I CZ 25/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 25/08

POSTANOWIENIE

Dnia 16 kwietnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku M. Ś.

przy uczestnictwie W. Ś.

o stwierdzenie nabycia spadku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 kwietnia 2008 r.,

zażalenia uczestniczki postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt V Ca

(…),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w W. odrzucił skargę kasacyjną

uczestniczki postępowania jako niespełniająca wymagania przewidziane go w art. 398 4 §

1 pkt 3 k.p.c. Zdaniem Sądu w skarga kasacyjna nie zawiera wyraźnego i stanowczego

uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania.

W zażaleniu pełnomocnik uczestniczki zarzucił, że skarga kasacyjna nie jest

dotknięta stwierdzoną wadą i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z treści skargi kasacyjnej wynika, że zawiera ona zamieszczony w punkcie

czwartym wyraźnie wyodrębniony wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadniając go, skarżąca nawiązała do jednej z przewidzianych w art. 3989 § 1

przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przez przytoczenie art. 398 9 § 1

pkt 4 k.p.c. i wyjaśniła na czym – jej zdaniem – polega oczywista zasadność wniesionej

skargi. Ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinęła argumentację wyjaśniająca,

na czym polega brak właściwych kwalifikacji biegłego lekarza do wydania w sprawie

opinii dotyczącej zdolności spadkodawcy do sporządzenia testamentu.

W tej sytuacji nie można podzielić stanowiska Sądu Okręgowego, że skarga

kasacyjna nie spełnia wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Inną

natomiast kwestią jest ocena merytoryczna przedstawionego w skardze kasacyjnej

uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Jednakże oceny w tym

zakresie może dokonać jedynie Sąd Najwyższy w ramach przesądu.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak sentencji postanowienia

(art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).