I CZ 169/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 169/12

POSTANOWIENIE

Dnia 23 listopada 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marta Romańska (przewodniczący)

SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

SSN Józef Frąckowiak

w sprawie z wniosku Pierwszej Wojskowej Spółdzielni Mieszkaniowej w W.

przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Prezydenta W., W. D. i innych,

o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 listopada 2012 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 18 czerwca 2012 r.,

oddala

zażalenie

i

zasądza

od

Pierwszej

Wojskowej

Spółdzielni Mieszkaniowej w W. na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 1.800 (tysiąc

osiemset) zł tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 18 czerwca 2012 r. odrzucił apelację

wnioskodawczyni Pierwszej Wojskowej Spółdzielni Mieszkaniowej w W. od

postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 27 września 2011 r.

Sąd Okręgowy ustalił, że pełnomocnik wnioskodawczyni w dniu 21 grudnia

2011 r. nadał apelację bezpośrednio do Sądu drugiej instancji, do którego wpłynęła

ona w dniu 27 grudnia 2011 r. W tym samym dniu zostało wydane zarządzenie

o przekazaniu

apelacji

do

Sądu

Rejonowego,

który

wydał

zaskarżone

postanowienie; do Sądu tego apelacja wpłynęła w dniu 28 grudnia 2011 r.

Sąd Okręgowy uznał, że w przypadku skierowania apelacji wprost do sądu

drugiej instancji, o zachowaniu terminu do wniesienia tego środka odwoławczego

decyduje data, w jakiej dotarła ona lub została nadana do właściwego sądu

pierwszej instancji. Skoro w rozpoznawanej sprawie termin do wniesienia apelacji

upłynął w dniu 27 grudnia 2011 r., zaś apelacja wpłynęła do właściwego Sądu

Rejonowego w dniu 28 grudnia 2011 r., to - stosownie do art. 369 § 1 k.p.c. –

podlegała ona odrzuceniu jako spóźniona.

W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawczyni wniosła o jego

uchylenie, zarzucając Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 369 § 3 k.p.c. przez

wadliwe uznanie, że apelacja podlega odrzuceniu jako spóźniona w sytuacji, gdy

została wniesiona przed upływem ustawowego terminu bezpośrednio do sądu

drugiej instancji.

W odpowiedzi na zażalenie Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa,

działając w imieniu uczestnika postępowania Skarbu Państwa reprezentowanego

przez Prezydenta W., wniosła o jego oddalenie i zasadzenie na jej rzecz od

wnioskodawczyni kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 369 § 1 k.p.c., apelację wnosi się do sądu, który wydał

zaskarżony wyrok, w terminie dwutygodniowym od doręczenia stronie skarżącej

wyroku z uzasadnieniem; jeżeli strona nie zażądała uzasadnienia wyroku

w terminie

tygodniowym

od

ogłoszenia

sentencji,

termin

do

wniesienia

apelacji biegnie od dnia, w którym upłynął termin do żądania uzasadnienia (art. 369

§ 2 k.p.c.).

Stosownie zaś do art. 369 § 3 k.p.c., dodanego - z dniem 3 maja 2012 r. przez art. 1 pkt 38 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks

postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 233, poz. 1381),

termin do wniesienia apelacji uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego

upływem strona wniosła apelację do sądu drugiej instancji; w takim wypadku sąd

ten niezwłocznie przesyła apelację do sądu, który wydał zaskarżony wyrok. Do tego

ostatniego unormowania nawiązała w zażaleniu skarżąca podnosząc, że sprzeciwia

się ono potraktowaniu wniesionej przez nią apelacji bezpośrednio do Sądu

Okręgowego w terminie przewidzianym do zaskarżenia postanowienia Sądu

pierwszej instancji jako spóźnionej. Zapatrywania tego nie można jednak podzielić.

Umknęło uwadze skarżącej, że przytoczony art. 369 § 3 k.p.c., stosuje się do

apelacji wniesionych po dniu wejścia w życie powołanej wyżej ustawy nowelizującej

Kodeks postepowania cywilnego (3 maja 2012 r.), co wynika jednoznacznie z art. 9

ust. 5 tej regulacji. Wbrew zatem odmiennemu zapatrywaniu wyrażonemu

w zażaleniu, Sąd Okręgowy nie naruszył tego przepisu i prawidłowo uznał, że przed jego wejściem w życie - w razie wniesienia apelacji do niewłaściwego sądu,

termin zaskarżenia orzeczenia zachowany zostaje tylko wówczas, gdy środek

odwoławczy zostanie przed upływem tego terminu przekazany sądowi, który wydał

zaskarżone orzeczenie (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21

grudnia1998 r., II CKN 919/98, niepubl. i z dnia 16 lutego 2012 r., IV CZ 122/11,

niepubl.). W rozpoznawanej sprawie warunek ten nie został spełniony, w związku z

czym zażalenie nie mogło odnieść zamierzonego skutku.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku z art.

3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.