I CZ 19/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 19/07

POSTANOWIENIE

Dnia 19 kwietnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący)

SSN Zbigniew Strus (sprawozdawca)

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie z powództwa Z. M.

przeciwko M. D i W. G.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 kwietnia 2007 r.,

zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 19 grudnia 2006 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 19 grudnia 2006 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację

pozwanych wniesioną przez ich pełnomocnika – adwokata, od wyroku Sądu

pierwszej instancji z 22 lutego 2006 r. wskazując, iż nie spełnia ona wymagania

zawartego w art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c., ponieważ nie wskazano w niej zakresu

zaskarżenia.

W zażaleniu pozwani zarzucają naruszenie art. 368 § 1 k.p.c. przez błędną

wykładnię przepisu, polegającą na przypisaniu zwrotowi zobowiązującemu do

oznaczenia zaskarżonego wyroku statusu dosłowności wymagającego powtórzenia

w

apelacji

i

zagrożonego

sankcją

jej

odrzucenia

w

razie

odstąpienia

od sformułowań ustawowych i użycia innych, wyrażających tę samą treść.

Domagając

się

uchylenia

zaskarżonego

postanowienia

skarżący

podnosi,

iż wskazał wyrok i zakres zaskarżenia, podając wysokość zasądzonych w nim kwot

- z odsetkami i kosztami oraz wartość przedmiotu zaskarżenia. Sformułowania te

prowadzą do jednoznacznej oceny, iż zaskarżeniem objęto cały wyrok, w związku

z czym apelacja odpowiada wymaganiom art. 368 § 1 pkt 1-3 i 5 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zaskarżony wyrok w części rozstrzygającej żądanie powódki składa się

z dwóch punktów jednakowo brzmiących, zasądzających oddzielnie od każdego

z pozwanych kwotę 63.807,50 zł oraz odsetki i „koszty postępowania”. Pełnomocnik

obydwu pozwanych w części tytułowej wnoszonego środka odwoławczego

stwierdził, iż jest to apelacja obydwu pozwanych „od wyroku Sądu Okręgowego

w W z dnia 22 lutego 2006 r., w sprawie [...] uwzględniającego powództwo o

zapłatę od każdego z pozwanych kwoty po 63.807.50 zł, a także odsetek i kosztów

postępowania w sprawie”. Wartość przedmiotu zaskarżenia określił jako „2 x

63.807.50 zł.”, a wniosek apelacyjny zawarł w słowach: „ wnoszę o zmianę

zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa z zasądzeniem kosztów procesu za

obie instancje”.

Stwierdzenie Sądu Apelacyjnego, iż apelacja nie zawiera wskazania, czy

wyrok jest zaskarżony w całości lub w części jest trafne w tym znaczeniu,

że skarżący nie powtarza zwrotów ustawowych. Kontrola wstępna wymagań

apelacji jako pisma (dokonana w sprawie podczas rozprawy apelacyjnej) nie może

jednak pominąć treści przepisu ustalanej w kontekście regulacji danej instytucji

prawa. Jeżeli w art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c. znajduje się wymaganie oznaczenia

zaskarżonego apelacją wyroku, a nadto wskazania, czy jest zaskarżony w całości

czy w części, to znaczy, że strona a nie np. sąd określa zakres zaskarżenia wiążąc

go ponadto z tzw. wnioskiem apelacyjnym (art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c.). W ten sposób

strona decyduje o zakresie wykorzystania swego prawa do rozpoznania sprawy

w dwóch instancjach wraz z następstwami dotyczącymi dewolutywności i terminu

prawomocności wyroku. Sąd pierwszej instancji ani sąd odwoławczy nie mają

kompetencji do ustalania intencji skarżącego, jeżeli nie zostały jednoznacznie

wyrażone w piśmie. Jeżeli apelację sporządził kwalifikowany pełnomocnik, z treści

wnoszonego pisma (apelacji) winien wynikać zakres ponownego rozpoznania

sprawy. Gdyby zatem istniała konieczność rozstrzygania wątpliwości i uzupełniania

pisma w omawianym zakresie przez skarżącego, apelacja sporządzona przez

pełnomocnika profesjonalnego podlegałaby odrzuceniu.

W rozpoznawanej sprawie wypadek taki nie występuje, ponieważ przytoczone

wyżej sformułowania

prowadzą do jednoznacznych konkluzji, że zaskarżeniem

objęty został cały wyrok bez jakiegokolwiek wyłączenia. Należy zatem uznać,

że skarżący mimo pominięcia najbardziej pewnej formuły („w całości” albo

„w części”) spełnił wymagania zawarte w art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c. Dlatego Sąd

Najwyższy na podstawie art. 3941 pkt § 2 i 3 k.p.c., w związku z art. 39815 k.p.c.

orzekł jak na wstępie.