I CZ 17/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 17/09

POSTANOWIENIE

Dnia 14 maja 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner (sprawozdawca)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa K.O.

przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Prezesa Sądu Okręgowego

w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 maja 2009 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 30 stycznia 2009 r., sygn. akt [...],

1) oddala zażalenie

2) nie obciąża strony powodowej kosztami postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2009 r. w sprawie [...] Sąd Apelacyjny

odrzucił skargę kasacyjną powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 17

września 2008 r. Podstawą prawną odrzucenia skargi był art. 3986 § 2 k.p.c. ze

względu na nie wniesienie należnej opłaty, zgodnie z art. 10, 13 i 18 ustawy z dnia

28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. nr 167, poz.

1398 ze zm.).

W zażaleniu wniesionym przez adwokata ustanowionego z urzędu

pełnomocnikiem powoda zarzucono naruszenie art. 398 4 § 2 zd. 1 i art. 3986 § 2

k.p.c. w zw. z art. 117 k.p.c. Wynika to stąd, zdaniem skarżącego, że odrzucenie

skargi kasacyjnej z powodu jej nieopłacenia nie powinno mieć miejsca, skoro

skarga została opłacona opłatą podstawową 30 złotych. Jeśli zaś sąd uznałby ją za

nieprawidłową, to powinien wezwać pełnomocnika do usunięcia braków w terminie

tygodniowym. Opłata podstawowa wiązała się ze zwolnieniem powoda od kosztów

sądowych w obu instancjach. Jego sytuacja materialna i rodzinna nie zmieniła się

od 2008 r., kiedy to otrzymał zwolnienie od kosztów. Można zatem było

przypuszczać na podstawie postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 25 listopada

2008 r. w sprawie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, a więc po zakończeniu

postępowania apelacyjnego, że zwolnienie od kosztów obejmuje także wniesienie

skargi kasacyjnej. Nie wiedząc jednak, czy tak jest, została uiszczona opłata

podstawowa, a ponieważ strona nie może domyślać się takich kwestii, oczekiwała

na ewentualne wezwanie do uzupełnienia opłaty.

Na zażalenie, odpowiedź przedstawiła Prokuratoria Generalna RP wnosząc

o oddalenie zażalenia i zasądzenie kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie można podzielić stanowiska skarżącego. Z tego między innymi powodu

wniesienie skargi kasacyjnej wymaga działania profesjonalnego, mającego

odpowiednie

uprawnienia

pełnomocnika,

aby

wszelkie

czynności,

również

o charakterze formalnym były prawidłowo wykonane. Wiadomo zaś, że ze

złożeniem pisma procesowego, zawierającego skargę kasacyjną wiąże się

wniesienie należnej opłaty. Dlatego nie potrzeba tu żadnych domysłów, tylko

poczynienia takich czynności, które albo będą wykonaniem tej powinności, albo

skorzysta się z uprawnienia do zwolnienia od kosztów sądowych w postępowaniu

kasacyjnym. Skarżący tego nie uczynił, dlatego pod pretekstem opłacenia skargi

kwotą 30 złotych wobec należności opiewającej na kwotę maksymalną nie może

teraz wykazywać braków, o których stanowi art. 3986 § 1 w zw. z art. 3984 § 2 zd. 1

k.p.c. Jak podnosi ponadto w swym stanowisku Prokuratoria Generalna, wątpliwe

jest powoływanie się przez skarżącego na art. 398 6 § 1 i 2 k.p.c. oraz art. 3984 § 2

k.p.c. dla uzasadnienia obowiązku sądu do wezwania do usunięcia braków skargi

w postaci nakazania prawidłowego jej opłacenia, skoro w powołanym art. 398 4 § 2

zd. 1 k.p.c. nie wymienia się opłat sądowych jako elementów, którym powinna

odpowiadać skarga kasacyjna. Według zaś art. 3986 § 2 k.p.c. skarga nieopłacona

podlega odrzuceniu, co słusznie uczynił Sąd Apelacyjny. Z kolei, z zażalenia

wynika, że pełnomocnik powoda doskonale znał stanowisko Sądu Najwyższego,

zawarte w uchwale siedmiu sędziów SN z dnia 5 czerwca 2008 r. (III CZP 142/07,

OSNC 2008, nr 11, poz. 122), dotyczące, wbrew twierdzeniom zażalenia, istoty

przedmiotowej kwestii.

Dlatego odrzucenie skargi było uzasadnione na podstawie art. 398 6 § 2 k.p.c.,

a zażalenie na postanowienie w tej sprawie podlega oddaleniu na podstawie art.

385 k.p.c. w zw. z art. 39821 i 3941 § 3 k.p.c. Nie obciążenie strony powodowej

kosztami postępowania kasacyjnego nastąpiło na podstawie art. 102 k.p.c. w zw.

z art. 39821 i 391 § 1 k.p.c.