I CZ 37/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 37/12

POSTANOWIENIE

Dnia 4 kwietnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Dariusz Dończyk

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie ze skargi A. W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 25 sierpnia 2010 r., wydanego w sprawie

z powództwa A. W.

przeciwko Gminie C., Skarbowi Państwa - Staroście P.

i Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w likwidacji z siedzibą w M.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 4 kwietnia 2012 r.,

zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 13 lipca 2011 r.,

1) oddala zażalenie;

2) nie obciąża powoda (skarżącego) kosztami postępowania

zażaleniowego przed Sądem Najwyższym na rzecz

pozwanego Skarbu Państwa;

3) przyznaje adw. M. S. (Kancelaria Adwokacka w W.) od

Skarbu Państwa (Sądu Apelacyjnego) kwotę 120 (sto

dwadzieścia) zł podwyższoną o stawkę podatku od

towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu przed

Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 13 lipca 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił wniesione

osobiście przez skarżącego A. W. zażalenie na postanowienie tegoż Sądu z dnia 6

czerwca 2011 r. o odrzuceniu złożonej także osobiście przez skarżącego skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Sąd Apelacyjny

powołał się na przepis art. 42412 w związku z art. 370, 39821, 3941 § 3 i art. 397 §

2 k.p.c. i stwierdził, że zażalenie zostało złożone z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c.

W zażaleniu na postanowienie z dnia 13 lipca 2011 r. skarżący

zakwestionował zasadność rozstrzygnięcia, wskazując, że sąd zobowiązany był

wcześniej ustanowić dla niego pełnomocnika z urzędu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo

to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed

Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji.

Przymus adwokacko-radcowski przewidziany w postępowaniu przed Sądem

Najwyższym ma charakter bezwzględny, co oznacza, że strony – z wyjątkiem osób,

którym, stosownie do art. 871 § 2 k.p.c. przyznana została tzw. zdolność

postulacyjna – mogą występować w tym postępowaniu tylko reprezentowani przez

adwokata lub radcę prawnego. Skarżący, który wniósł zażalenie – a wcześniej

wskazaną skargę – osobiście, nie wykazał, że do kręgu tych podmiotów należy.

Oczywiście nietrafne jest twierdzenie zawarte w zażaleniu, że Sąd drugiej

instancji zamiast odrzucić zażalenie powinien był ustanowić dla skarżącego

pełnomocnika z urzędu. Jest to zagadnienie odrębne, które należy pozostawić na

uboczu niniejszego postępowania zażaleniowego, gdyż wadliwość poprzedniego

zażalenia – polegająca na braku zdolności postulacyjnej skarżącego do dokonania

tego rodzaju czynności procesowej - miała charakter nieusuwalny, co oznacza, że

zażalenie podlegało odrzuceniu a limine, gdyż wskazana wada nie mogła być

usunięta w ewentualnym postępowaniu naprawczym.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 394 1 § 3

w związku z art. 397 § 2 i art. 385 k.p.c. postanowił, jak w sentencji.

Sąd Najwyższy nie obciążył skarżącego kosztami postępowania przed

Sądem Najwyższym na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 2, art. 394 1 § 3 i art.

397 § 2 k.p.c.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu

orzeczono zgodnie z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia

przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (Dz.U. Nr 163, poz.

1348 ze zm.).