I CZ 200/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 200/04

POSTANOWIENIE

Dnia 4 lutego 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Gerard Bieniek (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)

SSA Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa B. M.

przeciwko E. K. i Z. K.

o zobowiązanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 lutego 2005 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego w R. z dnia 9 sierpnia 2004 r.,

sygn. akt I Ca (…),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w R., postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2004 r., odrzucił kasację

powódki B. M. od wyroku tego Sądu z dnia 4 czerwca 2004 r., stwierdzając że w kasacji

nie zostały zamieszczone okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie przez Sąd

Najwyższy.

W zażaleniu skarżąca domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 393³ k.p.c. kasacja powinna czynić zadość wymaganiom

przewidzianym dla pism procesowych oraz powinna zawierać, wymienione w art. 393³ §

1 k.p.c., wymagania stawiane tylko kasacji jako szczególnemu środkowi odwoławczemu.

Pośród wspomnianych wymogów ustawa wyraźnie wymienia obowiązek przedstawienia

okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, odróżniając go od przytoczenia podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia. Strona wnosząca kasację powinna więc, nawiązując do

art. 393 § 1 pkt 1 i 2, wskazać Sądowi Najwyższemu argumenty przemawiające za jej

rozpoznaniem. Jeżeli zaś w treści kasacji nie wskazano okoliczności, o których mowa w

art. 393³ § 1 pkt 3 k.p.c., stanowi to brak kasacji, który nie podlega naprawieniu w

sposób właściwy dla usuwania braków formalnych pism procesowych. W konsekwencji,

kasacja dotknięta owym brakiem podlega odrzuceniu, skoro tego rodzaju wadliwości nie

można usunąć. Stanowisko takie, które było reprezentowane już od dawna

w orzecznictwie Sądu Najwyższego, zostało również wielokrotnie

potwierdzone

w orzeczeniach

przykładowo

tego

Sądu

wydanych

w

ostatnich

latach

(zob.

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC

2001, nr 3, poz. 51 oraz z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3,

poz. 52).

Sąd Okręgowy w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, że w przedmiotowej

kasacji brak okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. Powołując się na

orzecznictwo Sądu Najwyższego podkreślił, że strona wnosząca kasację powinna w niej

wskazać

konkretne

okoliczności,

które

pozwalają

zakwalifikować

kasacje

do

rozpoznania i uzasadnić, dlaczego odpowiadają one ustawowemu katalogowi

przesłanek usprawiedliwiających przyjęcie kasacji. W kasacji wniesionej przez powódkę

wskazano, że w rozpoznawanej sprawie istnieją rozbieżności w orzecznictwie co do

tego, że konfliktowość darczyńcy stanowi podstawę do niewywiązywania się

obdarowanego ze swoich obowiązków. Skarżąca wskazała więc niewątpliwie na

okoliczność, która zgodnie z art. 393 § 1 pkt 2 może uzasadnić przyjęcie kasacji do

rozpoznania przez Sąd Najwyższy. W tej sytuacji Sąd Okręgowy nie miał podstaw, aby

zgodnie z art. 3935 k.p.c., odrzucić kasację. Kasacja powódki zawiera bowiem

wskazanie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie przez Sąd Najwyższy zaś

ocena tego czy zostały one tak sformułowane, że uzasadniają przyjęcie kasacji do

rozpoznania nie należy już do Sądu Okręgowego lecz do Sądu Najwyższego.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, na podstawie art. 386 § 4 k.p.c.

w związku z art. 397 § 2 i art. 393¹ § 3 k.p.c., uchylił zaskarżone postanowienie.