I CZ 157/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 157/04

POSTANOWIENIE

Dnia 8 grudnia 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Domińczyk (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSA Wojciech Kościołek (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Syndyka Masy Upadłości E. S.A.

przeciwko E.M.

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej – W.M.

o uznanie czynności za bezskuteczną,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 8 grudnia 2004 r.,

zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 13 maja 2004 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił apelację pozwanej

E.M. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 kwietnia 2003 r. uznając, że

przywrócenie terminu

dla pozwanej do złożenia wniosku o sporządzenie

uzasadnienia nie było trafne, co w konsekwencji nakazuje uznać apelację za

wniesioną po upływie ustawowego terminu.

Sąd

Apelacyjny

stwierdził,

że

żaden

z

dokumentów

nie

stanowi

dostatecznego usprawiedliwienia nieobecności pozwanej w terminie publikacji

wyroku oraz nie daje podstaw do przyjęcia, że pozwana nie mogła ze względu na

stan zdrowia złożyć wniosku o uzasadnienie wyroku, albo w terminie złożyć

apelacji.

Zażalenie na postanowienie złożyła pozwana i wniosła o uchylenie

zaskarżonego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skorzystanie z możliwości przywrócenia terminu do dokonania czynności

procesowej w trybie art. 168 i 169 k.p.c. zależne jest od braku winy w uchybieniu

terminu, a osoba ubiegająca się o przywrócenie terminu powinna co najmniej tę

okoliczność uprawdopodobnić. Pomimo tej powinności pozwana uprawdopodobniła

co najwyżej fakt choroby, ale nie uprawdopodobniła przed sądem I instancji, że z tej

przyczyny nie mogła bez swej winy dokonać w terminie czynności procesowej.

Samo leczenie osoby w przychodni o określonej specjalizacji, nie może być

traktowane jako nie zawiniona przyczyna usprawiedliwiająca jej bezczynność. Co

prawda zaświadczenie lekarskie z dnia 10 czerwca 2003 r. (k. 147 akt) stwierdza

stan zaburzeń osobowościowych pozwanej, w okresie przypadającym na datę

celowych czynności, lecz w żaden sposób nie wskazuje czy i na ile zaburzenia te

kolidowały ze zdolnością pozwanej do prowadzenia własnych spraw.

Tylko choroba, która rzeczywiście uniemożliwia stronie dokonanie w terminie

czynności procesowej uprawnia do uchylenia, w trybie art. 168 § 1 k.p.c., ujemnych

skutków procesowych, jakie wiążą się z jego przekroczeniem.

Okoliczności te,

i to

także w sposób generalny, wskazała (lecz nie

uprawdopodobniła wobec własnej osoby) pozwana w zażaleniu, poprzez

wyjaśnienie charakteru schorzenia (jako jednostki chorobowej) i jego objawów.

Argumentacja ta nie stwarza podstaw dla odmiennej od dotychczasowej

oceny wniosku pozwanej, zwłaszcza w konfrontacji z treścią wskazanego wyżej

zaświadczenia.

W świetle dotychczasowego postępowania w sprawie, a nadto wobec faktu,

że w toku postępowania o przywrócenie terminu pozwana korzystała z procesowej

reprezentacji uznać należy, że ujawnione schorzenie pozwanej nie stanowiło

dostatecznej przyczyny dla uznania braku winy pozwanej w uchybieniu terminu do

złożenia wniosku procesowego o sporządzenie i doręczenie uzasadnionego

orzeczenia sądu pierwszej instancji.

Z tych przyczyn zażalenie podlega oddaleniu, a to na podstawie art. 39318

§ 3 w zw. z art. 385 k.p.c.