I CZ 27/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 27/07

POSTANOWIENIE

Dnia 11 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marian Kocon

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

w sprawie z wniosku A.K.

przy uczestnictwie S.G.

o stwierdzenie nabycia spadku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 11 maja 2007 r.,

zażalenia wnioskodawczyni

na postanowienie Sądu Okręgowego w R.

z dnia 27 listopada 2006 r., sygn. akt [...],

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 listopada 2006 r. Sąd Okręgowy w R. odrzucił

„środek odwoławczy” wniesiony przez wnioskodawczynię od postanowienia tego

Sądu z dnia 20 czerwca 2006 r., zmieniającego postanowienie Sądu Rejonowego w

Ł., wydane w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku, stwierdzając, że

wnioskodawczyni, którą reprezentował profesjonalny pełnomocnik, nazwała złożony

środek odwoławczy kasacją, a środek taki już nie funkcjonuje. Ustawą z dnia 22

grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy –

Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 13, poz. 98), z dniem 6 lutego

2005 r., uchylono bowiem przepisy o kasacji, w tytule VI księgi pierwszej części

pierwszej kodeksu postępowania cywilnego dodano dział Va o skardze kasacyjnej i

dotychczasowy środek w postaci kasacji zastąpiono skargą kasacyjną. Zgodnie z

art. 3 tej ustawy, do złożenia i rozpoznania kasacji od orzeczenia wydanego przed

dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Nie ulega zatem

wątpliwości, że do zaskarżenia postanowienia sądu drugiej instancji w niniejszej

sprawie zastosowanie mają już przepisy kodeksu postępowania cywilnego w

brzmieniu nadanym im powołaną ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. Skoro zaś

środek odwoławczy w postaci kasacji nie ma w sprawie zastosowania, należało

uznać go za niedopuszczalny i jako taki odrzucić, niezależnie od dalszej jego treści

(art. 3986 § 2 k.p.c.).

W zażaleniu na to postanowienie wnioskodawczyni zarzuciła Sądowi

Okręgowemu naruszenie art. 3984 § 1 w związku z art. 3986 § 2 k.p.c. przez

przyjęcie, że błędne nazwanie wniesionego środka kasacją zamiast skargą

kasacyjną może być podstawą do jego odrzucenia. W konkluzji żaląca wniosła

o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Okręgowy niewątpliwie trafnie zauważył, że zgodnie z art. 3 i 6 ustawy z

dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz

ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, do zaskarżenia postanowienia

z dnia 20 czerwca 2006 r. należy stosować przepisy kodeksu postępowania

cywilnego w brzmieniu nadanym im powołaną ustawą. Oznacza to, że

wnioskodawczyni przysługiwał nadzwyczajny środek odwoławczy w postaci skargi

kasacyjnej (art. 5191 § 1 k.p.c.), nie zaś – jak miało to miejsce przed nowelizacją –

w postaci kasacji.

Nie można jednak podzielić poglądu tego Sądu, że błędne nazwanie

wniesionego środka kasacją, zamiast skargą kasacyjną, i to w sytuacji, w której

oczywistą

intencją

skarżącej

było

wniesienie

skargi

kasacyjnej,

stanowi

wystarczającą podstawę do jego odrzucenia z powodu niedopuszczalności.

Nie można

bowiem

przyjmować,

że

skarżąca

wniosła

niedopuszczalny

w rozumieniu art. 3986 § 2 k.p.c. środek zaskarżenia, tylko dlatego, że błędnie

nazwała go kasacją. Profesjonalny pełnomocnik składając środek zaskarżenia

powinien, oczywiście, prześledzić zmiany, jakie nastąpiły w stanie prawnym,

i wskazać

poprawną

nazwę

wnoszonego

środka.

Ze

względu

na

dużą

częstotliwość zmian może się jednak zdarzyć czasami pomyłka, która nie powinna

a limine dyskwalifikować wniesionego środka, jeżeli – poza tym – czyni on zadość

przepisanym wymaganiom. Mylne oznaczenie pisma bowiem nie stanowi

przeszkody do nadania mu właściwego biegu. Poza tym pogląd Sądu Okręgowego

razi nadmiernym formalizmem.

Skarżąca wniosła od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 20 czerwca

2006 r. „kasację”, w której powołała się na nie obowiązujący już i nie mający

w sprawie zastosowania przepis art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. Uchybienia te jednak nie

przesądzają o tym, że wniesiony nadzwyczajny środek odwoławczy, choć błędnie

nazwany kasacją, nie czyni zadość wymaganiom przewidzianym w art. 398 4 § 1

k.p.c. dla skargi kasacyjnej.

Jak wskazał już Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 grudnia 2005 r.,

I PZ 23/05, błędne nazwanie środka zaskarżenia kasacją, która spełnia wymagania

określone w art. 3984 k.p.c., nie uzasadnia jej odrzucenia przez sąd drugiej instancji

(art. 3986 § 2 k.p.c.), jeżeli oczywistą intencją skarżącego jest wniesienie skargi

kasacyjnej (zob. OCNP 2006, nr 21-22, poz. 331).

Z powyższych względów Sąd Najwyższy, podzielając stanowisko wyrażone

w powołanym orzeczeniu, na podstawie art. 398 15 § 1 zdanie pierwsze w związku

z art. 3941 § 3 k.p.c. uchylił zaskarżone postanowienie.