I CZ 29/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 29/07

POSTANOWIENIE

Dnia 18 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSA Marta Romańska

w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa E. Spółki z o.o.

przeciwko Bankowi […] S.A.

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej EG. Spółki z o.o. w

upadłości

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 maja 2007 r.,

zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 22 listopada 2006 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 listopada 2006 r. Sąd Apelacyjny

odrzucił skargę kasacyjną powoda E. Sp. z o.o. z powodu nie uzasadnienia

wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania. W zażaleniu powód wnosił o uchylenie w

całości zaskarżonego postanowienia zarzucając, że skarga kasacyjna odpowiada

wymogom art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., bowiem wskazana została oczywista

zasadność skargi, która, zdaniem skarżącego, wprost wynika z uzasadnienia

podstaw kasacyjnych skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W art. 3984 § 1 k.p.c. zostały określone wymagania wobec treści skargi

kasacyjnej. W przypadku wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

i konieczności jego uzasadnienia (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.) chodzi o wykazanie

okoliczności, które podlegają badaniu w tzw. przedsądzie, czyli występowanie

w sprawie

istotnego

zagadnienia

prawnego;

potrzeby

wykładni

przepisów

budzących poważne wątpliwości i rozbieżności w orzecznictwie; nieważności

postępowania albo oczywistej zasadność skargi (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Obowiązek przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi

kasacyjnej należy do tzw. wymagań konstrukcyjnych tego szczególnego środka

prawnego. Podstawowym celem skargi kasacyjnej nie jest bowiem korekta

orzeczeń wydawanych przez sądy powszechne, lecz ochrona interesu publicznego

przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz stosowania prawa.

Trafnie Sąd Apelacyjny uznał, że skarga kasacyjna nie spełnia wymagania

uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania. Zawarte w skardze

kasacyjnej sformułowanie: „Powód wnosi o przyjęcie przez Sąd Najwyższy

niniejszej skargi kasacyjnej do rozpoznania, ponieważ przemawia za tym

okoliczność oczywistej zasadności tej skargi – co powód przedstawił i co wynika

powyżej z uzasadnienia podstaw kasacyjnych” nie może zostać uznane

za wystarczające.

W

orzecznictwie

Sądu

Najwyższego

ugruntowane

jest

stanowisko,

że wymóg przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi

kasacyjnej jest wymaganiem odrębnym od obowiązku przytoczenia podstaw

kasacyjnych

i

ich

uzasadnienia.

Powinno

ono

zatem

przybrać

formę

wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wskazuje okoliczności

pozwalające zakwalifikować skargę do rozpoznania oraz jednocześnie uzasadnia,

dlaczego odpowiadają one co najmniej jednej z ustawowego katalogu przesłanek

usprawiedliwiających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, określonych

w art. 3989 § 1 k.p.c. (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 12 grudnia

2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, postanowienie Sądu

Najwyższego z 30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC 2002, nr 2, poz. 22,

postanowienie Sądu Najwyższego z 17 października 2001 r., III CZ 98/01, OSNC

2002, nr 5, poz. 71, uchwała połączonych Izb: Izby Administracyjnej, Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych oraz Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 17 grudnia

2002 r., III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92).

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, jeżeli

oparte jest na twierdzeniu, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona,

powinno wskazywać, w czym ta oczywistość się wyraża i zawierać jej wykazanie.

Nie może się ono ograniczać, jak to czyni skarżący, do lapidarnego stwierdzenia,

że zasadność przyjęcia skargi wynika z uzasadnienia podstaw kasacyjnych skargi.

Jednocześnie należy stwierdzić, że, wbrew jego zastrzeżeniom, sąd drugiej

instancji nie oceniał zasadności, ani legalności złożonej skargi, lecz ograniczył się

do kontroli wymagań formalnych skargi.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy w konsekwencji oddalił zażalenie, działając na

podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.