I CZ 162/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 162/10

POSTANOWIENIE

Dnia 20 stycznia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie ze skargi A. S. o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego

z dnia 3 października 2003 r., wydanego

w sprawie z wniosku S. Z.

przy uczestnictwie K. S. i innych,

o rozgraniczenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 stycznia 2011 r.,

zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 13 października 2010 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu

Sądowi

rozstrzygnięcie

o

kosztach

postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 13 października 2010 r. Sąd Okręgowy odrzucił

skargę

A.

S. o

wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym

postanowieniem tego Sądu z dnia 3 października 2003 r. Sąd Okręgowy przyjął, że

skarżący uchybił terminowi z art. 407 § 1 k.p.c., który upłynął z dniem 15 maja 2010

r., ponieważ skarga o wznowienie została złożona w dniu 18 maja 2010 r.

Skarżący zażalił się na to postanowienie i wniósł o jego uchylenie. Wskazał,

że Sąd Okręgowy oparł swoje ustalenia na treści pisma pełnomocnika skarżącego,

który – w wyniku pomyłki pisarskiej spowodowanej uderzeniem sąsiedniego

klawisza na klawiaturze – podał jako datę dowiedzenia się przez A. S. o wydaniu

postanowienia w postępowaniu toczącym się bez jego udziału dzień 15 lutego 2010

r., zamiast 25 lutego 2010 r. Tymczasem w piśmie zawnioskowane były środki

dowodowe, które wykazałyby prawidłową datę. Skarżący zwrócił uwagę, że o biegu

terminu z art. 407 k.p.c. decyduje data faktycznego dowiedzenia się przez stronę o

przyczynie wznowienia, w tym wypadku o orzeczeniu wydanym w postępowaniu o

rozgraniczenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 407 § 1 k.p.c. skargę o wznowienie wnosi się

w terminie trzymiesięcznym; termin ten liczy się od dnia, w którym strona

dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie

możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o wyroku

dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Ponieważ

okoliczności istotne dla przeprowadzenia oceny, czy skarga A. S. została wniesiona

terminowo, nie zostały należycie wyjaśnione w jej treści, Sąd Okręgowy zobowiązał

skarżącego do ich wykazania. Według twierdzeń skarżącego, na skutek omyłki

pisarskiej, pełnomocnik A. S. wskazał wadliwie datę 15 lutego 2010 r., jako dzień

dowiedzenia się o podstawie wznowienia.

Bezsporne jest, że początek biegu terminu z art. 407 § 1 k.p.c. wyznaczają

konkretne okoliczności faktyczne. Błędne wskazanie tych okoliczności, będące

następstwem omyłki, nie pozbawia strony możliwości wykazania rzeczywistego

stanu rzeczy w drodze przeprowadzenia wskazanych przez nią dowodów. Sąd nie

podjął jednak postępowania dowodowego, poprzestając na twierdzeniu zawartym

w piśmie procesowym pełnomocnika. Tymczasem każda działalność związana jest

z ryzykiem wystąpienia pomyłek wynikających z ludzkiej niedoskonałości,

nadmiernym formalizmem byłoby więc przypisanie omyłkowo udzielonej informacji

cech faktu bez umożliwienia stronie jej weryfikacji za pomocą środków

dowodowych. Zażalenie może być oparte również na zarzutach odnoszących się

do błędnych ustaleń faktycznych, wynikających z pominięcia określonych dowodów.

Z tych względów

zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu na

podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39815 § 1 zd. 1 k.p.c., a kwestia

terminowości złożenia skargi o wznowienie postępowania przekazana została do

ponownego

rozpoznania

Sądowi

Okręgowemu.

Orzeczenie

o

kosztach

postępowania zażaleniowego wynika z treści art. 108 § 2 k.p.c. w zw. z art. 394 1 § 3

k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c.