I CZ 19/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 19/09

POSTANOWIENIE

Dnia 20 maja 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Gerard Bieniek

SSN Stanisław Dąbrowski

w sprawie z powództwa G.L.

przeciwko Naczelnej Radzie Adwokackiej i Skarbowi Państwa - Ministrowi

Sprawiedliwości

o ochronę dóbr osobistych, zadośćuczynienie i odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 maja 2009 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt [...],

oddala

zażalenie

postępowania

Państwa.

i

nie

kasacyjnego

na

obciąża

powódki

kosztami

rzecz

pozwanego

Skarbu

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił

wniesioną osobiście przez G.L. skargę kasacyjną od wyroku tego Sądu z dnia 6

sierpnia 2008 r., wydanego w sprawie z jej powództwa przeciwko Skarbowi

Państwa

–

Ministrowi

Sprawiedliwości

o

ochronę

dóbr

osobistych,

zadośćuczynienie i odszkodowanie. Sąd Okręgowy powołał się na przepis art. 3986

§ 2 k.p.c. i stwierdził, że skarga została wniesiona z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c.

W

zażaleniu

sporządzonym

przez

radcę

prawnego

J.B.

skarżąca

zakwestionowała zasadność rozstrzygnięcia wskazując, że sąd zobowiązany był

wcześniej ustanowić dla niej pełnomocnika z urzędu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje

zastępstwo

stron

przez

adwokatów

lub

radców

prawnych.

Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem

przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji.

Przymus adwokacko-radcowski przewidziany w postępowaniu przed Sądem

Najwyższym ma charakter bezwzględny, co oznacza, że strony – z wyjątkiem osób,

którym, stosownie do art. 871 § 2 przyznana została tzw. zdolność postulacyjna –

mogą występować w tym postępowaniu tylko reprezentowani przez adwokata lub

radcę prawnego. Skarżąca, która wniosła skargę osobiście nie wykazała, że do

kręgu tych podmiotów należy.

Niezasadne jest twierdzenie zawarte w zażaleniu, że Sąd drugiej instancji

zamiast odrzucić skargę kasacyjną powinien był ustanowić dla skarżącej

pełnomocnika z urzędu. Sąd już bowiem takiego pełnomocnika ustanowił, lecz ten

w nadesłanej do Sądu Apelacyjnego opinii prawnej wskazał na brak podstaw do

sporządzenia skargi kasacyjnej. W tej sytuacji nie było przesłanek do wyznaczenia

kolejnego pełnomocnika. Okoliczność ta ma nie zresztą istotnego znaczenia z

punktu widzenia samej trafności zaskarżonego postanowienia, gdyż skarga

kasacyjna wniesiona osobiście przez stronę podlega bezwzględnemu odrzuceniu, a

wada tego rodzaju nie może być usunięta w ewentualnym postępowaniu

naprawczym.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku

z art. 3941 § 3 k.p.c. postanowił, jak w sentencji.

Sąd Najwyższy nie obciążył powódki kosztami postępowania na podstawie

art. 102 w zw. z art. 391 § 2 w zw. z art. 39821 k.p.c.