I CZ 166/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 166/10

POSTANOWIENIE

Dnia 3 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Bogumiła Ustjanicz

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa Miasta Stołecznego Warszawy

przeciwko I. B.

o wydanie nieruchomości,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 lutego 2011 r.,

zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 20 października 2010 r. w przedmiocie kosztów postępowania,

zmienia zaskarżone postanowienie w punkcie 2 w ten sposób,

że nie obciąża pozwanej kosztami postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 20 października 2010 r., wydanym

na skutek zażalenia powoda na rozstrzygnięcie o kosztach procesu zawarte w

postanowieniu Sądu Okręgowego z dnia 12 lipca 2010 r., zmienił zaskarżone

postanowienie w ten sposób, że zmniejszył zasądzoną na rzecz pozwanej tytułem

zwrotu kosztów procesu kwotę z 7 200 zł do 60 zł oraz zasądził od pozwanej na

rzecz powoda kwotę 672 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Wyjaśnił, że Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 12 lipca 2010 r. podjął

zawieszone postępowanie, umorzył je w związku z cofnięciem pozwu oraz zasądził

od powoda na rzecz pozwanej zwrot kosztów procesu w wysokości 7 200 zł.

Zażalenie na rozstrzygnięcie o kotach wniósł powód żądając jego zmiany i

zasądzenia kwoty 60 zł. Sąd Apelacyjny podkreślił, że zgodnie z § 9 pkt 3

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z

urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) stawkę minimalną za prowadzenie

sprawy o wydanie innej niż lokal mieszkalny nieruchomości i opróżnienie lokalu

użytkowego

oblicza

się

na

podstawie

§

rozporządzenia

od

wartości

sześciomiesięcznego czynszu. Powód określił w pozwie wartość miesięcznego

czynszu na kwotę 21,54 zł. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o

kosztach sądowych w sprawach cywilnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz.

594 ze zm.), za podstawę obliczenia wpisu przyjmowało się sumę odpowiadającą

trzymiesięcznemu czynszowi najmu lub dzierżawy. Podstawa określenia wpisu była

zatem inna niż wartość przedmiotu sporu. Sąd Okręgowy, orzekając o kosztach

procesu,

ustalił

wysokość

wynagrodzenia

pełnomocnika

pozwanej

z

uwzględnieniem tej wartości i zgodnie z § 6 rozporządzenia, a nie na podstawie § 9

pkt 3 w związku z § 6 rozporządzenia.

W

zażaleniu

postanowienia,

a

na

rozstrzygnięcie

więc

w

przedmiocie

Sądu

Apelacyjnego

obciążenia

w punkcie

pozwanego

kosztami

postępowania zażaleniowego, jego pełnomocnik, zarzucając naruszenie art. 98

i 102 k.p.c., wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i orzeczenie

o nieobciążaniu pozwanego kosztami postępowania zażaleniowego. Podkreślił,

że pozwana nie kwestionuje zmiany postanowienia w zakresie przyznania jej kwoty

60 zł oraz jest zdania, że przyznanie kwoty 7 200 zł było błędem Sądu

Okręgowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Artykuł 102 k.p.c. przewiduje wyjątek od zasady odpowiedzialności strony

przegrywającej sprawę za koszty procesu (art. 98 § 1 k.p.c.). Według tego przepisu,

w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony

przegrywającej tylko część kosztów procesu albo nie obciążać jej w ogóle kosztami.

Ustalenie, czy w sprawie zachodzi „wypadek szczególnie uzasadniony”, zależy od

swobodnej oceny sądu (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

13 grudnia 2007 r., I CZ 110/07, niepubl.). Ocena ta musi jednakże uwzględniać

wszystkie okoliczności, które mogą mieć wpływ na jej podjęcie (por. np.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2010 r., I CZ 112/09, niepubl.).

W okolicznościach niniejszej sprawy wypadkiem szczególnie uzasadnionym jest

sytuacja, gdy Sąd drugiej instancji zmienił postanowienie Sądu pierwszej instancji

w zakresie zwrotu kosztów procesu w sytuacji, gdy pozwana nie miała na to

żadnego wpływu. Podkreślić poza tym należy, że zasadniczo to powód jest stroną

przegrywającą, a pozwaną można uznać za stronę przegrywającą tylko w zakresie

zmiany postanowienia Sądu Okręgowego o zmianie wysokości kosztów procesu

ponoszonych przez powoda.

Z przedstawionych powodów orzeczono jak w sentencji (art. 394 1 § 3

w związku z art. 397 § 2 i art. 386 § 1 k.p.c.).