I CZ 32/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 32/09

POSTANOWIENIE

Dnia 24 czerwca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner

SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi M.K. o wznowienie postępowania

w sprawie z powództwa M.K.

przeciwko E.K.

o zapłatę, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego

z dnia 27 listopada 2003 r., sygn. akt [...],

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 24 czerwca 2009 r.,

zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt [...],

1) oddala zażalenie

2) przyznaje

od

Skarbu

Państwa

(Sąd

Apelacyjny)

adwokatowi K.T. kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta)

złotych plus podatek VAT tytułem kosztów pomocy

prawnej

udzielonej

z

urzędu

postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

skarżącemu

w

Powód M.K. w dniu 24 października 2008 r. złożył skargę o wznowienie

postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia

27 listopada 2003 r. Skarżący jako przyczyny wznowienia wskazał: oparcie

zaskarżonego wyroku na dokumencie podrobionym lub przerobionym, uzyskanie

wyroku za pomocą przestępstwa (art. 403 § 1 k.p.c.) oraz późniejsze wykrycie

takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć

wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim

postępowaniu (art. 403 § 2 k.p.c.). W uzasadnieniu wskazał, że po umorzeniu

śledztwa przez prokuraturę w sprawie użycia w postępowaniu przed sądem sygn.

akt [...] jako autentycznego podrobionego dziennika budowy oraz odmowie Sądu

Rejonowego uznania go za osobę pokrzywdzoną, postanowił raz jeszcze zapoznać

się z wszystkimi aktami sprawy i wówczas to wykrył jeden istotny fakt, który

podważa ustalone przez sąd pierwszej i drugiej instancji wydarzenia oraz opinie

biegłych sądowych. Skarżący wskazał, że w dzienniku budowy przy dacie

3.11.1994 r. jest zapis: „po konsultacjach z projektantem, konstruktorem, T.C. i

arch. C.T. przystąpiono do wykonania wzmocnienia płatwi w holu głównym”.

Podniósł też, iż w aktach sądowych i prokuratorskich nie ma nigdzie daty wygięcia

płatwi. Zdaniem skarżącego wygięcie musiało nastąpić w pierwszą zimę po

wykonaniu dachu, na skutek obciążenia śniegiem. Wygięcie płatwi nie mogło

nastąpić letnio-jesienną porą, ponieważ dach przed zmianą miał pokrycie cięższe

niż po zmianie. W konsekwencji, zdaniem skarżącego fakty te podważają ustalenia

sądów, co do kolejności zdarzeń na budowie i mają znaczenie dla kwestii

odpowiedzialności odszkodowawczej powoda. Nadto skarżący powołując się na

opinię biegłego A.K. wskazał, że dziennik budowy nie spełnia żadnych wymogów

wynikających z obowiązujących przepisów prawnych – nie posiada pieczęci, nie

posiada plomb, nie został zabezpieczony przed wymianą, a zatem nie może być

dowodem na ustalenie daty wygięcia płatwi i jej naprawy.

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 15 grudnia 2008 r. odrzucił skargę

powoda wskazując w uzasadnieniu, że nie została oparta na ustawowych

podstawach. Sąd Apelacyjny wyjaśnił przy tym, że stwierdzenie dopuszczalności

wznowienia nie ogranicza się do badania, czy wskazane przez skarżących

okoliczności dają się podciągnąć pod przewidziana w ustawie podstawę

wznowienia, lecz obejmuje badanie i ustalenie, czy podstawa wznowienia

rzeczywiście istnieje.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił:

-

obrazę art. 403 § 2 k.p.c. przez jego błędną interpretację i w konsekwencji

niezastosowanie w warunkach przedmiotowej sprawy, a co za tym idzie

odrzucenie skargi o wznowienie postępowania, mimo iż zachodzą przesłanki

z powołanego przepisu uzasadniające uwzględnienie skargi o wznowienie

postępowania;

-

błędne ustalenie, iż nie doszło, w warunkach niniejszej sprawy, do

późniejszego

wykrycia

takich

okoliczności

faktycznych

lub

środków

dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona

nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu;

-

obrazę art. 403 § 1 k.p.c. przez jego błędną interpretację i w konsekwencji nie

zastosowanie w warunkach przedmiotowej sprawy, a co za tym idzie

odrzucenie skargi o wznowienie postępowania, mimo że zachodzą przesłanki

z powołanego przepisu uzasadniające uwzględnienie skargi o wznowienie

postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c. można żądać wznowienia w razie późniejszego

wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby

mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać

w poprzednim postępowaniu. W orzecznictwie Sądu Najwyższego trafnie podnosi

się, że podstawą wznowienia postępowania nie mogą być okoliczności i dowody

wchodzące

w zakres materiału procesowego prawomocnie zakończonego

postępowania, a nie dostrzeżone przez stronę, bowiem wykrycie, o którym mowa

w powołanym art. 403 § 2 k.p.c. odnosi się do okoliczności i dowodów

w poprzednim postępowaniu w ogóle nie ujawnionych i wówczas nie ujawnialnych,

bo nie znanych stronie i dla niej niedostępnych, zaś fakty „ujawnialne” czyli te, które

strona powinna znać, tj. miała możliwość dostępu do nich, nie są objęte hipotezą

art. 403 § 2 k.p.c. Ocena dostępności faktów powinna mieć charakter obiektywny

i uwzględniać całokształt okoliczności danej sprawy (zob. postanowienie SN z dnia

15 maja 1968 r., I Co 1/68, OSNCP 1969 nr 2, poz. 36; postanowienie SN z dnia

17 stycznia 2001 r., IV CKN 1515/00, niepubl.; postanowienie SN z dnia 12 lutego

2004 r., V CZ 158/03, niepubl; postanowienie SN z dnia 4 marca 2005 r., III CZ

134/04, niepubl; postanowienie SN z dnia 6 kwietnia 2005 r., III CK 348/04, niepubl;

postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2006 r., IV CZ 143/05, niepubl; postanowienie

SN z dnia 14 lipca 2006 r., II CZ 43/06 niepubl; postanowienie SN z dnia 1 grudnia

2006 r., I CZ 97/06, niepubl).

Należy zważyć, że skarżący nie wskazał żadnych okoliczności faktycznych

lub środków dowodowych, o których można by powiedzieć, że zostały przez niego

wykryte i mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których skarżący nie mógłby

skorzystać w poprzednim postępowaniu. Taką okolicznością faktyczną nie jest

przytoczony przez skarżącego zapis z dziennika budowy, którego treść niewątpliwie

była znana sądowi, biegłym i stronom. Taką okolicznością nie jest również

podnoszony przez skarżącego fakt braku ustalenia daty wygięcia płatwi. Skarżący

wyraźnie stwierdza, że o fakcie tym dowiedział się po tym jak „jeszcze raz zapoznał

się z wszystkimi aktami sprawy”, a zatem nie można zakwalifikować tej okoliczności

jako nie ujawnionej i „nieujawnialnej”. Nadto skoro skarżący zapoznawał się

uprzednio z aktami sprawy, to okoliczność ta powinna być mu znana. Natomiast

twierdzenie skarżącego, że: „wygięcie płatwi musiało nastąpić w pierwszą zimę po

wykonaniu dachu, na skutek obciążenia śniegiem, że wygięcie płatwi nie mogło

nastąpić letnio-jesienną porą, stanowi wyłącznie polemikę z niekorzystnym dla

niego stanowiskiem sądu. Skarżący nie wskazuje przy tym nowych okoliczności

faktycznych, czy środków dowodowych, ale przedstawia hipotetyczną wersję

wydarzeń, konkurencyjną dla tej, którą ustalił Sąd. Okoliczności przytoczone

w skardze nie wskazują również na to, aby zaskarżony wyrok został oparty na

dokumencie podrobionym lub przerobionym, albo, że został uzyskany za pomocą

przestępstwa. W szczególności skarżący nie twierdzi i nie przytacza w tym zakresie

żadnych okoliczności faktycznych, świadczących o tym, że kwestionowany przez

niego dziennik budowy został podrobiony lub przerobiony, a jedynie stwierdza, że

z przyczyn formalnych nie może być dowodem na ustalenie daty wygięcia płatwi

i jej naprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c.

w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c orzekł jak w sentencji. Na podstawie § 19 i 21

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze

zm.) rozstrzygnął o kosztach nieopłaconej pomocy z urzędu.