I CZ 19/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 19/10

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSA Jan Futro (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezydenta miasta W.

przy uczestnictwie miasta W., B. N., K. N. i D. N.

o stwierdzenie nabycia własności przez zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 maja 2010 r.,

zażalenia uczestników postępowania B. N., K. N. oraz D. N.

na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt V Ca (...),

1. odrzuca zażalenie K. N. i D. N.;

2. oddala zażalenie B. N.;

3. zasądza od B. N., K. N. oraz D. N. na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa kwotę po 900 (dziewięćset) zł tytułem kosztów

postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 17 marca 2009 r., Sąd Okręgowy w W. oddalił apelację B.

N., K. N. i D. N. od postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 23 czerwca 2008 r. w

przedmiocie stwierdzenia zasiedzenia.

Postanowieniem z dnia 19 listopada 2009 r. Sąd Okręgowy w W. odrzucił skargę

kasacyjną B. N. od wskazanego postanowienia tego Sądu.

W uzasadnieniu Sąd Okręgowy w W. wskazał, że do skargi kasacyjnej, która

wniesiona została w imieniu B. N., K. N. i D. N. przez pełnomocnika będącego

adwokatem, nie zostało dołączone pełnomocnictwo, a pełnomocnik wezwany do

uzupełnienia tego braku przedłożył pełnomocnictwo udzielone mu jedynie przez K. N.

oraz D. N.

Z treści tego pełnomocnictwa nie wynikało jednak, aby K. N. udzielił go również w

imieniu B. N.

Na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej B. N. zażalenie wnieśli B. N., K.

N. i D. N. żądając jego uchylenia, ewentualnie zmiany i przekazania skargi kasacyjnej B.

N. do rozpoznania Sądowi Najwyższemu. Wnieśli również o zasądzenie na ich rzecz

solidarnie od wnioskodawcy Skarbu Państwa – Prezydenta W. kosztów postępowania

zażaleniowego według norm przepisanych.

W zażaleniu zarzucili zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 95 § 1 i 96

k.c. przez uznanie, że pełnomocnictwo udzielone adwokatowi przez K. N. nie zostało

udzielone również w imieniu B. N. w sytuacji, gdy udzielenie przez K. N. pełnomocnictwa

do reprezentowania przed Sądem Najwyższym jest czynnością w granicach

umocowania aktem notarialnym z dnia 2 lutego 2006 r. i pociąga za sobą skutki również

dla tej reprezentowanej.

Zarzucono również naruszenie art. 92 i art. 89 § 1 k.p.c. przez uznanie,

że pełnomocnictwo udzielone przez K. N. nie zostało udzielone również w imieniu B. N.

w sytuacji, gdy przed Sądami obu instancji działania K. N. były traktowane, jako własne i

jako B. N., a z treści aktu notarialnego z dnia 2 lutego 2006 r. wynika, że K. N. miał

pełnomocnictwo do reprezentowania B. N. przed wszelkimi Sądami i złożył do akt

sprawy odpis tego pełnomocnictwa.

Wnioskodawca reprezentowany przez Prezydenta W. a zastępowany przez

Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa wniósł o odrzucenie zażalenia K. N. i D. N.

oraz oddalenie zażalenia B. N.

Wniósł również o zasądzenie na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej

Skarbu Państwa kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenia K. N. i D. N. są niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 373 i art. 370 w zw. z art. 39821, art. 3941 § 3 i art. 13 § 2 k.p.c. w

postępowaniu nieprocesowym zażalenie podlega odrzuceniu przez Sąd Najwyższy,

jeżeli podlegało odrzuceniu przez Sąd drugiej instancji, tj. jeśli zostało wniesione po

upływie przepisanego terminu, nieopłacone lub gdy z innych przyczyn było

niedopuszczalne. Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela pogląd, iż przyczyną

niedopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie jest nieistnienie po stronie

żalącego interesu w zaskarżeniu (gravamen). Interes ten występuje wtedy, gdy żalącego

można uznać za pokrzywdzonego zaskarżanym przez niego postanowieniem. Sytuacja

taka nie występuje ani w przypadku K. N., ani D. N. Postanowienie o odrzuceniu skargi

kasacyjnej dotyczyło bowiem jedynie B. N.

Skargę kasacyjną wniesioną w imieniu K. N. oraz D. N. na obecnym etapie

postępowania należy uznać za wniesioną skutecznie. Odrzucenie skargi kasacyjnej B.

N. w żaden sposób nie oddziaływuje na ich prawa i obowiązki procesowe.

Z tych względów na podstawie powołanych przepisów Sąd Najwyższy orzekł jak

w pkt 1 postanowienia.

Zażalenie B. N. natomiast nie zasługuje na uwzględnienie.

Prawdą jest, że pełnomocnictwo udzielone przez nią w akcie notarialnym z dnia 2

lutego 2002 r. jej synowi K. N. skutecznie umocowywało go do działania w jej imieniu

m.in. przed sądami w sprawach związanych z nieruchomością, co do której

wnioskodawca żądał stwierdzenia zasiedzenia. Pełnomocnictwo to było zatem

pełnomocnictwem procesowym ogólnym (art. 88 k.p.c.) i na jego podstawie K. N., jako

zstępny żalącej był umocowany do działania w jej imieniu przed Sądami obu instancji

(art. 87 § 1 k.p.c.) oraz m.in. do udzielenia w jej imieniu dalszego pełnomocnictwa

procesowego adwokatowi lub radcy prawnemu (art. 91 pkt 2 k.p.c.), w tym również do

działania przed Sądem Najwyższym (art. 871 k.p.c.).

Jednak Sąd Okręgowy w W. trafnie wskazał, że pełnomocnictwo procesowe

udzielone przez K. N. adwokatowi M. A. do wniesienia skargi kasacyjnej nie może

stanowić skutecznego umocowania do działania w imieniu żalącej. Nie zawiera ono

bowiem oświadczenia K. N., że udziela on temu adwokatowi pełnomocnictwa do

działania przed Sądem Najwyższym również w imieniu B. N.

Jeśli K. N. udzielając pełnomocnictwa chciał skutecznie działać nie tylko w swoim

imieniu, lecz także w imieniu żalącej, powinien zamiar ten ujawnić.

Treść pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi M. A. w dniu 2 stycznia 2008 r.

wskazywała, że adwokat ten jest umocowany do działania „przed Sądami wszystkich

instancji” jedynie za K. N. i D. N.

Na rozprawie w dniu 3 stycznia 2008 r. K. N. oświadczył, że on sam występuje

również w imieniu żalącej, przedstawiając wypis aktu notarialnego z dnia 2 lutego 2006

r. zawierającego udzielone mu przez nią pełnomocnictwo. Na tej podstawie można było

uznać, że adwokat M. A. jest umocowany do działania również za żalącą jako jej dalszy

pełnomocnik. Pełnomocnictwo z dnia 2 stycznia 2008 r. nie stanowiło jednak

skutecznego umocowania tego adwokata do działania przed Sądem Najwyższym, a

jedynie przed sądami obu instancji (por. uchwała SN z dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP

142/07, OSNC 2008 r. Nr 11, poz. 122).

Treść pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi A. N. w dniu 5 czerwca 2008 r.

wskazywała, że adwokat ten umocowany jest do działania nie tylko przed sądami

powszechnymi, ale również przed Sądem Najwyższym i to nie tylko za K. N. i D. N., lecz

także za żalącą. W treści pełnomocnictwa wskazano bowiem, że K. N. udzielił go

działając „w imieniu swoim oraz B. N.”.

Skarga kasacyjna w imieniu żalącej, K. N. i D. N. została jednak wniesiona przez

adwokata M. A. Adwokat ten zgodnie z art. 3986 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. wezwany

został do uzupełnienia jej braku poprzez złożenie pełnomocnictwa do występowania w

ich imieniu przed Sądem Najwyższym. W przepisanym terminie złożył pełnomocnictwo,

którego treść wskazywała, że jest umocowany do działania przed Sądem Najwyższym

jedynie za K. N. i D. N. Skarga kasacyjna wniesiona przez tego adwokata w imieniu

żalącej podlegała zatem odrzuceniu na podstawie art. 398 6 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

jako skarga, której braków nie usunięto w terminie.

Z tych powodów na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 i art. 13 § 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy orzekł jak w pkt 2 postanowienia.

Na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. oraz art. 105 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., jak

również art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu

Państwa (Dz. U. Nr 169, poz. 1417 ze zm.) koszty zastępstwa procesowego zostały

przyznane na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa. Według

art. 99 k.p.c. oraz § 13 ust. 2 pkt 2, § 8 pkt 1 i § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie

oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej

z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) koszty te wynoszą 2 700 zł, przyjmując za

podstawę ich obliczenia 75% stawki minimalnej skoro radca prokuratorii nie prowadził

sprawy przed Sądem drugiej instancji. Ponieważ w kwestii zasadności odrzucenia skargi

kasacyjnej B. N. wnioski każdego z żalących były takie same i sprzeczne z interesem

wnioskodawcy, koszty te należało przyznać od każdego z żalących w częściach

równych.

Biorąc

pod

3 postanowienia.

uwagę

powyższe

Sąd

Najwyższy

orzekł

jak

w

punkcie