I CZ 17/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 17/11

POSTANOWIENIE

Dnia 24 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner (sprawozdawca)

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie z powództwa S. C.

przeciwko M. Ł.

o zachowek,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 marca 2011 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 30 sierpnia 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację

powódki S. C. od wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 30 marca 2010 r. w

sprawie przeciwko M. Ł. o zachowek. Przyczyną odrzucenia apelacji było jej

nieopłacenie, mimo wniesienia przez profesjonalnego pełnomocnika, który z

naruszeniem art. 1302 § 3 k.p.c., obowiązującego nadal ze względu na datę

wszczęcia postępowania w sprawie dnia 9 czerwca 2009 r. został wezwany przez

Sąd Okręgowy do uiszczenia wskazanej opłaty sądowej od apelacji, co też uczynił.

Zdaniem Sądu drugiej instancji, mając na podstawie art. 373 k.p.c.

obowiązek badania dopuszczalności apelacji oraz zachowania jej terminu

i wymagań formalnych, jak też kontroli orzeczeń wydanych przez Sąd pierwszej

instancji w toku postępowania międzyinstancyjnego - należało uznać, że apelacja

powódki wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika winna zostać odrzucona

bez wzywania do uzupełnienia braków na podstawie obowiązującego do dnia

1 lipca 2009 r. art. 1302 § 3 k.p.c., to znaczy do wejścia w życie ustawy z dnia

5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz

niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 234, poz. 1571). Wobec tego Sąd Apelacyjny

z powołaniem się na art. 373 k.p.c. postanowieniem odrzucił apelację powódki.

W zażaleniu na to postanowienie powódka zarzuciła naruszenie prawa

procesowego, tj. art. 1302 § 3 k.p.c. w związku z art. 8 ust. 1 powołanej ustawy

z 2008 r. zmieniającej Kodeks postępowania cywilnego, poprzez niewłaściwe

zastosowanie tego przepisu, a także błędne ustalenie, że wysokość opłaty od

apelacji była w tej sprawie obliczona stosunkowo, a zarazem możliwa do

matematycznego wyliczenia. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia,

ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z zasądzeniem

kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezpodstawne i podlega oddaleniu.

Sąd Apelacyjny trafnie przyjął, że mając na uwadze obowiązujące przepisy

postępowania cywilnego pełnomocnik powódki powinien był wraz z wniesieniem

apelacji uiścić opłatę, albo złożyć wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, a nie

oczekiwać na wezwanie Sądu pierwszej instancji do uiszczenia opłaty od apelacji.

Wysokość opłaty powinna być znana profesjonalnemu pełnomocnikowi, jako opłata

stosunkowa obliczona od wartości przedmiotu zaskarżenia.

Ze względu na ustalenie, że w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art.

1302 § 3 k.p.c., Sąd Apelacyjny zasadnie odrzucił apelację powódki na podstawie

art. 373 k.p.c. Dlatego zarzuty podniesione w zażaleniu należało uznać

za bezzasadne.

Z tego względu na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c. Sąd

Najwyższy oddalił zażalenie.