I CZ 20/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 20/09

POSTANOWIENIE

Dnia 14 maja 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner

SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi W.Ż. o wznowienie postępowania

w sprawie z powództwa W.Ż.

przeciwko F. S.A.

o uchylenie uchwał walnego zgromadzenia akcjonariuszy, zakończonej

prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego

z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt [...],

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 maja 2009 r.,

zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt [...],

1. oddala zażalenie;

2. przyznaje adwokatowi J.K. od Skarbu Państwa – Sądu

Apelacyjnego kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych

powiększoną o 22% podatku VAT tytułem nieopłaconej

pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w

postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

Dnia 21 lipca 2008 r. W.Ż. wniósł skargę o wznowienie postępowania

prawomocnie zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 13 marca 2008 r.

w sprawie z jego powództwa przeciwko F. S.A. o uchylenie uchwał walnego

zgromadzenia akcjonariuszy. Skarżący zarzucił pozbawienie go udziału w sprawie,

nierozpoznanie

jego

odrębnej

apelacji,

niepowiadomienie

go

o zmianie

pełnomocnika z urzędu i brak kontaktu ze strony pełnomocnika z powodem oraz

działanie pełnomocnika bez uzgodnień z powodem, obrazę zastosowanych w

sprawie przepisów kodeksu spółek handlowych, wydanie wyroku przez sędziów

Sądu Apelacyjnego Z.C. i I.F., którzy „sprzeniewierzyli się ustawom i Konstytucji RP

wydając orzeczenie osłaniające przestępstwo sądowe oraz rabunkową działalność

zarządu „D.” i pozbawienie powoda prawa do składania wniosków o wyłączenie

wymienionych sędziów.

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 18 września 2008 r. odrzucił skargę

o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu podkreślił, że niniejsza skarga o

wznowienie postępowania podlega odrzuceniu z uwagi na brak ustawowej

podstawy do jej wniesienia. Skarżący zarzuca nieważność postępowania, brak jest

jednakże podstaw, by uznać za zasadne jego twierdzenie, że strona była

pozbawiona możności obrony swych praw. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, skarżący

praktycznie nie powołuje żadnych okoliczności, które można by rozpatrywać w

kontekście ograniczenia jego praw strony do obrony czy też reprezentowania

swoich

interesów.

przysługujących

mu

Skarżący

w

uprawnień.

toku

postępowania

Podnoszona

korzystał

okoliczność,

że

w pełni

z

pełnomocnik

skarżącego nie konsultował się z nim, nie może stanowić podstawy do żądania

wznowienia postępowania. Ustanowienie pełnomocnika procesowego przez Sąd

jest równoznaczne z udzieleniem takiego pełnomocnictwa przez stronę, a działanie

na podstawie tego umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla

reprezentowanego. Dlatego ewentualne zaniedbania pełnomocnika procesowego

strony nie mogą być uznane za przyczynę nieważności w rozumieniu art. 401 pkt 2

k.p.c. (postanowienie SN z dnia 24 lutego 2006 r., II CZ 1/06, niepubl.). Odnosząc

się do podstawy wznowienia wskazanej w art. 401 pkt 1 k.p.c., Sąd Apelacyjny

uznał, że skarżący nie wykazał, żadnych podstaw uzasadniających żądanie

wyłączenia sędziów Sądu Apelacyjnego Z.C. oraz I.F. Również zarzut wydania

orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie z naruszeniem art. 423 § 2 k.s.h.

przez

obciążenie

W.Ż.

kosztami

zastępstwa

procesowego,

co,

zdaniem

skarżącego, jest konsekwencją obrazy art. 426 k.s.h., nie może być traktowany jako

podstawa do żądania wznowienia postępowania.

W zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego skarżący zarzucił

naruszenie art. 410 k.p.c. przez merytoryczną ocenę zasadności skargi

o wznowienie postępowania, mimo, że przepis ten upoważnia sąd tylko do

dokonania formalnej oceny skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 410 k.p.c., skarga o wznowienie postępowania podlega

badaniu wstępnemu. Przedmiotem badania Sądu na podstawie cytowanego

przepisu jest zachowanie terminu oraz stwierdzenie istnienia jednej z ustawowych

podstaw wznowienia. Stwierdzenie to nie ogranicza się do badania, czy wskazane

w skardze okoliczności odpowiadają ustawowym podstawom wznowienia, ale

obejmuje ustalenie, czy podstawa wznowienia rzeczywiście istnieje. Skarga

o wznowienie

postępowania

podlega

odrzuceniu,

jeżeli

w

okolicznościach

konkretnej sprawy podana podstawa nie zostanie przez Sąd stwierdzona (zob.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2005 r., IV CO 6/05, Biul. SN

2005, nr 9).

Wbrew stanowisku powoda, Sąd drugiej instancji nie badał zasadności

skargi o wznowienie postępowania pod względem merytorycznym, lecz dokonał

wyłącznie formalnej oceny, czy skarga ta opiera się na ustawowej podstawie

wznowienia. Badania skargi w tym zakresie Sąd dokonał na posiedzeniu niejawnym

stosownie do wymagania art. 410 § 1 k.p.c. Żadna zaś ze wskazanych przez

powoda okoliczności nie stanowi ustawowej podstawy wznowienia postępowania.

Z przedstawionych powodów orzeczono jak w sentencji (art. 398 14 w związku

z art. 3941 § 2 i 3 k.p.c.).