I CZ 186/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 186/04

POSTANOWIENIE

Dnia 7 stycznia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z powództwa P. Ż. i M. Ż.

przeciwko B. B.

o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli, po rozpoznaniu na posiedzeniu

niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 stycznia 2005 r., zażalenia pozwanej na

postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 14 października 2004 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny, postanowieniem z dnia 14 października 2004 r., odrzucił kasację

pozwanej B B. od wyroku tego Sądu z dnia 11 sierpnia 2004 r., stwierdzając że w

kasacji nie zostały zamieszczone okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie przez Sąd

Najwyższy.

W zażaleniu skarżąca domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 393³ k.p.c. kasacja powinna czynić zadość wymaganiom

przewidzianym dla pism procesowych oraz powinna zawierać, wymienione w art. 393³ §

1 k.p.c., wymagania stawiane tylko kasacji jako szczególnemu środkowi odwoławczemu.

Pośród wspomnianych wymogów ustawa wyraźnie wymienia obowiązek przedstawienia

okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, odróżniając go od przytoczenia podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia. Strona wnosząca kasację powinna więc, nawiązując do

art. 393 § 1 pkt 1 i 2, wskazać Sądowi Najwyższemu argumenty przemawiające za jej

rozpoznaniem. Jeżeli zaś w treści kasacji nie wskazano okoliczności, o których mowa w

art. 393³ § 1 pkt 3 k.p.c., stanowi to brak kasacji, który nie podlega naprawieniu w

sposób właściwy dla usuwania braków formalnych pism procesowych. W konsekwencji,

kasacja dotknięta owym brakiem podlega odrzuceniu, skoro tego rodzaju wadliwości nie

można usunąć. Stanowisko takie, które było reprezentowane już od dawna

w orzecznictwie Sądu Najwyższego, zostało również wielokrotnie

potwierdzone

w orzeczeniach

przykładowo

tego

Sądu

wydanych

w

ostatnich

latach

(zob.

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC

2001, nr 3, poz. 51 oraz z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3,

poz. 52).

Sąd

Apelacyjny

w przedmiotowej

kasacji

w

zaskarżonym

brak

postanowieniu

okoliczności

trafnie

uzasadniających

jej

wskazał,

że

rozpoznanie.

Okoliczności te nie tylko, że nie zostały wyraźnie wyodrębnione w treści kasacji ale

także nie zostały w ogóle w niej przytoczone. Wbrew odmiennej opinii skarżącego,

wyrażonej w zażaleniu, wskazane przez niego fragmenty uzasadnienia kasacji nie

spełniają wymogów jakie – zgodnie z uchwałą połączonych Izb Sądu Najwyższego Izby

Cywilnej oraz Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 17

grudnia 2002 r. III CZP 72/02 (OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92) – powinny znaleźć się w

kasacji aby można było uznać, że zawiera ona okoliczności, o których mowa w art. 393³

§ 1 pkt 3 k.p.c. Z uzasadnienia zażalenia wynika, że skarżąca nie dostrzega różnicy

pomiędzy uzasadnieniem podstaw kasacji a wskazaniem okoliczności, które maja

uzasadniać jej rozpoznanie przez Sąd Najwyższy. W utrwalonym orzecznictwie Sądu

Najwyższego podkreśla się zaś, jak na to wskazano wyżej, że wnoszący kasację oprócz

uzasadnienia podstaw kasacji, ma także obowiązek wskazać w niej okoliczności

uzasadniające jej rozpoznanie. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, na

podstawie art. 385 w związku z art. 397 § 2 i art. 39318 § 3 k.p.c., oddalił zażalenie jako

bezzasadne.