I CZ 161/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 161/11

POSTANOWIENIE

Dnia 3 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Barbara Myszka

SSN Marta Romańska (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa J. Z.

przeciwko Województwu X. - Zarządowi Dróg Wojewódzkich w R.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 3 lutego 2012 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 28 października 2011 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 28 października 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił wniosek

pozwanego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o

przywrócenie

terminu

do

wniesienie

zażalenia

na

postanowienie

Sądu

Apelacyjnego z 20 września 20011 r. W zażaleniu na to postanowienie skarżący

zarzucił, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 169 k.p.c. i 171 k.p.c. i wniósł o

jego uchylenie oraz przywrócenie mu terminu do wniesienia zażalenia. Skarżący

twierdził, że zaskarżone postanowienie kończy postępowanie w sprawie, a zatem

przysługuje na nie zażalenie na podstawie art. 3941 § 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje

na postanowienia odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, postanowienia co do kosztów

postępowania, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji

oraz postanowienia kończące postępowanie w sprawach, w których przysługuje

skarga kasacyjna, z wyjątkiem postanowień zaskarżalnych skargą kasacyjną

(art. 3981 k.p.c.) i postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia

na postanowienie sądu pierwszej instancji.

Postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu bez wątpienia

nie mieści się w tym katalogu, wymieniającym wyczerpująco wszystkie rodzaje

orzeczeń zaskarżalnych zażaleniem do Sądu Najwyższego. W szczególności,

wbrew stanowisku skarżącego, postanowienie to nie kończy postępowania

w sprawie w rozumieniu art. 394 § 2 k.p.c., lecz prowadzi jedynie do odrzucenia

zażalenia na postanowienie o odrzuceniu zażalenia. Dopiero to postanowienie

kończy postępowanie w sprawie i podlega zaskarżeniu zażaleniem na podstawie

art. 394 § 2 k.p.c. w zw. z art. 380 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego:

z 29 kwietnia 2003 r., V CZ 44/03, nie publ. oraz z 10 stycznia 2008 r., IV CZ

110/07, nie publ.). W sytuacji, gdy strona reprezentowana jest przez fachowego

pełnomocnika

przedmiot

zaskarżenia

powinien

być

określony

wyraźnie,

bo od strony można oczekiwać precyzyjnego wskazania na postanowienia objęte

zaskarżeniem (tak konsekwentnie Sąd Najwyższy, m.in. w postanowieniach:

z 17 lipca 2008 r., II CZ 54/08, nie publ. z 18 marca 2009 r., IV CZ 21/09, nie publ.

oraz z 28 października 2009 r., II PZ 17/09, nie publ.). Skarżący nie objął

zaskarżeniem postanowienia, które by kończyło postępowanie w sprawie

w znaczeniu ustalonym na tle art. 3941 § 1 i 2 k.p.c., a zażalenie mające za

przedmiot postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do

wniesienia zażalenia podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 370 i 373 k.p.c. w zw. z art. 398 21

k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu.