I CZ 18/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 18/12

POSTANOWIENIE

Dnia 9 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jan Górowski

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa J. J.

przeciwko Skarbowi Państwa - Centralnemu Zarządowi Służby Więziennej

w W.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 9 marca 2012 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 30 listopada 2011 r.,

oddala zażalenie i zasądza od Skarbu Państwa Sądu

Apelacyjnego na rzecz adwokata P. P. z W. kwotę 1800 (tysiąc

osiemset) zł z należnym podatkiem od towarów i usług z tytułu

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w

postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie powoda J.

J. na postanowienie tego Sądu z dnia 11 października 2011 r. W zażaleniu na to

postanowienie, ustanowiony z urzędu pełnomocnik powoda zarzucając naruszenie

art. 5 k.p.c. oraz art. 117 § 4 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie, które odrzucił Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 30 listopada

2011 r. zostało sporządzone osobiście przez powoda. Sąd Apelacyjny miał więc

pełne podstawy do jego odrzucenia, zważywszy na wymogi określone w art. 871

k.p.c. Zarzut naruszenia art. 5 k.p.c., podnoszony w zażaleniu powoda z dnia

16 stycznia 2012 r. nie może być uwzględniony. Jak wykazuje sam powód, wnosił

on kilkakrotnie o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Należy wiec uznać, że miał

on dostateczną wiedzę na temat wymogów jakie ustawa stawia przy wnoszeniu

zażalenia do Sądu Najwyższego. To, że nie czekając na rozstrzygnięcie Sądu

w sprawie ustanowienia pełnomocnika, wniósł osobiście zażalenie do Sądu

Najwyższego nie jest więc następstwem braku informacji ze strony sądu, lecz

decyzją powoda. Nawet zakładając, że miało to związek z brakiem informacji

ze strony sądu, nie prowadzi to do złagodzenia wymogu przewidzianego w art. 87 1

k.p.c., gdyż przepis ten nie dopuszcza żadnych innych wyjątków od zasady

występowania w postępowaniu przed Sądem Najwyższym przez profesjonalnego

pełnomocnika, poza określonymi w tym przepisie.

Zaskarżone postanowienie nie narusza też art. 117 § 4 k.p.c., zważywszy,

że przepis ten przewiduje tryb składania wniosku o ustanowienie pełnomocnika

z urzędu. Sąd Apelacyjny, wydając zaskarżone postanowienie w niczym zaś nie

naruszył tego przepisu. Ustanowienie pełnomocnika z urzędu lub odmowa takiego

ustanowienia nastąpiła w innym postanowieniu i to postanowienie może powód

skarżyć z powołaniem się na art. 117 § 4 k.p.c.

Mając na uwadze, że zarzuty poniesione w zażaleniu okazały się

nieuzasadnione Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398 14, w związku z art. 3941 § 3

k.p.c., orzekł jak w sentencji.

jw