I CZ 34/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 34/09

POSTANOWIENIE

Dnia 16 lipca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

SSN Iwona Koper (sprawozdawca)

SSN Marek Sychowicz

w sprawie z powództwa M. Ś.

przeciwko „PZ C. Polska” S.A.

i Skarbowi Państwa - Ministrowi Skarbu Państwa

o ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 lipca 2009 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 21 listopada 2008 r.,

1) oddala zażalenie;

2) nie

obciąża

powódki

kosztami

zażaleniowego na rzecz strony pozwanej.

postępowania

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 8 lipca 2008 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił apelację

powódki M. Ś. od wyroku Sądu Rejonowego w W.

Postanowieniem z dnia 17 października 2008 r. Sąd ten zwolnił powódkę

z obowiązku uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej od powyższego wyroku

częściowo, tj. ponad kwotę 1000 zł, oddalając wniosek w pozostałej części,

a następnie postanowieniem z dnia 21 listopada 2008 r. odrzucił zażalenie powódki

na to postanowienie. Nieopłacona skarga kasacyjna powódki została odrzucona na

podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. postanowieniem z dnia 21 listopada 2008 r. W jego

uzasadnieniu Sąd Okręgowy wskazał, że wniesienie przez powódkę zażalenia na

postanowienie z dnia 17 października 2008 r. w przedmiocie częściowego

zwolnienia od uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej nie wpłynęło na bieg terminu

do uzupełnienia jej braków formalnych. Postanowienie to nie podlegało zaskarżeniu

(art. 3941 § 1 do 3 k.p.c.) i nie wymagało uzasadnienia, podlegało natomiast

natychmiastowemu wykonaniu.

W zażaleniu, którego zakresem objęte zostało powyższe postanowienie oraz

postanowienie o odrzuceniu zażalenia powódki na postanowienie o częściowym

oddaleniu wniosku o zwolnienie od opłaty od skargi kasacyjnej skarżąca zarzuciła

naruszenie art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 394 § 1 k.p.c. w zw. z art. 102 i art. 101

u.k.s.c. przez niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, iż od postanowienia

dotyczącego oddalenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w całości nie

przysługuje zażalenie, a przez to powódka była zobowiązana uiścić opłatę sądowa

w wysokości 1000 zł od skargi kasacyjnej bez rozpoznania w/w zażalenia. Nadto

podnosiła, że brak uzasadnienia do zaskarżonego postanowienia odrzucającego

zażalenie powódki jako niedopuszczalne uniemożliwia ustosunkowanie się do

motywów jego wydania.

Wnosiła o uchylenie obu postanowień i przekazanie sprawy Sądowi

Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2009 r. Sąd Okręgowy odrzucił zażalenie

w

przedmiocie

zwolnienia

od

kosztów

sądowych

jako

niedopuszczalne.

Postanowienie to zaskarżyła zażaleniem powódka, które odrzucone zostało przez

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 11 lutego 2009 r.

Przedmiotem

rozpoznania

pozostaje

obecnie

przedstawione

Sądowi

Najwyższemu przez Sąd Okręgowy zażalenie powódki na postanowienie z dnia

21 listopada 2008 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

Zażalenie jest nieuzasadnione.

W sprawie niewątpliwy jest fakt nieuiszczenia przez powódkę opłaty od

skargi kasacyjnej, którego skarżąca nie kwestionuje w zażaleniu. Jak trafnie

wskazał Sąd Okręgowy, na postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie

odmowy zwolnienia od kosztów sądowych nie przysługuje zażalenie do Sądu

Najwyższego (post. SN z dnia 28 września 1999 r., II CK 98/99, nie publ.).

Zaskarżenie

przez

powódkę

postanowienia

o

częściowej

odmowie

zwolnienia od opłaty należnej od skargi kasacyjnej niedopuszczalnym z mocy

ustawy zażaleniem nie miało wpływu na bieg terminu do jej uiszczenia, który

upłynął bezskutecznie. Nieopłacona skarga podlegała więc odrzuceniu na

podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy może przy rozpoznawaniu zażalenia na postanowienie

odrzucające skargę kasacyjną z powodu nieuiszczenia należnej od niej opłaty,

badać zasadność odmowy zwolnienia od niej, jednak może to uczynić tylko na

wniosek skarżącego zawarty w zażaleniu (art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 380 k.p.c.).

Wniosku takiego nie zawiera rozpoznawane zażalenie, zaś samo zawarte w nim

twierdzenie o bezzasadności odmowy zwolnienia powódki od tej opłaty nie może

wywołać skutku określonego w art. 380 k.p.c.

Z tych względów zażalenie podlegało oddaleniu stosownie do art. 398 14

w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na

podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

md