I CZ 201/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 201/04

POSTANOWIENIE

Dnia 4 lutego 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Gerard Bieniek (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak

SSA Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku R.(…) AG z siedzibą w W. i L.(…) Inc. z siedzibą w USA

przy uczestnictwie C. (…) Spółka z o.o. z siedzibą w W.

o ogłoszenie upadłości,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 lutego 2005 r.,

zażalenia dłużnika na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 26 października

2004 r., sygn. akt XV GZ (…),

oddala zażalenie

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w W. odrzucił kasację dłużnika na

postanowienie tego Sądu z dnia 20.07.2004 r., którym oddalono jego zażalenie na

postanowienie Sądu Rejonowego W. o ogłoszeniu upadłości dłużnika. Sąd Okręgowy

przyjął, że kasacja nie została opłacona w terminie. Przepisy rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie określenia wysokości wpisów w

sprawach cywilnych przewidywały dla kasacji dłużnika wpis stały. Wpis ten nie został

opłacony

przy

wniesieniu

kasacji.

Dlatego

też

kasację

sporządzoną

przez

kwalifikowanego pełnomocnika należało odrzucić bez jego wzywania do opłacenia

kasacji.

W zażaleniu na zaskarżone postanowienie dłużnik wniósł o jego uchylenie

zarzucając naruszenie art. 17 i art. 29 ustawy o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych oraz § 55, 56 i 58 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17.12.1996

r. w sprawie określenia wysokości wpisów w sprawach cywilnych przez przyjęcie, iż od

kasacji dłużnika powinien być pobrany wpis stały.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych nie definiują pojęcia wpisu stałego. Art. 29 tej ustawy wymienia jedynie wpis

stały jako stosowany obok innych rodzajów wpisów, zaś art. 37 upoważnia Ministra

Sprawiedliwości do określenia w drodze rozporządzenia wysokości wpisów w

poszczególnych rodzajach spraw.

Biorąc pod uwagę treść powołanych wyżej przepisów ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych i przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

określającego wysokość wpisów należy przyjąć, że cechą wpisu stałego jest oznaczenie

jego wysokości za pomocą określonej kwoty pieniężnej dla danego rodzaju sprawy. Dla

istoty wpisu stałego nie jest zaś istotna metoda, która posłużyła do jego oznaczenia.

Jeśli zatem treść powołanego wyżej rozporządzenia określa wpis stały dla

wniosku o ogłoszenie upadłości (§ 55 punkt 1 rozporządzenia) i jednocześnie jego § 20

ustęp 1 stwierdza, że od kasacji pobiera się taki sam wpis, jak od wniosku o wszczęcie

postępowania to nie budzi wątpliwości, iż wpis od kasacji w sprawie wszczętej na

podstawie wniosku o ogłoszenie upadłości ma również charakter wpisu stałego.

Przy konstrukcji § 7 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie

określenia wysokości wpisów w sprawach cywilnych zbędne byłoby powtarzanie, w

przypadku każdego z wymienionych w tych przepisach środków zaskarżenia, wysokości

wpisu stałego dla tych kategorii spraw, w których wpis stały został już określony dla pism

wszczynających postępowanie. Sąd Okręgowy trafnie ocenił zatem, że kasacja dłużnika

podlega opłacie w wysokości stałej, choć § 55 wspomnianego wcześniej rozporządzenia

nie wymienia wprost kasacji w sprawie o ogłoszenie upadłości jako pisma, od którego

pobierany jest wpis w wysokości stałej. Jego nieuiszczenie skutkowało odrzuceniem

kasacji, jako nienależycie opłaconej (art. 3935 k.p.c. i art. 17 ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych).

Z

przyczyn

wyżej

wskazanych

zażalenie

dłużnika

było

pozbawione

uzasadnionych podstaw i podlegało oddaleniu w oparciu o treść art. 393 19, 385 i 397 § 2

k.p.c.