Legislator Case Law & Legislation
I CZ 22/11 AI generated

I CZ 22/11 · Sąd Najwyższy

Case Number I CZ 22/11
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

postępowanie wobec cofnięcia apelacji wnioskodawczyni K. M.-I., zasądzając od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika J. S. kwotę 756 zł tytułem zwrotu kosztów

Legislator headnote

AI generated

art. 98 § 3 k.p.c, art. 351 k.p.c, art. 39814 § 1 k.p.c, art. 3941 § 3 k.p.c; I CZ 22/11 · Sąd Najwyższy: M.-I., zasądzając od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika J. S. kwotę 756 zł tytułem zwrotu kosztów

Keywords

AI generated
art. 98 § 3 k.p.c art. 351 k.p.c art. 39814 § 1 k.p.c art. 3941 § 3 k.p.c

Cited Legislation

AI generated
art. 98 § 3 k.p.c
Zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 98 § 3 k.p.c.
art. 351 k.p.c
a także naruszenie art. 351 k.p.c.
art. 39814 § 1 k.p.c
Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 § 1 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CZ 22/11

POSTANOWIENIE

Dnia 20 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z wniosku K. M.-I.

przy uczestnictwie J. S.

o zmianę wyroku rozwodowego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 kwietnia 2011 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 20 maja 2010 r.,

oddala zażalenie i zasądza od wnioskodawczyni na rzecz

uczestnika postępowania 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem

zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 20 maja 2010 r. Sąd Okręgowy w W. uzupełnił

postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 14 kwietnia 2010 r., umarzające

postępowanie wobec cofnięcia apelacji wnioskodawczyni K. M.-I., zasądzając od

wnioskodawczyni na rzecz uczestnika J. S. kwotę 756 zł tytułem zwrotu kosztów

procesu za II instancję.

W uzasadnieniu Sąd Okręgowy wskazał – w związku z pismem uczestnika

zawierającym wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym

kosztów zastępstwa procesowego (k. 305) – że w skład należnych kosztów

postępowania wchodzi kwota 120 zł jako 50% zasądzonej stawki z tytułu

reprezentacji przed sądem odwoławczym oraz kwota 636 zł stanowiąca koszt biletu

lotniczego pełnomocnika uczestnika, którego potwierdzenie zakupu zostało

dołączone do wyżej wskazanego pisma.

Wnioskodawczyni zaskarżyła zażaleniem powyższe postanowienie wnosząc

o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zmianę zaskarżonego

postanowienia i oddalenie w całości wniosku uczestnika o zasądzenie na jego

rzecz od wnioskodawczyni kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa

procesowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości

i przekazanie

sprawy

do

ponownego

rozpoznania

Sądowi

Okręgowemu.

Zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 98 § 3 k.p.c. poprzez

błędne przyjęcie, że kwota zakupu biletu lotniczego przez pełnomocnika uczestnika

podlega zwrotowi jako niezbędny koszt procesu, naruszenie § 2 pkt 1 i § 3 pkt 1

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., nr 163, poz.

1348 z późn. zm.) poprzez przyznanie uczestnikowi kwoty 120 zł z tytułu

reprezentacji

przez

pełnomocnika

przed

sądem

odwoławczym

pomimo,

że pełnomocnik nie włożył żadnego wkładu pracy w postępowanie apelacyjne

(nieobecność na rozprawie, brak pisma procesowego) i nie przyczynił się do

rozstrzygnięcia sprawy ze względu na cofnięcie apelacji i umorzenie postępowania,

a także naruszenie art. 351 k.p.c. poprzez orzeczenie o uzupełnieniu postanowienia

z dnia 14 kwietnia 2010 r. pomimo braku wniosku uczestnika.

W odpowiedzi na zażalenie uczestnik wniósł o jego oddalenie podnosząc

w odniesieniu do nakładu pracy pełnomocnika, iż pełnomocnik podejmował

czynności prawne związane z ustosunkowaniem się do twierdzeń apelacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 98 § 3 k.p.c. do niezbędnych kosztów procesu strony

reprezentowanej przez tzw. pełnomocnika profesjonalnego zalicza się m.in.

wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych

przepisach i wydatki jednego adwokata. Wydatkiem jest również podróż

pełnomocnika w celu wzięcia udziału w rozprawie. Nie znajduje obecnie

uzasadnienia twierdzenie, że podróż ta powinna odbywać się przy wykorzystaniu

najtańszego środka transportu. Z uwagi na znaczną odległość do siedziby Sądu

możliwe jest skorzystanie z transportu lotniczego. Pełnomocnik uczestnika istotnie

nie stawił się na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2010 r., nie ma jednak podstaw do

twierdzenia, że nie poniósł wcześniej związanych z tym kosztów. Z akt sprawy

wynika, że w dniu 7 kwietnia 2010 r., wpłynęło do Sądu Okręgowego pismo

procesowe wnioskodawczyni, zawierające cofnięcie apelacji. Wyznaczona na dzień

14 kwietnia 2010 r. nie została odwołana, a niestawiennictwo na rozprawie zostało

spowodowane powiadomieniem uczestnika o cofnięciu apelacji. Sam ten fakt nie

oznacza, że istniała możliwość anulowania przelotu i uzyskania zwrotu kosztu

biletu.

Stronę cofającą środek zaskarżenia uznaje się za przegrywającą sprawę,

zatem w związku z cofnięciem apelacji przez wnioskodawczynię koszty procesu

należą się uczestnikowi (por. postanowienie SN z dnia 9 czerwca 2000 r., sygn. akt

I PKN 97/00, OSNP z 2002 r., nr 1, poz. 14; postanowienie SN z dnia 11 grudnia

2009 r., sygn. akt V CZ 58/09, nie publ.). W sprawie została złożona odpowiedź na

apelację, kwestia zaś oceny nakładu pracy pełnomocnika procesowego pozostaje

w gestii orzekającego sądu, a ingerowanie przez Sąd Najwyższy w tę ocenę

uzasadnione jest w szczególnie rażących wypadkach, który w tej sprawie nie

zachodzi.

Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3

k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.