I CZ 35/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 35/12

POSTANOWIENIE

Dnia 25 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Iwona Koper (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi G. L. o wznowienie postępowania w sprawie

z powództwa G. L. przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Sprawiedliwości i

Naczelnej Radzie Adwokackiej o zapłatę, zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Okręgowego z dnia 4 września 2007 r., i prawomocnym wyrokiem Sądu

Apelacyjnego z dnia 6 sierpnia 2008 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 25 maja 2012 r.,

zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 9 grudnia 2011 r.,

oddala

zażalenie

i

nie

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

obciąża

skarżącej

kosztami

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 9 grudnia 2011 r. odrzucił na

podstawie art. 410 § 1 k.p.c. skargę powódki G. L. o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnymi wyrokami Sądu Okręgowego z dnia 4 września 2007

r. oraz Sądu Apelacyjnego z dnia 6 sierpnia 2008 r. w sprawie o zapłatę.

W jego uzasadnieniu wskazał, że skarga nie jest oparta na ustawowej

podstawie prawnej, a przywołane w skardze okoliczności oraz dokumenty nie

spełniają wymogów określonych w art. 403 § 2 k.p.c. Stwierdził, że środki

dowodowe wskazane przez skarżącą powstały po dacie wydania prawomocnych

wyroków w sprawie, której dotyczy skarga.

Postanowienie odrzucające skargę G. L. zaskarżyła w całości zażaleniem.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów art. 403 § 2 oraz art.

410 k.p.c. podnosząc, że przywołała w skardze o wznowienie postępowania

dowody, które powinny skutkować uznaniem jej skargi i kontynuowaniem

postępowania z uwzględnieniem podanych dowodów. Ocena tych dowodów pod

kątem procesu prowadzonego w obu instancjach

powinna nastąpić w toku

wznowionego procesu i nie może prowadzić do odrzucenia skargi lecz po

ponownym zbadaniu sprawy jak stanowi art. 412 § 2 k.p.c. do jej ewentualnego

oddalenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione.

W orzecznictwie utrwalił się jako dominujący pogląd, podzielany także przez

Sąd Najwyższy w składzie obecnie orzekającym, zgodnie z którym skarga

o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowej podstawie w rozumieniu

art. 410 § 1 k.p.c. zarówno wtedy gdy przytoczona w niej podstawa nie odpowiada

wzorcowi którejkolwiek z podstaw wznowienia (art. 401, art. 401 1, art. 403 k.p.c.)

jak i wówczas, gdy podstawa ta odpowiada wprawdzie temu wzorcowi,

lecz w rzeczywistości

nie

wystąpiła

(tak

m.

innymi

postanowienia

Sądu

Najwyższego z dnia 10 lutego 2006 r., I PZ 33/05, OSNP 2007, nr 3-4, poz. 48,

z dnia 16 maja 2007 r., IV CZ 22/07, nie publ., z dnia 13 lutego 2009 r., II CZ 97/08

nie publ.). W tym ujęciu problemu, za którym przemawiają także względy ekonomii

procesowej, pojęcie dopuszczalności skargi o wznowienie rozumiane jest

tradycyjnie jako odpowiadające pojęciu dopuszczalności wznowienia postępowania

.

Wskazać trzeba, przy tym że powołane przez skarżącą

nowe dowody

dokumenty dotyczące adwokata T. P. wobec, którego toczy się postępowanie

dyscyplinarne, jako nie mające wpływu na wynik sprawy, w której

powództwo

zostało oddalone z powodu braku legitymacji biernej pozwanych nie uzasadniają

oceny o zasadności zawartego w skardze wniosku o wznowienie postepowania.

Z tych względów orzeczono jak na wstępie, odstępując - na podstawie art.

102 k.p.c. - od obciążania skarżącej kosztami postępowania wywołanego

wniesieniem skargi.

jw