I CZ 159/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 159/12

POSTANOWIENIE

Dnia 10 października 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Bogumiła Ustjanicz (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku W. A.

przy uczestnictwie B. A., i innych

o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 października 2012 r.,

zażalenia wnioskodawczyni

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 15 czerwca 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną

wnioskodawczyni W. A. od postanowienia tego Sądu z dnia 26 listopada 2010 r., z

uwagi na to, że nie został uzupełniony brak tej skargi polegający na

nieprzedstawieniu uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania. Wezwanie

do dopełnienia tej czynności związane było z wykonaniem zobowiązania

nałożonego przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 4 kwietnia 2012 r. i

doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 29 maja 2012 r.

W zażaleniu wnioskodawczyni zarzuciła, że w wezwaniu do uzupełnienia

braków skargi kasacyjnej powołano art. 3984 § 2 k.p.c., czym została wprowadzona

w błąd, ponieważ wniosek i jego uzasadnienie znajduje się w skardze kasacyjnej,

w jej pierwszym zdaniu i dlatego odmówił uzupełniania tej skargi. Z kolei

w zaskarżonym postanowieniu Sąd Okręgowy powołał się na podstawę z art. 398 9

§ 1 k.p.c., co sugeruje że podstawą odrzucenia skargi kasacyjnej jest nie tyle brak

wniosku i jego uzasadnienia, ale niewskazanie konkretnego punktu z art. 398 9 § 1

k.p.c., co jest jednak nietrafne, bo z lakonicznego wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania wynika jednoznacznie o jakie zagadnienie prawne w tej

sprawie chodzi i należałoby potraktować je jako zagadnienie prawne objęte art.

3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne.

W art. 3984 k.p.c. określone zostały wymagania formalne jakim powinna

odpowiadać skarga kasacyjna. Te wymagania przewidziane w art. 3984 § 1 k.p.c.

stanowią elementy konstrukcyjne, których niedochowanie skutkuje odrzuceniem

skargi kasacyjnej a limine, z uwagi na ich nienaprawialny charakter. Niedopełnienie

warunków przewidzianych w art. 3984 § 2 i 3 k.p.c. stanowi przyczynę podjęcia

przez przewodniczącego w sądzie drugiej instancji działań mających na celu

wezwanie skarżącego do ich uzupełnienia. W razie nieusunięcia w wyznaczonym

terminie wskazanych w wezwaniu braków skarga kasacyjna podlega odrzuceniu na

podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. Jeśli Sąd Najwyższy dostrzeże podlegające usunięciu

braki skargi kasacyjnej, to zwraca skargę sądowi drugiej instancji w celu ich

usunięcia, stosownie do art. 3986 § 3 k.p.c. Wyrazem tego jest postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2012 r., w którym stwierdzone zostało, że skarga

wnioskodawczyni nie spełnia wymagania objętego art. 398 4 § 2 k.p.c. Przewidziana

w art. 3984 § 2 k.p.c. powinność skarżącej złożenia wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania oraz jego uzasadnienia związana jest ściśle z instytucją

przedsądu uregulowaną w art. 3989 § 1 k.p.c. Skarżąca miała obowiązek wskazania

argumentów przemawiających za tym, aby skarga kasacyjna została przyjęta przez

Sąd Najwyższy do rozpoznania.

Argumenty te muszą ściśle nawiązywać do

przesłanek wyszczególnionych w art. 3989 § 1 pkt 1 do 4 k.p.c. i przybrać postać

wyodrębnionego wywodu jurydycznego (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 13 czerwca 2008 r., III CK 104/08, niepubl.). Wskazane w tym przepisie

podstawy przyjęcia lub odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania są

zarówno przesłanką pełnego rozpoznania skargi, jak i istotnym wymaganiem

formalnym.

Ogólne

ich

sformułowanie

przemawia

za

koniecznością

doprecyzowania w ramach konkretnej skargi kasacyjnej i podnoszonej w niej

wadliwości kwestionowanego orzeczenia. Każde z wymagań skargi przewidzianych

w art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. ma samodzielny byt, co stwarza obowiązek odrębnego

przytoczenia podstaw i ich uzasadnienia oraz odrębnego złożenia wniosku

o przyjęcie

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania

i

jego

uzasadnienia

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2012 r., I UK 332/11,

niepubl.; z dnia 9 stycznia 2012 r., III UK 60/11, niepubl.). Wniosek o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi co najmniej

jedna z okoliczności wymienionych w art. 3984 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie,

odrębne od uzasadnienia podstaw kasacyjnych, zawierać motywy przemawiające

za

potrzebą

rozpoznania

skargi

kasacyjnej

przez

Sąd

Najwyższy

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2012 r., III UK 60/11;

z dnia 25 listopada 2011r., V CSK 89/11, niepubl.; z dnia 20 lipca 2011 r., II CSK

55/11, niepubl.; z dnia 20 maja 2011 r., IV CZ 18/11, niepubl.). Skarga kasacyjna

wnioskodawczyni

nie

spełniała

powyższych

wymagań

w

odniesieniu

do

uzasadnienia podstaw żądania przyjęcia jej do rozpoznania, a odmowa

uzupełnienia jej stanowi przyczynę zastosowania rygoru przewidzianego art. 3986

§ 2 k.p.c. Nie czyni zadość wypełnieniu nałożonego obowiązku przekonanie

skarżącej, że nie ma potrzeby uzupełniania skargi, ponieważ pozostaje ono

w sprzeczności z charakterem skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka

odwoławczego i wynikającym z niego szczególnym wymaganiom formalnym oraz

skutkom ich niedochowania. Nie ma znaczenia dla oceny skuteczności wniesienia

skargi kasacyjnej niedoręczenie skarżącej postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

4 kwietnia 2012 r.

Z powyższych względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art.

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.