I CZ 24/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 24/06

POSTANOWIENIE

Dnia 21 czerwca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Gerard Bieniek (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Marian Kocon

w sprawie z powództwa Gminy W.

przeciwko Bankowi […]S.A.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 czerwca 2006 r.,

zażalenia strony pozwanej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 20 grudnia 2005 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 20.12.2005 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację

pozwanego Banku wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 14.12.2004 r.,

albowiem w zakreślonym terminie nie wykazano, że C.S. był umocowany do

jednoosobowej reprezentacji pozwanego Banku w dacie udzielenia pełnomocnictwa

radcy prawnemu.

Pozwany

Bank

zaskarżył

to

postanowienie

zażaleniem,

zarzucając

naruszenie art. 130, 373, 378 § 1 w związku z art. 379 pkt 2 i art. 379 pkt 5 k.p.c.

Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 391 § 1 k.p.c. Sąd Apelacyjny władny był zastosować

w niniejszej sprawie art. 97 § 1 k.p.c. w sytuacji, gdy pełnomocnictwo z dnia

11.08.2000 r. udzielone radcy prawnemu E.M., przedstawione przy odpowiedzi na

pozew, podpisał jednoosobowo prezes Zarządu pozwanego Banku, zaś apelację

sporządziła radca prawny A.J. na podstawie pełnomocnictwa substytucyjnego.

Stosownie do art. 97 § 2 k.p.c. sąd wyznaczył równocześnie termin, w ciągu

którego osoba działająca bez pełnomocnictwa powinna je złożyć albo przedstawić

zatwierdzenie swej czynności przez stronę. Tak też prawidłowo postąpił Sąd

Apelacyjny, który na rozprawie w dniu 8.12.2005 r., zobowiązał radcę prawnego

pozwanego Banku do przedstawienia w terminie 5 dni dokumentów wykazujących

umocowanie C.S. do jednoosobowej reprezentacji pozwanego Banku na dzień

11.08.2000 r., bądź do zatwierdzenia dokonanych czynności pod rygorem ich

pominięcia. W uchwale z dnia 18.09.1992 r. III CZP 112/92 (OSNCP 1993, nr 5,

poz. 75) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że sąd drugiej instancji w razie stwierdzenia

braku umocowania do prowadzenia sprawy powinien dążyć do usunięcia tego

braku bądź przez wezwanie osoby działającej bez pełnomocnictwa, a mogącej

występować w tym charakterze w danej sprawie (art. 87 § 1 k.p.c.) do usunięcia

tego braku, bądź przez wezwanie samej zainteresowanej strony do zatwierdzenia

dokonanych przez osobę trzecią czynności wówczas mianowicie, gdy osoba ta nie

mogła być ustanowiona pełnomocnikiem.

W niniejszej sprawie radca prawny, który został zobowiązany do usunięcia

braku mógł być ustanowiony pełnomocnikiem, a więc wezwanie go do usunięcia

braku (przedstawienia dokumentów dot. jednoosobowej reprezentacji pozwanego

Banku przez C.S. w dniu 11.08.2000 r.) bądź przedstawienia zatwierdzenia swej

czynności (wniesienia apelacji) było prawidłowe.

Pełnomocnik pozwanego Banku przy piśmie z dnia 8.12.2005 r. przedstawił

odpis pełny z Krajowego Rejestru Sądowego twierdząc, że wynika z niego

upoważnienie C.S. do jednoosobowej reprezentacji Banku w dniu 11.08.2000 r.

Twierdzenie to nie znajduje jednak odzwierciedlenia w treści przedłożonego odpisu

pełnego z rejestru przedsiębiorców. Wynika z niego bowiem bezspornie tylko tyle,

że wpis prawa jednoosobowej reprezentacji pozwanego Banku przez C.S. nastąpił

28.06.2003 r. Brak jest więc wykazania, że takie upoważnienie istniało 11.08.2000

r., a przecież do przedstawienia takiego dowodu wezwał Sąd Apelacyjny. Skoro

jednocześnie nie przedstawiono w zakreślonym terminie potwierdzenia czynności

przez stronę (wniesienia apelacji), to nie sposób podważać zasadności jej

odrzucenia przez Sąd Apelacyjny. Tej oceny w niczym nie zmienia treść

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27.01.2005 r. II PZ 69/04, które przecież

odnosi się do sytuacji nie wykonania lub nienależytego wykonania przez radcę

prawnego zarządzenia sądu zobowiązującego do złożenia oświadczenia zgodnie z

art. 89 § 3 k.p.c.

Z tych względów na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c.,

orzeczono jak w sentencji.