I CZ 35/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 35/08

POSTANOWIENIE

Dnia 15 maja 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie ze skargi K. P. i A. P.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu

Rejonowego w W. z dnia 11 września 1984 r. wydanym w sprawie II Ns (…) z wniosku

A. S. i U. S.

przy uczestnictwie M. S., A. S., nieznanej z miejsca pobytu J. G. reprezentowanej przez

kuratora M. M. i nieznanej z miejsca pobytu F. G. reprezentowanej przez kuratora D. F.

o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 maja 2008 r.,

zażalenia wnioskodawczyni U. S.

na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt V Ca

(…),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2008 r. Sąd Okręgowy w W. odrzucił skargę

kasacyjną wnioskodawczyni U. S. z powodu nieuzupełnienia jej braków w wyznaczonym

terminie.

W zażaleniu na to postanowienie, wnioskodawczyni zaprzeczyła aby zostało

doręczone jej pełnomocnikowi zarządzenie z dnia 22 września 2007 r., wzywające do

usunięcia braków skargi kasacyjnej. Ponadto, zdaniem skarżącej, dołączenie sześciu

odpisów skargi dla wszystkich uczestników postępowania wypełniło wszystkie

wymagania formalne skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd drugiej instancji przed wydaniem zaskarżonego postanowienia powziął

wątpliwości, co do wypełnienia formalnych wymagań doręczenia wezwania do usunięcia

braków formalnych skargi kasacyjnej na podstawie art. 139 § 1 k.p.c. Została nawet

podjęta próba wyjaśnienia przyczyn, dla których przesyłka została zwrócona bez

odcinka „Potwierdzenie odbioru” oraz dlaczego zamieszczona na kopercie data

powtórnego awizowania została poprawiona ręcznie, w sposób uniemożliwiający jej

odczytanie.

Dla wywołania skutków doręczenia zastępczego z art. 139 § 1 k.p.c. konieczne

jest wypełnienie szeregu wymagań formalnych przewidzianych w rozporządzeniu

Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu

doręczania pisma sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 62, poz.

697 ze zm.). Jedynym dowodem jakim dysponował Sąd drugiej instancji, który mógłby

potwierdzić wypełnienie tych wymagań, była koperta zawierająca niedoręczoną

przesyłkę. Tymczasem zgodnie z § 2 ust. 3 wymienionego rozporządzenia do przesyłki

powinien być dołączony formularz potwierdzenia odbioru, który wraz z niepodjętą

przesyłką powinien być odesłany organowi wysyłającemu (§ 9 ust. 8 rozporządzenia).

Poza tym, w przypadku powtórnego awizowania, na adresowej stronie przesyłki

powinny być złożone co najmniej trzy podpisy. Listonosz w tym miejscu dokonuje

adnotacji „awizowano dnia” i składa swój podpis (§ 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia).

Pocztowa placówka oddawcza potwierdza przyjęcie od listonosza awizowanej przesyłki

przez umieszczenie na stronie adresowej odcisku datownika i podpisu przyjmującego

pracownika (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Dokonanie powtórnego zawiadomienia

zaznacza się w tym samym miejscu przez adnotację „awizowano powtórnie dnia” oraz

przez złożenie podpisu (§ 9 ust. 3 rozporządzenia).

Na stronie adresowej załączonej do akt koperty umieszczone są jedynie dwa

podpisy, co świadczy jednoznacznie o niedopełnieniu wymienionych wymagań

formalnych niezależnie od tego, co miał potwierdzać brakujący podpis.

Wobec tego brak było podstaw do przyjęcia niekorzystnego dla strony skutku

doręczenia per awizo z art. 139 § 1 k.p.c. a w dalszej kolejności bezpodstawne było

odrzucenie

skargi

kasacyjnej

w wyznaczonym terminie.

z

powodu

nieuzupełnienia

braków

formalnych

Wbrew temu co podnosi się w zażaleniu, liczba odpisów skargi kasacyjnej

powinna odpowiadać nie tylko ilości osób uczestniczących w postępowaniu (art. 128

k.p.c.) ale także powinna uwzględniać odpisy przeznaczone do akt Sądu Najwyższego

oraz dla Prokuratora Generalnego (art. 3984 § 2 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy postanowił jak wyżej na podstawie art. 386 § 1

k.p.c. w związku z art. 3944 § 3 k.p.c. oraz art. 39821 k.p.c.