I CZ 43/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 43/06

POSTANOWIENIE

Dnia 27 października 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie ze skargi W. Ż. o wznowienie postępowania

w sprawie z powództwa W. Ż.

przeciwko Fabryce […] S.A. w W.

o uchylenie uchwały i ustalenie,

zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 14 grudnia 2005

r.,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 października 2006 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 30 marca 2006 r.

1. oddala zażalenie

2. przyznaje adw. M. R.-J., prowadzącej Kancelarię Adwokacką

w W. kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) zł powiększoną o

22%

podatku

nieopłaconej

od

towarów

pomocy

i

prawnej

usług

tytułem

udzielonej

postępowaniu przed Sądem Najwyższym.

kosztów

z urzędu

w

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 30 marca 2006 r. odrzucił skargę o

wznowienie postępowania w sprawie z powództwa W. Ż. przeciwko Fabryce […]

SA w W., zakończonej prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 14 grudnia 2005

r., sygn. Akt … 456/05, uznając, że wskazane w skardze okoliczności, które

miałyby wskazywać na nieważność postępowania, w istocie nie miały miejsca.

Skarga nie została więc oparta na ustawowej podstawie, a zatem podlegała

odrzuceniu.

Rozpoznając zażalenie W. Ż., który zakwestionował ocenę prawną przyjętą

w zaskarżonym postanowieniu, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Instytucja wznowienia postępowania opiera się na przysługującej poza

tokiem instancji skardze o reasumpcję wadliwego procesu i zastąpienie zapadłego

orzeczenia orzeczeniem nowym. Nadzwyczajny charakter tego środka prawnego,

skierowanego przeciwko prawomocnemu wyrokowi powoduje, że przywrócenie

stanu sprzed zamknięcia ulegającemu wznowieniu postępowania sądowego może

nastąpić wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Uwzględniają one

konieczność wywołania na nowo procesu dotkniętego brakami formalnymi

(nieważnością), bez względu ich wpływ na rozstrzygnięcie (art. 401 pkt 1 i 2 k.p.c.),

właściwe przyczyny restytucyjne (art. 403 k.p.c.) oraz fakt wydania wyroku na

podstawie aktu normatywnego uznanego przez Trybunał Konstytucyjny za

niezgodny z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą (art. 401 1 k.p.c.).

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67,

OSNC 1968, nr 8-9, poz. 154 stwierdził, że samo sformułowanie podstawy

wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, iż skarga opiera się na

ustawowej podstawie wznowienia. Stanowisko to Sąd Najwyższy powtórzył

w postanowieniu z dnia 28 października 1999 r., II UKN 174/99, OSNP 2001, nr 4,

poz. 133, stwierdzając, że sformułowanie podstawy wznowienia w sposób

odpowiadający przepisom art. 401-404 KPC nie oznacza oparcia skargi

na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika,

że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nie oparta na ustawowej

podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (art. 410 § 1 k.p.c.). Dlatego też

konieczne jest zbadanie, czy twierdzenia skargi będą stanowiły taką ustawową

podstawę, np. czy nowe dowody są istotnie nowe, czy podane w skardze

okoliczności wskazują na nieważność postępowania. Dopiero gdyby to wstępne

badanie dało dla skarżącego wynik pozytywny, należałoby wyznaczyć rozprawę,

w przeciwnym zaś wypadku należy postanowieniem skargę odrzucić.

Sąd Apelacyjny badając skargę we wskazanym zakresie dokonał trafnej

oceny, stwierdzając, że skarga nie została oparta na ustawowej podstawie.

W sytuacji, gdy skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika procesowego,

okoliczność, że nie został powiadomiony o rozprawie apelacyjnej, nie pozbawiła

skarżącego możności działania. Tylko w sytuacji, gdy sąd uzna obecność strony na

rozprawie za konieczną (np. w celu informacyjnego wysłuchania – art. 212 k.p.c.,

lub przeprowadzenia dowodu z przesłuchania stron – art. 299 k.p.c.) doręczanie

stronie

wezwania

gdy ustanowiła

ona

na

rozprawę

jest

pełnomocnika.

uzasadnione

Gdy

nie

również

zachodzi

taka

w

wypadku,

konieczność,

powiadamianie o rozprawie strony, którą reprezentuje pełnomocnik jest zbędne,

wystarczy powiadomić o rozprawie tylko pełnomocnika. Prawo strony do

osobistego uczestnictwa w rozprawie zapewnione zostaje przez powiadomienie jej

pełnomocnika o wyznaczonym terminie rozprawy sądowej. Sąd Apelacyjny

w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem nie naruszył zatem przepisów i nie

pozbawił skarżącego możności działania. Skarga o wznowienie postępowania

w istocie nie została oparta na ustawowej podstawie, trafnie zatem została

odrzucona. Zażalenie skarżącego podlegało więc oddaleniu (art. 398 14 w zw. z art.

3941 § 3 k.p.c.).