I CZ 3/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 3/13

POSTANOWIENIE

Dnia 8 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Anna Owczarek (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner (sprawozdawca)

SSN Agnieszka Piotrowska

w sprawie ze skargi Z. B. o wznowienie postępowania

w sprawie z powództwa Z. B.

przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Rejonowego w T.

o zapłatę, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w R. z dnia

17 kwietnia 2012 r., sygn. akt […],

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 maja 2013 r.,

zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Okręgowego w R.

z dnia 5 czerwca 2012 r.,

1) oddala zażalenie,

2) zasądza od skarżącego na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa kwotę 1000,- (jeden tysiąc) złotych

tytułem kosztów postępowania zażaleniowego,

3) odmawia adwokatowi G. C. przyznania wynagrodzenia z tytułu

udzielenia skarżącemu pomocy prawnej z urzędu.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2012 r. Sąd Okręgowy w R. odrzucił

skargę

powoda

Z.

B. o

wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w R. z dnia 17 kwietnia 2012 r.

w sprawie […] przeciwko Skarbowi Państwa – Prezesowi Sądu Rejonowego w

T. Powód jako przyczynę wznowienia wskazał art. 401 w związku z art. 379

pkt 6 i art. 17 pkt 4 oraz art. 17 pkt 44 k.p.c. Przyczyną odrzucenia skargi było

stwierdzenie przez Sąd Okręgowy jej niedopuszczalności na podstawie art.

401 pkt 1 k.p.c., uznając, że przepis ten nie pozwala przyjąć, że wznowienie

postępowania uzasadnia przesłanka nieważności określona w art. 379 pkt 6

k.p.c., na którą wskazuje powód, a która w niniejszej sprawie w istocie nie

miała miejsca (tj. nieważność postępowania w sytuacji, gdy sąd rejonowy

orzekł w sprawie, w której sąd okręgowy jest właściwy bez względu

na

wartość przedmiotu sporu).

W zażaleniu pełnomocnika, ustanowionego dla powoda z urzędu

zarzucone zostało zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa

procesowego, tj. art. 410 § 2 k.p.c. poprzez niewezwanie powoda do

uprawdopodobnienia okoliczności dopuszczalności wznowienia oraz art. 328

§ 2 k.p.c. poprzez nieustosunkowanie się sądu w uzasadnieniu do

merytorycznych twierdzeń powoda dotyczących podstaw do wznowienia

postępowania. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia

i wznowienie

postępowania

oraz

zasądzenie

kosztów

zastępstwa

adwokackiego z urzędu.

W odpowiedzi na zażalenie Skarb Państwa Prokuratoria Generalna

Skarbu Państwa wniósł o oddalenie zażalenia oraz zasądzenie kosztów

zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu.

Z treści zażalenia nie wynikają żadne okoliczności, które by uzasadniały

jego wniesienie. Według art. 410 § 2 k.p.c., na którym to przepisie naruszonym przez Sąd Okręgowy, zdaniem skarżącego – oparte jest całe

zażalenie wynika, że na żądanie sądu skarżący powinien uprawdopodobnić

okoliczności stwierdzające dopuszczalność wznowienia postępowania. Sąd

nie ma zatem obowiązku wzywać wnoszącego skargę o wznowienie

postępowania do uprawdopodobnienia dopuszczalności skargi, jeśli ze

zgromadzonego w sprawie materiału ma wystarczające podstawy do

rozstrzygnięcia o braku podstaw do wznowienia tego postępowania

(zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2012 r., II CZ

146/11 oraz z dnia 5 kwietnia 2012 r., II CZ 201/11). Nie chodzi przy tym

o podanie w skardze o wznowienie błędnej podstawy skargi o wznowienie,

jak twierdzi pełnomocnik skarżącego w zażaleniu, lecz brak przesłanek do

wznowienia postępowania, jak wynikało z tych okoliczności (nie zaś

przepisów), które powód wskazał w uzasadnieniu skargi i do czego Sąd

Okręgowy się odniósł.

W niniejszej sprawie nie wystąpiło zatem naruszenie przez zaskarżone

postanowienie art. 410 § 2 k.p.c., nie ma też naruszenia art. 328 § 2 k.p.c.,

ponieważ w uzasadnieniu tego postanowienia są wskazane przyczyny

odrzucenia skargi. Wynikają zaś one z braku wypełnienia przynajmniej jednej

przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym

wyrokiem sądowym, o których mowa w art. 401 k.p.c. Jak trafnie wskazuje

Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa w odpowiedzi na zażalenie, brak

uwzględnienia przez sąd drugiej instancji nieważności postępowania, o której

mowa w art. 379 pkt 6 k.p.c. stanowi naruszenie przepisów postępowania,

które może mieć wpływ na wynik sprawy, ale niezależnie od braku przesłanek

w niniejszej sprawie do takiego twierdzenia, to samo takie ustalenie nie

stanowi wystarczającej przesłanki do stwierdzenia nieważności postępowania

przed sądem drugiej instancji. Nie można więc twierdzić o nieważności

w rozpoznawanej sprawie nieważności postępowania przed Sądami obu

instancji. Stąd też na gruncie okoliczności wskazanych przez skarżącego nie

ma podstaw do wznowienia postępowania zakończonego zaskarżonym

wyrokiem.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3

k.p.c. należało zażalenie oddalić, zasądzając koszty postępowania od

skarżącego na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej Skarbu

Państwa na podstawie art. 98 w związku z art. 406 i 391 § 1 k.p.c. Orzekając

o kosztach w tym zakresie zastosowano art. 102 k.p.c., biorąc pod uwagę

sytuację majątkową skarżącego, która uniemożliwiała mu poniesienie kosztów

postępowania

w

większym

zakresie.

Pełnomocnikowi

skarżącego

ustanowionemu z urzędu należało odmówić przyznania kosztów ze względu

na niespełnienie przesłanek określonych w § 19 i 20 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej

pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).