I CZ 22/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 22/08

POSTANOWIENIE

Dnia 16 kwietnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z powództwa J. K.

przeciwko Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny w W.

o ustalenie i zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 kwietnia 2008 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 11 października

2007 r., sygn. akt V Ca (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 11 października 2007 r. Sąd Okręgowy w W. odrzucił

zażalenie powoda J. K. od postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 27 sierpnia

2007 r., w którym odrzucono apelację. W uzasadnieniu wskazano, że na postanowienie

Sądu drugiej instancji, a takim jest Sąd Okręgowy, zażalenie przysługuje do Sądu

Najwyższego, a nie jak to wskazał skarżący, do Sądu Apelacyjnego.

W zażaleniu skarżący, wnosząc o uchylenie powyższego postanowienia, zarzucił

naruszenie art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c. W uzasadnieniu podał, że Sąd Okręgowy

odrzucając apelację na podstawie art. 3701 k.p.c. działał jako Sąd pierwszej instancji, co

oznacza, że na postanowienie tego Sądu zażalenie przysługuje do Sądu Apelacyjnego.

W dalszej części pełnomocnik stwierdził, że Sąd Okręgowy winien przekazać akta do

Sądu właściwego zgodnie z art. 200 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne Zgodnie z art. 3941 § 2 k.p.c., w sprawach, w których

przysługuje skarga kasacyjna, zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na

postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkami

określonymi w tym przepisie. Takim postanowieniem jest postanowienie sądu drugiej

instancji w przedmiocie odrzucenia apelacji, a orzekający w tym przedmiocie sąd działa

jako sąd drugiej, a nie pierwszej instancji, choćby wydał je w wyniku własnej kontroli

apelacji, a nie po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.

Nie ulega zatem wątpliwości, że sądem właściwym do rozpoznania zażalenia na

postanowienie sądu drugiej instancji o odrzuceniu apelacji jest Sąd Najwyższy (por.

postanowienie SN z 30 maja 2006 r., I CZ 25/06, niepubl.).

Tym

samym

zażalenie

skierowane

zostało

do

sądu

niewłaściwego.

Z orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że zażalenie wniesione do niewłaściwego

sądu jest niedopuszczalnym środkiem zaskarżenia i podlega odrzuceniu (por.

postanowienia z 17 lutego 2002 r., V CZ 66/02, niepubl.; z 3 marca 2005 r., II CZ 2/05,

niepubl.; z 6 listopada 2003 r., II CZ 98/03, niepubl.). Niezależnie od tego, twierdzenia

skarżącego odnośnie do obowiązku przekazania sprawy przez sąd zgodnie z art. 200

k.p.c. do właściwego sądu drugiej instancji nie są trafne. Niezależnie od tego, że to

właśnie Sąd drugiej instancji podejmował decyzję, przywołany art. 200 k.p.c., ma

zastosowanie do stwierdzenie niewłaściwości sądu pierwszej instancji, a nie w

przypadku wskazania przez skarżącego niewłaściwego Sądu do rozpoznania środka

odwoławczego.

Z powyższych względów, na podstawie art. 39814 i art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd

Najwyższy orzekł, jak w sentencji.