I CZ 25/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 25/12

POSTANOWIENIE

Dnia 4 kwietnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

SSN Dariusz Dończyk (sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie z wniosku A. P.

przy uczestnictwie M. A&D Spółki jawnej

o zabezpieczenie roszczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 4 kwietnia 2012 r.,

zażalenia wnioskodawczyni

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 8 grudnia 2011 r.,

1) oddala zażalenie;

2) zasądza od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika

postępowania kwotę 1200 (tysiąc dwieście) zł tytułem

zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 3 listopada 2011 r. Sąd Okręgowy oddalił zażalenie

wnioskodawczyni (uprawnionej) na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 16

września 2011 r., którym oddalono jej wniosek o zabezpieczenie roszczenia o

wydanie nieruchomości o nr ewidencyjnym 1066/1 położonej w P. przez wpis

ostrzeżeń w dziale III księgi wieczystej /.../ prowadzonej dla tej nieruchomości w

przedmiocie zakazu zbywania i obciążania nieruchomości oraz w przedmiocie

prowadzenia

sprawy

o wydanie

nieruchomości.

Na

wniosek

uczestnika

postępowania (obowiązanego) Sąd Okręgowy, postanowieniem z dnia 8 grudnia

2011 r., uzupełnił swoje postanowienie z dnia 3 listopada 2011 r. w ten sposób, że

zasądził od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika kwotę 1.200 zł tytułem kosztów

postępowania zażaleniowego, które ustalił na podstawie § 9 pkt 3 w zw. z § 6 i § 12

ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa

kosztów

pomocy

prawnej

udzielonej

przez

radcę

prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

Od powyższego postanowienia zażalenie wniosła wnioskodawczyni, która

zaskarżyła je w całości, zarzucając naruszenie art. 740 § 2 k.p.c. w zw. art. 351 § 1,

art. 361 i art. 98 k.p.c. w zw. z § 9 pkt 3 w zw. z § 6 i § 12 ust. 2 pkt 1

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego

z urzędu przez bezzasadne przyznanie obowiązanej spółce nienależnych jej

kosztów postępowania zażaleniowego. Skarżąca podniosła, że brak było podstaw

do doręczenia obowiązanej zażalenia uprawnionej na postanowienie Sądu

Rejonowego z dnia 16 września 2011 r. w przedmiocie oddalenia wniosku

uprawnionej o udzielenie zabezpieczenia, jak również do doręczenia obowiązanej

postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 3 listopada 2011 r., a w konsekwencji

braku

podstaw

do

udziału

obowiązanej

w

postępowaniu

o udzielenie

zabezpieczenia na tym etapie przedsądowego postępowania zabezpieczającego.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie

sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę

zaskarżonego postanowienia poprzez oddalenie wniosku obowiązanej o przyznanie

kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 740 § 1 k.p.c., postanowienie, w przedmiocie zabezpieczenia,

wydane na posiedzeniu niejawnym, a podlegające wykonaniu przez organ

egzekucyjny, sąd doręcza tylko uprawnionemu, chyba że przepis szczególny

stanowi

inaczej.

Doręczenia

obowiązanemu

dokonuje

organ

egzekucyjny

równocześnie z przystąpieniem do wykonania postanowienia. Według natomiast

art. 740 § 2 k.p.c., w wypadkach objętych § 1 obowiązanemu nie doręcza się

również zażalenia uprawnionego ani postanowienia sądu drugiej instancji

rozstrzygającego o tym zażaleniu. Wbrew stanowisku skarżącej, postanowienie

Sądu Rejonowego z dnia 16 września 2011 r. nie było tego rodzaju

postanowieniem, o którym mowa w art. 740 § 1 k.p.c., a w konsekwencji nie miał

w sprawie

zastosowania

także

art.

§

k.p.c.

wyłączający

udział

w postępowaniu zażaleniowym obowiązanej. Wnioskodawczyni (uprawniona)

wniosła

bowiem

o

wydanie

postanowienia

zabezpieczającego

roszczenie

niepieniężne (o wydanie nieruchomości) polegającego na wpisie ostrzeżenia

w dziale III księgi wieczystej. W razie uwzględnienia wniosku postanowienie

zabezpieczające, jako niepodlegające egzekucji, nie byłoby zaopatrzone w klauzulę

wykonalności w trybie przewidzianym w art. 743 § 1 k.p.c., lecz podlegałoby

wykonaniu w inny sposób, w konsekwencji czego byłoby jedynie zapatrzone we

wzmiankę o wykonalności (art. 743 § 2 k.p.c.). Do doręczenia tego rodzaju

postanowień nie ma więc zastosowania tryb przewidziany w art. 740 § 1 k.p.c.

Z tych względów postanowienie Sądu pierwszej instancji oddalające wniosek

o zabezpieczenie podlegało doręczeniu uczestnikowi (obowiązanemu), który brał

także udział w postępowaniu zażaleniowym, a w konsekwencji mógł żądać od

wnioskodawczyni (uprawnionej) – zgodnie z jego wynikiem – zwrotu kosztów tego

postępowania, a w razie pominięcia przez Sąd Okręgowy tego rozstrzygnięcia,

mógł złożyć wniosek o uzupełnienie wydanego postanowienia na podstawie art.

351 § 1 w zw. z art. 361, art. 391 § 1 i art. 397 § 2 k.p.c. Z tych względów zażalenie

jako bezzasadne podlegało oddaleniu na podstawie art. 398 14 k.p.c. w zw. z art.

3941 § 3 i art. 13 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na

podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 99 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1, art. 398 21, art. 3941 § 3

i art. 13 § 2 k.p.c. przy uwzględnieniu § 12 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 9 pkt 3, § 6 pkt 5

i § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa

kosztów

pomocy

ustanowionego z urzędu.

db

prawnej

udzielonej

przez

radcę

prawnego