I CZ 189/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 189/04

POSTANOWIENIE

Dnia 7 stycznia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa M. G.

przeciwko Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu

o odszkodowanie i zadośćuczynienie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 7 stycznia 2005 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w W.

z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt I ACa …/03,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w W. zaskarżonym postanowieniem odrzucił – na

podstawie art. 3935 k.p.c. – kasację powódki na skutek nieprzedstawienia

okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie.

W zażaleniu pełnomocnik powódki wniósł o uchylenie tego postanowienia,

zarzucając, że kasacja spełnia wymagania z art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c. Świadczy

o tym – jego zdaniem – uzasadnienie kasacji, w którym wskazał „na istotne

naruszenie zarówno prawa materialnego, a mianowicie art. 445 k.c., a także na

naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik postępowania, czyli

uczynił to zgodnie z normą zawartą w art. 3931 k.p.c. oraz art. 3933 k.p.c.”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. jednym z elementów konstrukcyjnych

kasacji

jest

przedstawienie

okoliczności

uzasadniających

jej

rozpoznanie.

Wskazanie tych okoliczności umożliwia Sądowi Najwyższemu dokonanie oceny,

czy nie zachodzą podstawy do odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania (art. 393

k.p.c.). Omawiane okoliczności powinny wprost nawiązywać do treści art. 393 k.p.c.

To oznacza, że skarżący, aby uczynić zadość wymaganiu kasacji określonemu

w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., powinien wykazać, że w sprawie wystąpiło istotne

zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

zachodzi nieważność postępowania bądź oczywiste naruszenie prawa (por.

uchwała połączonych Izb SN: Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

oraz Cywilnej z dnia 17 grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7 – 8, poz.

92).

Brak

kasacji,

polegający

na

nieprzedstawieniu

okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie – jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu

z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00 (OSNC 2001, nr 3 , poz. 51) – powoduje

odrzucenie kasacji bez wzywania do jego usunięcia. To stanowisko Sąd Najwyższy

uściślił w postanowieniu z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00 (OSNC 2001,

nr 3, poz. 52), stwierdzając, że spełnienie obowiązku określonego w art. 393 3 § 1

pkt 3 k.p.c. nie może polegać na odwołaniu się przez skarżącego do uzasadnienia

podstaw

kasacyjnych,

bez

przedstawienia

okoliczności

wskazanych

w wymienionym przepisie, a w postanowieniu z dnia 22 marca 2000 r., V CZ 131/00

(OSNC 2000, nr 10, poz. 156) zaznaczył wyraźnie, że jeżeli skarżący nie wskazał

w kasacji okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, to obowiązek ich

przedstawienia nie jest spełniony, choćby dały się one wywieść z uzasadnienia

kasacji. Z postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01

(OSNC 2002, nr 2, poz. 22) wynika natomiast, że okoliczności uzasadniające

rozpoznanie, o których mowa w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. powinny być – podobnie

jak

pozostałe

elementy

przewidziane

w

tym

przepisie

–

przedstawione

w wydzielonej części kasacji, jako odrębny element pisma procesowego.

W świetle powyższego nie budzi wątpliwości trafność stanowiska Sądu

Apelacyjnego, że kasacja powódki nie spełnia wymagania przewidzianego w art.

3933 § 1 pkt 3 k.p.c. Nie zawiera ona bowiem – wbrew przekonaniu skarżącej –

argumentów, które odpowiadałyby jednej z czterech przedstawionych na wstępie

okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji.

Z przedstawionych powodów zażalenie należało oddalić jako bezzasadne

(art. 385 w zw. z art. 39318 § 3 i art. 397 § 2 k.p.c.).

er