I CZ 27/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 27/09

POSTANOWIENIE

Dnia 5 czerwca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie ze skargi F.C. i B.C.

o wznowienie postępowania w sprawie z wniosku F.C. i B.C.

przy uczestnictwie E.O. i T.O.

o rozgraniczenie, zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego

w R. z dnia 2 lipca 2004 r., sygn. akt [...],

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 5 czerwca 2009 r.,

zażalenia wnioskodawców na postanowienie Sądu Okręgowego w R.

z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2009 r. Sąd Okręgowy w R. odrzucił

skargę wnioskodawców F.C. i B.C. o wznowienie postępowania w sprawie o

rozgraniczenie nieruchomości w zakresie, w jakim postępowanie to zostało

zakończone prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w R. z dnia 2 lipca

2004 r. oddalającym apelację wnioskodawców od postanowienia Sądu Rejonowego

w R. z dnia 4 lutego 2004 r.

Wnioskodawcy, powołując się na opinię uprawnionego geodety inż. Z. z dnia

28 listopada 2008 r., z której to opinii wynikać miałoby, że sporne rozgraniczenie

oparto na nieistniejących podstawach, wnieśli o uchylenie zaskarżonych orzeczeń

obu instancji sądowych i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

pierwszej instancji. Jako podstawę wznowienia wskazali art. 403 § 2 k.p.c.

Sąd Okręgowy, powołując się na wypowiedzi judykatury, podniósł, że środek

dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy

wznowienia postępowania przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c., a niemożność

skorzystania w poprzednim postępowaniu z określonych okoliczności faktycznych

lub środków dowodowych nie zachodzi, gdy istniała obiektywna możliwość

powołania ich w tym postępowaniu, a tylko na skutek opieszałości, zaniedbania,

zapomnienia czy błędnej oceny potrzeby ich powołania strona tego nie uczyniła.

Mając to na uwadze Sąd Okręgowy stwierdził, że powołany w skardze jako

podstawa wznowienia dowód z opinii geodety nie może stanowić ustawowej

podstawy wznowienia o jakiej mowa w art. 403 § 2 k.p.c. skoro istniała obiektywna

możliwość powołania przez wnioskodawców takiego dowodu już w postępowaniu,

które zostało prawomocnie zakończone.

W zażaleniu wnioskodawcy wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia

i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w R. oraz zasądzenie od uczestników

na rzecz wnioskodawców kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne. Wbrew podnoszonym zarzutom, dla uznania

dopuszczalności skargi nie wystarcza wskazanie jako podstawy wznowienia

późniejszego wykrycia okoliczności lub środków dowodowych, należy ponadto

wykazać, że są to okoliczności lub środki dowodowe istniejące przed wydaniem

prawomocnego wyroku. Walor nowości, o jakim mowa w art. 403 § 2 k.p.c. dotyczy

takich okoliczności faktycznych, które istniały już przed wydaniem wyroku,

a o których strona nie wiedziała, albo nawet wiedziała, ale nie mogła powołać

mającego je wykazać środka dowodowego nie dlatego, że wówczas nie istniał, lecz

dlatego, że jego istnienie wykryła później. Zarówno podnoszona obecnie

okoliczność faktyczna jak i środek dowodowy musiały istnieć jeszcze przed

wydaniem zaskarżonego skargą o wznowienie wyroku, bowiem tylko wtedy

mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący wskazywała jako wykryty później

środek dowodowy opinię uprawnionego geodety, z której wynika, że orzeczenie

zaskarżone skargą wydane zostało na podstawie błędnych przesłanek, a dokonane

ustalenia faktyczne są wadliwe. Wyjaśniano wielokrotnie w orzecznictwie Sądu

Najwyższego, że środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku,

nie stanowi podstawy wznowienia postępowania przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c.

(por. m.in. uchwałę z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNC 1969, nr 12, poz.

208, postanowienie z dnia 16 maja 2008 r., III CZ 20/08, niepubl.). Sformułowanie

zatem podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisowi art. 403 § 2 k.p.c.

nie oznacza jeszcze oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli z jej

uzasadnienia wynika, że przytoczona podstawa nie występuje (por. m.in.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2005 r., IV CZ 50/05,

niepubl.). Przekonanie skarżących, że powołując się na powstały po wydaniu

prawomocnego orzeczenia środek dowodowy można zwalczać dokonane ustalenia

faktyczne i polemizować z wyrażoną w tym orzeczeniu oceną prawną nie zostało

poparte jakimkolwiek wywodem jurydycznym i świadczy raczej o niezrozumieniu

instytucji wznowienia postępowania.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 394 1 § 3

w związku z art. 39814 k.p.c.