I CZ 41/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 41/11

POSTANOWIENIE

Dnia 11 sierpnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący)

SSN Jan Górowski (sprawozdawca)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa ET L. Spółki z o.o. w W.

przeciwko E. T. Spółce z o.o. w K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 11 sierpnia 2011 r.,

zażaleń obu stron na punkt 2. postanowienia Sądu Okręgowego

z dnia 28 września 2010 r.,

1. odrzuca zażalenie powoda,

2. uchyla

punkt

zaskarżonego

postanowienia

pozostawiając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania

zażaleniowego

przed

pierwszej instancji.

Uzasadnienie

Sądem

Najwyższym

sądowi

Postanowieniem z dnia 28 września 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił zażalenie

powoda na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 15 grudnia 2009 r. (punkt 1)

i zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów

postępowania (punkt 2).

Postanowienie

w

części

dotyczącej

kosztów

postępowania

zostało

zaskarżone przez pozwanego, który wniósł o jego zmianę i zasądzenie kosztów

postępowania w wysokości 1 200 zł.

Postanowieniem z dnia 3 listopada 2010 r. Sąd Okręgowy dokonał

sprostowania zaskarżonego postanowienia poprzez przyznanie pozwanemu

kosztów postępowania w kwocie 1 200 zł.

Następnie, powód wniósł zażalenie na postanowienie o kosztach zawarte w

postanowieniu z dnia 28 września 2010 r., wskazując na prawidłowość

rozstrzygnięcia przed jego sprostowaniem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie powoda jako wniesione po terminie podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 394 § 2 k.p.c. termin do wniesienia zażalenia jest tygodniowy

i liczy się od doręczenia postanowienia, a gdy strona nie zażądała w terminie

przepisanym doręczenia postanowienia zapadłego na rozprawie – od ogłoszenia

postanowienia. Stronie powodowej, do rąk pełnomocnika, doręczono odpis

orzeczenia wraz z uzasadnieniem w dniu 11 października 2010 r., a zatem termin

na jego zaskarżenie upłynął z dniem 18 października 2010 r. Należy przy tym

zauważyć, iż fakt, że zaskarżone postanowienie zostało następnie sprostowane

przez co nastąpiła zmiana jego treści, może stanowić podstawę ewentualnego

przywrócenia powodowi terminu do wniesienie zażalenia, a nie stanowi

o terminowym zaskarżeniu orzeczenia.

Trafnie wskazał pozwany w zażaleniu, że sprostowanie orzeczenia nie może

prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Zaskarżone postanowienie

podlega jednakże uchyleniu z innych przyczyn. Zgodnie z art. 108 § 1 k.p.c. Sąd

rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji.

Brzmienie wskazanego przepisu jest wyrazem zasady unifikacji i koncentracji

kosztów postępowania, tym samym o kosztach orzeka się w orzeczeniu, które

kończy postępowanie główne w danej instancji (np. wyrok oddalający apelację),

a nie postępowanie wpadkowe. W rozpoznawanej sprawie przyznano powodowi

koszty postępowania za postępowanie zażaleniowe, stanowiące postępowanie

wpadkowe – powód zaskarżył postanowienie z dnia 15 grudnia 2009 r.

o przekazaniu sprawy według właściwości, które nie jest orzeczeniem kończącym

sprawę w rozumieniu art. 108 § 1 k.p.c. Także rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

wydane na skutek zażalenia nie jest orzeczeniem kończącym sprawę w rozumieniu

tego przepisu, a orzeczeniem kończącym jedynie postępowanie wpadkowe.

Z tego też względu Sąd drugiej instancji nie powinien zawierać w swoim

orzeczeniu rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, co skutkuje uchyleniem

zaskarżonego postanowienia i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania

wraz z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania zażaleniowego przed Sądem

Najwyższym sądowi pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe, Sąd

Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c., orzekł jak

na wstępie.