I CZ 33/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 33/07

POSTANOWIENIE

Dnia 30 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Jan Górowski

SSN Barbara Myszka

w sprawie z powództwa K. M.

przeciwko Zakładowi […]S.A.

w W.

o nakazanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 30 maja 2007 r.,

zażalenia strony pozwanej

na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 10 stycznia 2007 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2007 r. Sąd Okręgowy w W. odrzucił

skargę kasacyjną pozwanego Zakładu […] od prawomocnego wyroku tegoż Sądu z

dnia 8 sierpnia 2006 r. i orzekł zwrot od Skarbu Państwa – Kasy Sądu Okręgowego

w W. na rzecz pozwanego kwotę 2 600 zł uiszczonej tytułem opłaty od skargi

kasacyjnej. W uzasadnieniu podał, że wbrew temu, co wskazano w treści skargi

kasacyjnej, wartość przedmiotu sporu oraz zaskarżenia apelacją stanowiła kwota

2 400 zł. Mając zaś na względzie art. 26 k.p.c. uznał, że wartość przedmiotu sporu

nie może podlegać badaniu po wdaniu się w spór co do istoty sprawy. Nie

zachodziła także żadna z okoliczności przewidzianych w art. 368 § 2 k.p.c., wobec

czego skargę kasacyjną, jako niedopuszczalną z mocy art. 398 2 § 1 k.p.c.,

należało, zdaniem tego Sądu, odrzucić, dokonując zwrotu pozwanemu uiszczonej

nienależnie opłaty na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.k.s.c.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik pozwanego podniósł

zarzut naruszenia art. 26, art. 3981 § 1 i art. 3982 § 1 k.p.c., w uzasadnieniu

wywodząc, że skarga kasacyjna jest wnoszona po zakończeniu „zwykłego toku”

postępowania. Jej dopuszczalność, uzależniona od wartości przedmiotu sporu, nie

może zatem „być wyjęta spod kognicji” Sądu Najwyższego przez art. 26 k.p.c.,

odnoszący się do wspomnianego wyżej zwykłego toku postępowania. Wskazując

na powyższe, żalący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o nadanie

biegu skardze kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne. Rację można skarżącemu przyznać jedynie

o tyle, że istotnie wniesienie skargi kasacyjnej inicjuje postępowanie, które toczy się

poza tokiem instancji, po wyczerpaniu przysługujących stronie zwykłych środków

zaskarżenia. Nie oznacza to jednak, że postępowanie kasacyjne toczy się zupełnie

niezależnie

od

poprzedzającego

go

dwuinstancyjnego

postępowania

rozpoznawczego, skarga przysługuje bowiem, co do zasady, od prawomocnych

orzeczeń co do istoty sprawy (art. 3981 § 1 k.p.c.). Zatem ustalona podstawa

faktyczna

i

prawna

sprawy

rozpoznanej

prawomocnym

wyrokiem

lub

postanowieniem kształtuje także przedmiot postępowania kasacyjnego.

Biorąc pod uwagę powyższe, skoro ustawodawca w art. 398 2 § 1 k.p.c.

ogranicza dopuszczalność wniesienia skargi kasacyjnej poprzez wskazanie na

wartość przedmiotu zaskarżenia, to oznacza, że wartość przyjęta przez sąd drugiej

instancji jest miarodajna dla ustalenia wartości zaskarżenia kasacyjnego. Taki

wniosek, jak zasadnie przyjęto w postanowieniu SN z dnia 9 marca 2006 r., I CZ

10/06 (BSN 2006 nr 8, s. 12), uzasadnić można chociażby poprzez odesłanie do

przepisów o postępowaniu apelacyjnym — w tym do art. 368 § 2 k.p.c. — które

znajdują

odpowiednie

pośrednictwem art. 398

zastosowanie

do

postępowania

kasacyjnego

za

k.p.c. W pełni zachowuje zatem aktualność linia

orzecznictwa Sądu Najwyższego, jaka ukształtowała się pod rządami uchylonych

przepisów o kasacji, zgodnie z którymi wartość przedmiotu zaskarżenia

kasacyjnego

powinna

zasadniczo

odpowiadać

wartości

przedmiotu

sporu

i zaskarżenia apelacją.

Mając na względzie powyższe, zażalenie należało oddalić na podstawie

art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

jc