I CZ 162/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 162/11

POSTANOWIENIE

Dnia 13 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z wniosku M. K.-Z.

przy uczestnictwie K. W. i E. W.

o zniesienie współwłasności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 stycznia 2012 r.,

zażalenia uczestniczki postępowania E. W.

na postanowienie Sądu Okręgowego w P.

z dnia 2 czerwca 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w P. - po sprawdzeniu

wartości przedmiotu zaskarżenia – odrzucił skargę kasacyjną uczestniczki

postępowania E. W. jako niedopuszczalną ze względu na wartość przedmiotu

zaskarżenia.

Zdaniem Sądu odwoławczego wskazana w skardze kasacyjnej wartość

przedmiotu zaskarżenia w wysokości 230 445 zł, odpowiadająca całej wartości

nieruchomości

stanowiącej

przedmiot

zniesienia

współwłasności,

została

oznaczona nieprawidłowo. Wartość przedmiotu zaskarżenia należało bowiem

określić według interesu E. W. w zaskarżeniu postanowienia. Tak oznaczona

wartość przedmiotu zaskarżenia w ocenie Sądu wynosi natomiast 91 164 zł. W

konsekwencji

skarga

kasacyjna

podlegała

odrzuceniu,

albowiem

wartość

przedmiotu zaskarżenia nie osiągnęła progu przewidzianego w art. 5191 § 4 pkt 4

k.p.c. (art. 3986 § 2 k.p.c.).

W zażaleniu pełnomocnik uczestniczki postępowania zarzucił naruszenie art.

5191 § 4 pkt 4 k.p.c. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Jego zdaniem wartość przedmiotu zaskarżenia została oznaczona prawidłowo.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Postanowieniem z dnia 2 listopada 2010 r. Sąd Rejonowy w J. –

po ustaleniu, że przedmiotem zniesienia współwłasności jest zabudowana

nieruchomość, wartości 230 445 zł, stanowiąca współwłasność wnioskodawczyni

w 6/8 częściach oraz uczestniczki i uczestnika postępowania po 1/8 części – zniósł

współwłasność w ten sposób, że ustanowił odrębną własność dwóch lokali

mieszkalnych o powierzchni około 65 m2 i lokal nr 1 przyznał na własność

wnioskodawczyni, a lokal nr 2 – uczestniczce postępowania, ustalił udziały

w częściach wspólnych i orzekł o dopłatach i spłatach udziałów. Z akt sprawy

wynika, że dokonany podział był zgodny z wnioskiem uczestniczki postępowania.

Nie akceptowała go natomiast wnioskodawczyni, domagająca się zniesienia

współwłasności przez przyznanie jej nieruchomości ze spłatą pozostałych

współwłaścicieli.

Na skutek apelacji wnioskodawczyni Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z

dnia 3 marca 2011 r. zmienił postanowienie Sądu pierwszej instancji w ten sposób,

że orzekł zgodnie z żądaniem wnioskodawczyni. W

skardze kasacyjnej

uczestniczka postępowania domagała się uchylenie zaskarżonego postanowienia i

oddalenia apelacji wnioskodawczyni albo uchylenia zaskarżonego postanowienia i

przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wniosek kasacyjny o wydanie

reformatoryjnego

orzeczenia

wskazuje

jednoznacznie,

postępowania domaga się zniesienia współwłasności w sposób

że uczestniczka

odpowiadający

rozstrzygnięciu Sądu Rejonowego.

Odwołując się do ugruntowanego orzecznictwa (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 6 maja II CZ 38/10, niepubl., i przytoczone w nim

orzecznictwo), Sąd Okręgowy – wbrew przekonaniu skarżącej – trafnie uznał,

że w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia należało określić według

wartości interesu uczestniczki postępowania w zaskarżeniu postanowienia Sądu

odwoławczego, a nie według całej wartości nieruchomości stanowiącej przedmiot

zniesienia współwłasności. W okolicznościach sprawy wartość interesu uczestniczki

postępowania w zaskarżeniu postanowienia Sądu drugiej instancji wyznacza to,

co straciła ona na skutek uwzględnienia apelacji wnioskodawczyni. Tak oznaczona

wartość przedmiotu zaskarżenia jest natomiast – jak trafnie ustalił Sąd - niższa niż

150 000 zł. To oznacza, że skarga kasacyjna, z powodu nieosiągnięcia

przewidzianego w art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c. progu wartości przedmiotu zaskarżenia,

jest niedopuszczalna.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

jw