I CZ 32/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 32/12

POSTANOWIENIE

Dnia 4 kwietnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Dariusz Dończyk

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej M. w K.

przeciwko P. Dystrybucja S.A. w L.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 4 kwietnia 2012 r.,

zażalenia strony pozwanej

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 2 czerwca 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie w części orzekającej

o kosztach postępowania zażaleniowego, pozostawiając Sądom

pierwszej i drugiej instancji rozstrzygnięcie o kosztach

postępowania przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy uchylił postanowienie Sądu

Rejonowego w K. z dnia 28 marca 2011 r. o przekazaniu sprawy z powództwa

Spółdzielni Mieszkaniowej „M.” w K. przeciwko P. Dystrybucja SA w L. do

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w L. i zasądził od pozwanego na rzecz powoda

kwotę 1632 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Postanowienie Sądu drugiej instancji w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach

postępowania zaskarżył zażaleniem pozwany i wniósł o zmianę zaskarżonego

orzeczenia przez pozostawienie Sądowi pierwszej instancji rozstrzygnięcia

o kosztach postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 108 §1 zd. 1 k.p.c., mającym zastosowanie w postępowaniu

zażaleniowym za pośrednictwem art. 391 § 1 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.

rozstrzyga

o

kosztach

postępowania

w

każdym

orzeczeniu

sąd

kończącym

postępowanie w instancji. Przepis ten wyraża zasadę koncentracji orzekania

o kosztach postępowania ograniczając orzekanie o nich jedynie do orzeczeń

kończących sprawę w instancji. Ponadto art. 108 § 2 k.p.c. wprowadzając wyjątek

od tej zasady przewiduje, że sąd drugiej instancji, uchylając zaskarżone orzeczenie

i przekazując sprawę sądowi pierwszej instancji do rozpoznania, pozostawia temu

sądowi rozstrzygnięcie o kosztach instancji odwoławczej.

W okolicznościach sprawy Sąd Okręgowy rozstrzygnął definitywnie jedynie

kwestię właściwości sądu, uchylając postanowienie Sądu Rejonowego. Nie można

więc uznać, jak wskazuje skarżący, że w powinien był zastosować art. 108 § 2

k.p.c. Trzeba bowiem wskazać, że postanowienie w przedmiocie uchylenia

postanowienia o przekazaniu sprawy według właściwości nie jest także

postanowieniem kończącym sprawę w instancji, o którym mowa w art. 108 § 1

k.p.c., gdyż kwestia ta stanowi jedynie zagadnienie wpadkowe, w którym nie

rozstrzyga się o całości postępowania, ani o jego meritum. Z tego względu nie było

także podstawy do orzekania przez Sąd Okręgowy o kosztach postępowania

zażaleniowego. Wysokość tych kosztów powinna zostać uwzględniona przez Sąd

w orzeczeniu kończącym postępowanie.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy uznał zażalenie za uzasadnione i uchylił

postanowienie Sądu Okręgowego w zaskarżonej części (art. 394 1 § 3 k.p.c. w zw.

z art. 39815 §1 k.p.c.).

Sąd Najwyższy pozostawił Sądowi pierwszej i drugiej instancji orzeczenie

o kosztach postępowania przed Sądem Najwyższym.