I CZ 43/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 43/07

POSTANOWIENIE

Dnia 30 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący)

SSN Jan Górowski (sprawozdawca)

SSN Barbara Myszka

w sprawie z wniosku A. K.

przy uczestnictwie I. G. i in. ,

o dział spadku i zniesienie współwłasności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 30 maja 2007 r.,

zażalenia uczestniczki postępowania W. R.

na postanowienie Sądu Okręgowego w P.

z dnia 25 stycznia 2007 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w P. odrzucił skargę

kasacyjną uczestniczki W. R. od postanowienia tego Sądu z dnia 25 stycznia 2007

r., którym została oddalona jej apelacja od postanowienia o dziale spadku i

zniesieniu współwłasności Sądu Rejonowego w P. z dnia 6 kwietnia 2006 r. W

uzasadnieniu wskazał, że nie była ona dopuszczalna albowiem wartość przedmiotu

zaskarżenia wynosiła 107 730 zł, a więc nie przekraczała ustawowego progu

określonego w art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c.

W zażaleniu pełnomocnik uczestniczki wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia i zarzucił naruszenie art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r.

o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) przez zaniechanie

zwrócenia się z wnioskiem – przed wydaniem zaskarżonego postanowienia –

o zbadanie zgodności art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c. szczególności z art. 2, art. 45 ust 1

i art. 64 oraz art. 77 ust 2 Konstytucji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd przedstawia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do

zgodności przepisu ustawy z Konstytucją gdy w sprawie miałby on zastosowanie

i nabierze poważnych wątpliwości

Z hierarchii

co do jego zgodności z ustawą zasadniczą.

aktów normatywnych wynika domniemanie zgodności ustaw

z Konstytucją. Sam więc zarzut strony nie jest wystarczającą przesłanką do

wystąpienia na podstawie art. 193 Konstytucji i art. 3 ustawy o Trybunale

Konstytucyjnym do złożenia takiego wniosku.

Trybunał Konstytucyjny zajmował się już kwestią, czy wartość przedmiotu

zaskarżenia może ograniczać dopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawach

cywilnych. W wyroku z dnia 6 października 2004 r SK 23/02 (OTK 2004, nr 9, poz.

89) orzekł, że art. 3921 k.p.c. jest zgodny z art. 64 ust 2 w zw. z art. 32 ust 1

Konstytucji.

Ustawa zasadnicza w pełni gwarantuje w zasadzie dwuinstancyjne

postępowanie i dlatego gdyby kodeks postępowania cywilnego nie przewidywał

nawet kontroli orzeczeń w wyniku skargi kasacyjnej, to taka regulacja mieściłaby

się w ramach konstytucyjnego modelu prawa do sądu (art. 176 ust 1 Konstytucji).

Z tego względu należy przyjąć, że przepisy ustawy zasadniczej dają pewną

swobodę ustawodawcy zwykłemu do kreowania środków zaskarżenia od orzeczeń

zapadłych w drugiej instancji (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca

2000 r., SK 12/99, OTK 2000, nr 5, poz. 143). Skoro więc ustawodawca zwykły

mógł zadecydować, że od orzeczeń w pewnych kategoriach spraw nie przysługuje

skarga kasacyjna, to mógł także ograniczyć prawo do wniesienia tego

nadzwyczajnego środka w sprawach majątkowych, posługując się kryterium

wartości przedmiotu zaskarżenia i zróżnicować je w zależności także od tego

w jakim trybie sprawa podlega rozpoznaniu. Sam fakt, że kwestia dopuszczalności

skargi kasacyjnej na gruncie postępowania nieprocesowego jest uregulowana

odrębnie nie oznacza ani zamknięcia skarżącej drogi sądowej w sprawie o dział

spadku i zniesienie współwłasności (art. 77 ust. 2 Konstytucji), ani też wynikającej

z zasady

państwa

prawnego

zasady

sprawiedliwości

społecznej

(art.

Konstytucji), czy też prawa obywatela do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia

sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd

(art. 45 ust 1 Konstytucji).

Skoro więc zarzut obrazy art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym okazał

się nietrafny, to zażalenie należało oddalić (art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 39821

k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c.).

jc