I CZ 25/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 25/11

POSTANOWIENIE

Dnia 11 maja 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej

z siedzibą w R.

przeciwko Gminie Miasta R.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 11 maja 2011 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie o kosztach procesu zawarte w pkt 3

w wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 11 stycznia 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi

Okręgowemu do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu

Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażalenia.

Uzasadnienie

W zawartym w pkt 3 wyroku z dnia 11 stycznia 2011 r. postanowieniu Sąd

Okręgowy - po rozpoznaniu apelacji powódki i zażalenia pozwanej - zniósł

wzajemnie

koszty

postępowania

odwoławczego

stron

(apelacyjnego

i zażaleniowego). W uzasadnieniu tego orzeczenia zostało ograniczone do

stwierdzenia, że „z uwagi na częściowe tylko uwzględnienie apelacji powódki

i mając na względzie uwzględnienie zażalenia pozwanej, zasadnym stosownie do

100 k.p.c. było wzajemne zniesienie kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym

i zażaleniowym".

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik pozwanej zarzucił naruszenie

100 k.p.c. i wniósł „o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od

powódki na rzecz pozwanej kwoty 600 zł kosztów zastępstwa procesowego

w postępowaniu apelacyjnym i kwoty 180 zł tytułem kosztów postępowania

zażaleniowego".

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że oparta na art.

100 k.p.c. decyzja, czy koszty procesu należy wzajemnie znieść czy stosunkowo

dzielić

powinna

być

zawsze

oparta

na

zasadzie

słuszności. Wzajemne

zniesienie kosztów procesu w wypadku uwzględnienia powództwa miej więcej

w połowie, może być rażąco niesłuszne, jeżeli między kosztami poniesionymi przez

strony zachodziła znaczna różnica. Realny wynik wzajemnego zniesienia kosztów

procesu jest wówczas zupełnie inny niż wynik rozdzielenia tych kosztów po połowie

(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 21 stycznia 1963 r., III CR 191/61,

NC 1964, nr 1, poz. 16, z aprobującą glosą, OSPiKA 1964, nr 11, poz. 224,

i z dnia 10 maja 1985 r., II CZ 56/85, niepubl.). Przytoczony przepis i ukształtowane

przez doktrynę i judykaturę zasady jego stosowania znajdują odpowiednie

zastosowanie - na podstawie art. 391 § 1 k.p.c. i art. 397 § 2 w związku z art. 391

§ 1 k.p.c. - także do orzeczenia o kosztach postępowania apelacyjnego

i zażaleniowego.

W

świetle

że wzajemne

powyższego

zniesienie

nie

kosztów

można

odeprzeć

postępowania

zarzutu

apelacyjnego

skarżącego,

nastąpiło

z naruszeniem art. 100 k.p.c. Lakoniczne uzasadnienie tego rozstrzygnięcia nie

zawiera bowiem argumentów przekonujących, że w okolicznościach sprawy

wzajemne zniesienie kosztów postępowania apelacyjnego i zażaleniowego bądź

ich stosunkowe rozdzielenie prowadzi do takiego samego lub nieistotnie różniącego

się rezultatu. Nie można stwierdzić, że zasada słuszności, leżąca u podstaw

rozstrzygnięcia opartego na art. 100 k.p.c., przemawia za wzajemnym zniesieniem

kosztów postępowania odwoławczego stron. Z uzasadnienia postanowienia nie

wynika też, dlaczego Sąd nie znalazł podstaw - mimo że apelacja powódki została

uwzględniona w nieznacznej części - do zastosowania art. 100 zdanie drugie k.p.c.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. oraz art. 108 § 2

k.p.c.).