I CZ 171/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 171/11

POSTANOWIENIE

Dnia 3 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Barbara Myszka

SSN Marta Romańska

w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Budowlanego B. Spółki z o.o. w W.

przeciwko M. Spółce z o.o. w W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 lutego 2012 r.,

na skutek zażalenia strony powodowej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 30 sierpnia 2011 r.,

oddala zażalenie i zasądza od powoda na rzecz pozwanego

kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację

powoda (punkt 1) oraz orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego (punkt 2).

Sąd odrzucił wniesioną apelację jako nieopłaconą wskazując, że w sprawie

zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 14 grudnia 2006 r. o

zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. 2007 Nr 21,

poz. 123 – dalej: ustawa nowelizująca), co skutkowało obowiązkiem uiszczenia

opłaty podstawowej od apelacji. Sąd powołał się przy tym na treść art. 2 ustawy

nowelizującej.

Postanowienie zostało zaskarżone przez powoda w całości, który wniósł

o jego uchylenie. Wskazał, że w sprawie – wbrew ocenie Sądu drugiej instancji –

zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych (jedn. tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594

ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w momencie wniesienia apelacji. Podniósł, że

brak jest podstaw do zastosowania w sprawie przepisów ustawy, które utraciły moc

obowiązującą zanim powód wniósł apelację, gdyż adekwatnym momentem do

oceny przepisów właściwych dla podjętej przez niego czynności procesowej, jest

termin podjęcia tej czynności.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sprawa została wszczęta w dniu 9 lutego 1995 r., tj. w czasie obowiązywania

ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(jedn. tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88 ze zm. dalej „ustawa z 1967 r.”),

a zakończyła się w pierwszej instancji w dniu 27 sierpnia 2010 r., tj. w czasie

obowiązywania ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych (dalej: „u.k.s.c.”). Stosownie do art. 149 ust. 1 u.k.s.c. w sprawach

wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się, do czasu

zakończenia postępowania w danej instancji, dotychczasowe przepisy o kosztach

sądowych. Tym samym, do momentu wydania wyroku przez Sąd Okręgowy w dniu

27 sierpnia 2010 r. zastosowanie znajdowały przepisy ustawy z dnia 13 czerwca

1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Zastosowanie ustawy nowej,

tj. ustawy z 28 lipca 2005 r., zaktualizowało się w momencie podjęcia przez stronę

czynności inicjujących postępowania drugoinstancyjne, a zatem poprzez wniesienie

apelacji.

Sąd Apelacyjny trafnie uznał, że w sprawie znajduje zastosowanie ustawa z

28 lipca 2005 r., ale w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 14

grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.

U. Nr 21, poz. 123), a to z uwagi na treść art. 2 tej ustawy. Takie stanowisko jest

ugruntowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który wyjaśnił, że ustawa z dnia

14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

uchyliła obowiązek uiszczania opłaty podstawowej od pism wnoszonych przez

osoby zwolnione od kosztów sądowych w całości tylko w sprawach wszczętych po

dniu 10 marca 2007 r. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada

2009 r., III CZ 54/09, niepubl. oraz uchwała z dnia 27 czerwca 2008 r., III CZP

48/08, OSNC 2009 nr 7-8 poz. 102). W sprawach wszczętych wcześniej, a taka

sytuacja ma miejsce w omawianym wypadku, zastosowanie znajdują przepisy

obowiązujące przez tą nowelizacją, co czyni zasadnym pobranie od strony

zwolnionej od kosztów sądowych w całości, opłaty podstawowej od apelacji w

kwocie 30 zł.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 398 14 w zw. z art. 3941 k.p.c.,

Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.