Legislator Case Law & Legislation
I CZ 21/07 AI generated

I CZ 21/07 · Sąd Najwyższy

Case Number I CZ 21/07
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

uiszczenia należnej opłaty, a na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału CywilnoOdwoławczego Sądu Okręgowego w W. w tej sprawie nie przysługiwało jej zażalenie, apelacji Gminy jako nie opłacona prawidłowo podlegała odrzuceniu.

Legislator headnote

AI generated

art. 3941 § 3 k.p.c; I CZ 21/07 · Sąd Najwyższy: w tej sprawie nie przysługiwało jej zażalenie, apelacji Gminy jako nie opłacona prawidłowo podlegała odrzuceniu.

Keywords

AI generated
art. 3941 § 3 k.p.c

Cited Legislation

AI generated
art. 3941 § 3 k.p.c
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.

Cited Case Law

AI generated
III CZP 110/96
11 października 1996 r., III CZP 110/96, OSN 1997/2/17).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CZ 21/07

POSTANOWIENIE

Dnia 27 kwietnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z wniosku I.A., B.G. i I.G.

przy uczestnictwie Miasta W.

o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 27 kwietnia 2007 r.,

zażalenia uczestnika postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 22 września 2006 r., sygn. akt [...],

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w W. odrzucił apelację

uczestnika postępowania Miasta W. na postanowienie Sądu Rejonowego w W. W

uzasadnieniu tego postanowienia Sąd II instancji wskazał, że w postępowaniu o

stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości gmina nie jest zwolniona od obowiązku

uiszczenia kosztów sądowych. W tej sytuacji skoro gmina została wezwana do

uiszczenia należnej opłaty, a na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału CywilnoOdwoławczego Sądu Okręgowego w W. w tej sprawie nie przysługiwało jej

zażalenie, apelacji Gminy jako nie opłacona prawidłowo podlegała odrzuceniu.

Gmina w zażaleniu na to postanowienie wniosła o jego uchylenie wskazując, że

składając zażalenie na zarządzenie w sprawie wezwania do uiszczenia należnej

opłaty, połączyła z nim wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz, że

w rozpoznawanej sprawie przysługiwało jej zwolnienie od kosztów sądowych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zarzuty podniesione w zażaleniu są zasadne. Złożenie wniosku o zwolnienie

od kosztów sądowych przerywa bieg terminu do uiszczenia opłaty sądowej

(postanowienie SN z dnia 24 sierpnia 2005 r., II CZ 75/05, BSN 2005/10/15). Skoro

uczestnik złożył taki wniosek, a nie został on rozpoznany przez Sąd II instancji, to

już z tego względu jego postanowienie o odrzuceniu apelacji nie może się ostać.

Racje ma także skarżący wskazując, że na tle art. 8 ust 2 ustawy z dnia

13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (jedn. tekst Dz. U.

z 2002 r., Nr 9, poz. 88 ze zm.) w związku z art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca

2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze

zm), o tym czy gmina może być zwolniona od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej

decyduje przedmiot jej działalności (tak również Sąd Najwyższy w uchwale z dnia

11 października 1996 r., III CZP 110/96, OSN 1997/2/17). Udział gminy

w postępowaniu o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości pozostającej w jej

władaniu nie może być uznany za

prowadzenie przez nią działalności

gospodarczej. Tego rodzaju działanie, zmierza jedynie do ochrony prawa, które

zdaniem gminy jej przysługuje. Niezależnie wiec od tego do jakiego celu jest

wykorzystywana nieruchomość w chwili, gdy to postępowanie się toczy,

zachowanie gminy, która wykazuje, że osoba trzecia nie nabyła prawa własności w

drodze zasiedzenia, nie może być kwalifikowane jako prowadzenie działalności

gospodarczej. Jest to zawsze działanie zmierzające do ochrony prawa. Tego

rodzaju zachowanie nie może być oceniane w kategoriach prowadzenia

działalności gospodarczej, gdyż nie jest to działalność usługowa lub wytwórcza,

która prowadzona byłaby w celu zarobkowym.

Mając to na uwadze Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398 15 k.p.c.

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.