I CZ 155/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 155/07

POSTANOWIENIE

Dnia 12 marca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

SSN Maria Grzelka

SSN Zbigniew Strus (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku R. F.

przy uczestnictwie J. W.

o wpis,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 marca 2008 r.,

zażalenia uczestniczki postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 17 września 2007 r., sygn. akt IV Ca

(…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 17 września 2007 r. Sąd Okręgowy w P. odrzucił skargę

kasacyjną J. W. od postanowienia z dnia 30 maja 2007 r., sygn. akt IV Ca (…)

oddalającego apelację tej uczestniczki. W komparycji postanowienia określono sprawę,

jako wszczętą z wniosku R. F. o wpis hipoteki przymusowej, W aktach postępowania

znajduje się oryginał postanowienia z 30 maja 2007 r. oddalający apelację uczestniczki

J. W. w sprawie, której przedmiot został oznaczony również jako wpis hipoteki

przymusowej.

Zawiadomienie o wpisie z 12 lutego 2007 r. wymienia natomiast wykreślenie w

księdze wieczystej PL1L (…) w dziale II w rubryce 2.2 (właściciel) J. W. i wpis w tejże

rubryce R. F. Sąd Okręgowy w P. w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia również

prawidłowo określa przedmiot postępowania jako dotyczący wpisu lecz nie hipoteki

przymusowej.

Ponieważ oznaczenie przedmiotu sprawy jest wynikiem pomyłki, winna ona być

sprostowana przez Sąd Okręgowy.

W zażaleniu do Sądu Najwyższego autor pisma relacjonuje przekonanie J. W. o

jej pokrzywdzeniu w postępowaniu egzekucyjnym, w którym doszło do przysądzenia

własności na rzecz wnioskodawcy z postępowania o wpis. Podtrzymując zarzut

naruszenia art. 5 k.c. i rozważając skutki pozbawienia skarżącej prawa własności

gospodarstwa wyraża oczekiwanie, że Sąd Najwyższy rozpozna sprawę (jak można

przypuszczać: sprawę o dział spadku) oraz późniejsze postępowanie egzekucyjne, które

doprowadziło do sprzedaży licytacyjnej nieruchomości.

W rzeczywistości przedmiotem postępowania wywołanego zażaleniem na

odrzucenie skargi kasacyjnej może być tylko prawidłowość oceny spełnienia w tej

skardze wymagań stawianych takiemu środkowi zaskarżenia, sporządzanemu przez

profesjonalnego pełnomocnika.

W tym zakresie ocena Sądu Okręgowego była prawidłowa. W skardze wniesionej

do Sądu drugiej instancji wskazano wprawdzie naruszony przepis ale nie uzasadniono

postaci jego naruszenia i nie przedstawiono uzasadnienia wymaganego w art. 3984 § 1

pkt 2 k.p.c. Humanitarne motywy sporządzenia skargi kasacyjnej, tj. współczucie

pełnomocnika dla sytuacji, w jakiej znalazła się dłużniczka po przysądzeniu w

postępowaniu egzekucyjnym nieruchomości na rzecz R. F. nie mogły zastąpić wymagań

wynikających z przepisów regulujących dopuszczalność skargi kasacyjnej.

Brak było w skardze również uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania, mimo takiego wymagania zawartego w art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.,

a ogólnikowe twierdzenie, że art. 5 k.c. wskazany jako podstawa wymaga wykładni, nie

pozostaje w związku z ustawowo określonymi przyczynami przyjęcia jej do rozpoznania

przez Sąd Najwyższy.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. do okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi

kasacyjnej należą:

1) występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne,

2) potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

3) nieważność postępowania lub

4) skarga kasacyjna jest oczywiste uzasadnienie skargi.

Skarżąca

działając

z

pełnomocnikiem

nie

przedstawiła

argumentacji

uzasadniającej wniosek o przyjęcie skargi.

Podstawą wpisu właściciela - jak ustalił Sąd drugiej instancji było prawomocne

postanowienia o przysądzeniu własności w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie z art.

365 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. wiąże ono sąd, które je wydał oraz inne sądy,

dlatego przedstawiona podstawa skargi jak i wniosek o jej przyjęcie nie wiążą się z

podstawą zaskarżonego postanowienia i uznać można, że wniesiona skarga pozoruje

tylko ten środek zaskarżenia. Dlatego podlegała odrzuceniu, a zażalenie nie zawiera

zarzutów pozwalających kwestionować prawidłowość postanowienia z 17 września 2007

r. Sądu Okręgowego w P.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art. 394 § 1 i 3 w

zw. z art. 39814 k.p.c.