I CZ 20/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 20/07

POSTANOWIENIE

Dnia 27 kwietnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa Z.O.

przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Prezesa Sądu Okręgowego

w W.

o ochronę dóbr osobistych,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 27 kwietnia 2007 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 8 stycznia 2007 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie powoda

Z.O. od postanowienia tego Sądu za dnia 14 listopada 2006 r., którym to

postanowieniem odrzucono kasację powoda. Z uzasadnienia zaskarżonego

postanowienia wynika, że powód wniósł opłatę w wysokości 30 zł. Wezwany przez

Sąd do wskazania które z roszczeń (niepieniężne, czy pieniężne) zostało opłacone

kwotą 30 zł, pełnomocnik powoda wyjaśnił, że opłata 30 zł stanowi opłatę

podstawową, dokonaną na podstawie art. 14 ust. 3 w związku z art. 99 ustawy z

dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167,

poz. 1398 ze zm.). W tej sytuacji Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie jako nie

opłacone należycie. Pełnomocnik powoda wniósł zażalenie na to postanowienie,

domagając się jego uchylenia, zarzucając Sądowi niewłaściwe zastosowanie art.

1302 2 k.p.c. oraz art. 395 § 2 k.p.c. i art. 99 u.k.s.c., a powód wniósł dodatkową

opłatę w wysokości 120 zł jako uzupełnienie należnej od zażalenia opłaty sądowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Tak jak wskazuje na to powód w uzasadnieniu zażalenia, jeżeli zażalenie

okazuje się oczywiście zasadne, to nie podlega ono opłacie, a opłatę sądową już

uiszczoną zwraca się stronie (art. 99 u.k.s.c.). Nie ulega także wątpliwości, że o tym

czy zażalenie jest oczywiście uzasadnione w rozpoznawanej sprawie decyduje

bądź Sąd Apelacyjny, bądź już na etapie odwoławczym Sąd Najwyższy.

Stanowisko Sądu Apelacyjnego jest jednoznaczne, gdyż nie uznał on argumentów

powoda i przekazał jego zażalenie do Sądu Najwyższego. Przede wszystkim

należy więc ustalić, czy rzeczywiście zarzuty które powód kieruje przeciwko

ustaleniu wysokości opłat od wniesionego przez niego środka zaskarżenia

(zażalenia) są trafne, a wobec tego wbrew stanowisku Sądu Apelacyjnego, jego

zażalenie jest oczywiście zasadne.

Podstawą zarzutów formułowanych przez powoda jest jego interpretacja

art. 1302 k.p.c. Wbrew jednak jego wywodom przepis ten, szczególnie wzajemna

relacja art. 1302 § 1 do art. 1302 § 3 k.p.c. nie nastręczaj ą takich wątpliwości

interpretacyjnych, które wykluczałyby ich stosowanie. Oba powołane przepisy

posługują się zwrotem „pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub

rzecznika patentowego". Jednakże w 1302 § 3 k.p.c. mowa jest tylko o pismach,

będących środkami odwoławczymi lub środkami zaskarżenia, które zostały

wyraźnie wymienione w tym przepisie: apelacja, zażalenie, skarga kasacyjna,

skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciw

od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skarga na orzeczenie

referendarza sądowego. Nie można więc twierdzić, że zakres art. 130 2 § 1 jest taki

sam jak art. 1302 § 3 k.p.c. Jeżeli nie zostanie należycie opłacone pismo

procesowe wniesione przez adwokata, które nie jest jednym z pism wymienionych

w art. 1302 § 3 k.p.c., to skutek tego reguluje art. art. 130 2 § 2 k.p.c. Natomiast

w razie gdy adwokat wnosi pismo zawierające zażalenie, które podlega opłacie

w wysokości stałej lub stosunkowej i jest ono nienależycie opłacone, to zgodnie

z art. 1302 § 3 k.p.c. sąd odrzuca je bez wezwania do uiszczenia należnej opłaty.

Dokonana powyżej analiza przepisów regulujących wnoszenie opłat

wskazuje, że zażalenie powoda nie było oczywiście uzasadnione. W tej sytuacji

stanowisko Sądu Apelacyjnego zawarte w zaskarżonym postanowieniu uznać

należy za zgodne z prawem.

Mając na względzie, że zarzuty podniesione w zażaleniu okazały się

nieuzasadnione Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398 14 k.p.c. w związku z art.

3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.