I CZ 194/04 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generatednaruszenie art. 91 § 1 k.p.c. przez przyjęcie, że pełnomocnik nie był umocowany interwencji głównej przeciwko mocodawcy. Przepis ten nie wyłącza możliwości
Legislator headnote
AI generatedart. 91 § 1 k.p.c, art. 91 pkt 1 k.p.c, art. 386 § 4 k.p.c; I CZ 194/04 · Sąd Najwyższy: naruszenie art. 91 § 1 k.p.c. przez przyjęcie, że pełnomocnik nie był umocowany interwencji głównej przeciwko mocodawcy. Przepis ten nie wyłącza możliwości
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CZ 194/04
POSTANOWIENIE
Dnia 7 stycznia 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Marek Sychowicz (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Józef Frąckowiak
SSN Hubert Wrzeszcz
w sprawie z wniosku D. M. i A. M.
przy uczestnictwie […]
o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 7 stycznia 2005 r.,
zażalenia uczestnika postępowania R. B.
na postanowienie Sądu Okręgowego w W.
z dnia 12 sierpnia 2004 r., sygn. akt V Ca …/04,
uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2004 r. Sąd Okręgowy w W. odrzucił
apelację uczestnika postępowania R. B. wniesioną przez adw. W. P. od
postanowienia Sądu Rejonowego
w
wyznaczonym
terminie
z dnia 26 sierpnia 2003 r., wobec nieusunięcia
braku
apelacji
i
niedołączenia
pełnomocnictwa
udzielonego adwokatowi, który wniósł apelację, do reprezentowania uczestnika
postępowania przed Sądem Okręgowym.
W zażaleniu na wymienione postanowienie uczestnik postępowania zarzucił
naruszenie art. 91 § 1 k.p.c. przez przyjęcie, że pełnomocnik nie był umocowany
do wniesienia
apelacji,
podczas
gdy
złożone
w
sprawie
pełnomocnictwo
obejmowało umocowanie do tej czynności i wniósł o uchylenie zaskarżonego
postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Stosownie do art. 91 pkt 1 k.p.c. pełnomocnictwo procesowe obejmuje
z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności
procesowych, nie wyłączając powództwa wzajemnego, skargi o wznowienie
postępowania i postępowania wywołanego ich wniesieniem, jako też wniesieniem
interwencji głównej przeciwko mocodawcy. Przepis ten nie wyłącza możliwości
zmiany zakresu umocowania przez jego ograniczenie przedmiotowe lub czasowe,
np. tylko do jednej instancji, do zastępstwa w oznaczonym czasie, ewentualnie
do wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych podejmowanych
w określonym sądzie (por. postanowienie Sadu Najwyższego z dnia 19 listopada
1998 r., III CZP 133/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 86). Takie ograniczenie zakresu
umocowania wymaga jednak wyraźnego zaznaczenia w treści pełnomocnictwa.
Z akt sprawy wynika, że już w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji
adw. W. P. złożył udzielone mu przez uczestnika postępowania pełnomocnictwo
„do prowadzenia sprawy II Ns 2857/00” (k. 18). Prawidłowo sporządzone
pełnomocnictwo powinno wskazywać przedmiot sprawy i strony, pomiędzy którymi
sprawa się toczy. Niemniej podana w złożonym pełnomocnictwie sygnatura akt
sprawy wskazuje, że udzielone ono zostało do prowadzenia sprawy prowadzonej
pod tą sygnaturą w chwili złożenia pełnomocnictwa, a nie ma wątpliwości jaka jest
to sprawa. Brak stwierdzenia, że pełnomocnictwo dotyczy postępowania przed
sądem pierwszej instancji, czy też przed Sądem Rejonowym
(w którym sprawa
toczyła się w pierwszej instancji), nie pozwala na przyjęcie, że zakres
pełnomocnictwa został ograniczony tylko do tego postępowania. Umocowanie
pełnomocnika procesowego do prowadzenia konkretnej sprawy, bez ograniczenia
zakresu pełnomocnictwa, oznacza umocowanie pełnomocnika do podejmowania
wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych, a więc także do
sporządzenia i wniesienia apelacji oraz zastępowania mocodawcy w postępowaniu
apelacyjnym (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 1999 r., III
CZ 115/99, OSNC 2000, nr 4, poz. 80).
Niedołączenie pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi W. P., który wniósł
apelację, do reprezentowania uczestnika postępowania przed Sądem Okręgowym
w W. nie stanowiło braku apelacji. Nie było zatem podstawy do żądania jego
usunięcia i nieusunięcie tego braku w wyznaczonym terminie nie mogło stanowić
przyczyny odrzucenia apelacji.
Z przytoczonych względów, uznając zażalenie za zasadne, Sąd Najwyższy
na podstawie art. 13 § 2 w zw. z art. 393 18 § 3, art. 397 § 2 i art. 386 § 4 k.p.c.
postanowił jak w sentencji.
er