I CZ 160/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 160/12

POSTANOWIENIE

Dnia 8 listopada 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi S. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych

orzeczeń Sądu Apelacyjnego z dnia 23 listopada 2010 r., oraz Sądu Okręgowego

z dnia 26 sierpnia 2012 r., wydanych

w sprawie z powództwa S. K.

przeciwko K. K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 8 listopada 2012 r.,

zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 16 kwietnia 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2012 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

powoda S. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń

Sądu Apelacyjnego z dnia 23 listopada 2010 r. oraz Sądu Okręgowego z dnia 26

sierpnia 2010 r. z uwagi na sporządzenie tej skargi osobiście przez powoda, z

naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c., ustanawiającego przymusowe zastępstwo stron

przez adwokatów lub radców prawnych w postępowaniu przez Sądem Najwyższym

oraz przy czynnościach procesowych podejmowanych przed sądem niższej

instancji, ale związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym.

Powód zaskarżył to postanowienie, zarzucając mu obrazę podstawowych

zasad porządku prawnego, poprzez nieuzasadnione przypisanie obowiązkowego

zastępstwa prawnego w postępowaniu przed wniesieniem skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia oraz naruszenie art. 4243 k.p.c.

przez nieuwzględnienie, że skarga przysługuje stronie.

We

wnioskach

skarżący

domagał

się

uchylenia

zaskarżonego

postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Argumentacja skarżącego jest nietrafna. W sprawie w dniu 30 stycznia

2012 r. wniesiona została skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnych

orzeczeń,

wobec

czego

postępowanie

prowadzone

jest

przed

twierdzenie,

jej

że

wniesieniem

dotychczasowe

nie

odpowiada

rzeczywistemu stanowi rzeczy.

Powód nie wykazał, aby legitymował się kwalifikacjami umożliwiającymi mu

osobiste wniesienie takiej skargi (art. 871 § 2 k.p.c.), stanowisko Sądu

Apelacyjnego o braku zdolności postulacyjnej powoda jest zatem słuszne.

Oznacza to, że sporządzona przez powoda skarga podlegała odrzuceniu na

podstawie wskazanego przez Sąd Apelacyjny art. 4246 § 3 k.p.c.

Zażalenie podlegało więc oddaleniu na podstawie art. 384 1 § 3 w zw. z art.

39814 k.p.c.