I CZ 39/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 39/13

POSTANOWIENIE

Dnia 23 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa L. S.

przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej budynku przy ul. K. […]

w W.

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej C. P.

o ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 maja 2013 r.,

zażalenia strony pozwanej Wspólnoty Mieszkaniowej budynku

przy ul. K. […] w W.

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 31 stycznia 2013 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 31 stycznia 2013 r. odrzucił skargę

kasacyjną pozwanej Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. K. […] w W. od

wyroku

Sądu Apelacyjnego

z dnia

28 czerwca

2012

r. uznając

ją

za

niedopuszczalną.

W stanie faktycznym sprawy powódka L. S. dochodziła ustalenia, że

właścicielem lokalu mieszkalnego nr 18 przy ul. K.[…] w W. jest Miasto W.

Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2012 r. Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony

wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 14 lutego 2011 r. w ten sposób, że

powództwo oddalił, zasądził od L. S. 3600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania

oraz uchylił punkt 3.

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 11 lipca 2012 r. sprostował z urzędu

niedokładność w punkcie pierwszym wyroku Sądu Apelacyjnego w ten sposób, że

po słowie: „powództwo” wpisał słowa: „skierowane przeciwko Wspólnocie

Mieszkaniowej budynku przy ul. K. […] w W.”.

Skarżąca w zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego zarzuciła

naruszenie przepisów postępowania tj. art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3

k.p.c. poprzez przyjęcie, że skarga kasacyjna pozwanej jest niedopuszczalna

z uwagi na to, że pozwana nie ma interesu w zaskarżeniu wyroku Sądu

Apelacyjnego.

W konkluzji wniosła o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania

według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. Rację ma skarżąca, że Sąd drugiej

instancji odrzuca skargę kasacyjną w razie wystąpienia przesłanek określonych

w art. 3986 § 2 k.p.c. Określenia zakresu użytego w tym przepisie pojęcia „innych

przyczyn

niedopuszczalności”

skargi

kasacyjnej,

poza

wyraźnie

w

nim

wymienionymi, należy poszukiwać w przepisach art. 398 2 § 1-3 k.p.c. Interes

prawny w zaskarżeniu nie jest pojęciem ustawowym, ale w judykaturze przyjmuje

się konieczność jego istnienia jako przesłanki środka odwoławczego (gravamen).

Chodzi tu o pokrzywdzenie strony treścią orzeczenia wynikające z różnicy między

zgłoszonym przez nią żądaniem a końcowym rozstrzygnięciem. O tym, czy interes

taki istnieje, przesądza uzyskanie bądź nieuzyskanie przez stronę zaspokojenia jej

sfery materialnoprawnej, realizowanej w procesie sądowym (zob. orzeczenia Sądu

Najwyższego z dnia 16 grudnia 1971 r., III CZP 79/71, OSNC 19872, nr 6, poz. 101

oraz dnia 8 kwietnia 1997 r., I CKN 57/97, OSNC 1997, nr 11, poz. 66). Żaden

z przepisów przesądzających o przyczynach niedopuszczalności skargi kasacyjnej

nie wskazuje na brak interesu prawnego strony wnoszącej skargę kasacyjną.

W konsekwencji oznacza to brak uprawnienia Sądu drugiej instancji do

badania istnienia interesu prawnego strony wnoszącej skargę kasacyjną, skoro

nawet ewentualny pozytywny wynik tego badania nie dawałby podstawy w świetle

art. 3986 § 2 k.p.c. do odrzucenia jej z tej przyczyny przez Sąd drugiej instancji

(por. postanowienie SN z dnia 26 stycznia 2006 r. V CZ 147/05 niepubl.).

W ocenie Sądu Najwyższego w składzie rozpoznającym tę sprawę, zasadny

jest wyrażony w nowszym piśmiennictwie pogląd, że badanie istnienia interesu

prawnego w zaskarżeniu jest przejawem dokonywania oceny merytorycznej,

co przemawiałoby – w razie stwierdzenia braku interesu skarżącego we wniesieniu

skargi kasacyjnej – za oddaleniem tego środka zaskarżenia, do czego nie jest

oczywiście uprawniony Sąd drugiej instancji. Już więc z tych przyczyn zaskarżone

postanowienie nie mogło się ostać.

W przedmiotowej sprawie Sąd Apelacyjny odrzucając skargę kasacyjną

pozwanej Wspólnoty Mieszkaniowej uznał, że nie ma ona interesu w zaskarżeniu

wyroku

Sądu

Apelacyjnego,

którym

oddalono

skierowane

przeciwko

niej

powództwo.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.

39815 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. w zw. z art. 394 § 3 k.p.c.