I CZ 150/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 150/10

POSTANOWIENIE

Dnia 16 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Barbara Myszka (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku Syndyka masy upadłości I.(…) Spółki z o.o. w W.

przy uczestnictwie E.(…) Spółki z o.o. w upadłości w W.

o wpis,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 grudnia 2010 r.,

zażalenia uczestnika postępowania na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 30

sierpnia 2010 r., sygn. akt V Ca (…),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2010 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę

kasacyjną uczestnika postępowania na postanowienie tego Sądu z dnia 21 kwietnia

2010 r., zmieniające postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 13 lipca 2009 r.:

postanowieniem z dnia 13 lipca 2009 r. Sąd Rejonowy oddalił wniosek Syndyka masy

upadłości „I.(…)” – spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. o wpis do

księgi wieczystej, a Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2010 r. nakazał

wykreślić uczestnika z księgi wieczystej i wpisać w jego miejsce wnioskodawcę.

Odrzucenie

skargi

kasacyjnej

uczestnika

Sąd

Okręgowy

uzasadnił

błędnym

sformułowaniem wniosku, którego zamieszczenie w skardze kasacyjnej nakazuje art.

3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Uczestnik w zażaleniu zakwestionował zasadność odrzucenia skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna m.in. zawierać

wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu

żądanego uchylenia i zmiany. Uczestnik zamieścił w skardze kasacyjnej wniosek „o

uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty poprzez

orzeczenie o przywrócenie stanu poprzedniego”.

Nie można się zgodzić ze stanowiskiem Sądu Okręgowego, że tak sformułowany

wniosek nie spełnia wymagań art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. i skarga kasacyjna uczestnika

powinna zostać, stosownie do art. 3986 § 2 k.p.c., odrzucona przez sąd drugiej instancji.

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., mającym zastosowanie także w postępowaniu

nieprocesowym (art. 13 § 2 k.p.c.), ze skargi kasacyjnej powinno wynikać w sposób nie

nasuwający wątpliwości sądu, czy skarżący domaga się uchylenia zaskarżonego

orzeczenia, czy też uchylenia i zmiany zaskarżonego orzeczenia, oraz w jakim zakresie

żądane rozstrzygnięcie: uchylenie lub uchylenie i zmiana zaskarżonego orzeczenia,

powinno nastąpić. Nie jest natomiast w świetle tego przepisu konieczne użycie przez

skarżącego wymienionych w tym przepisie słów. Skarżący formułując wymagany przez

przepis wniosek może użyć dowolnych określeń, byle tylko wynikało z nich w sposób nie

budzący wątpliwości, czy domaga się on uchylenia zaskarżonego orzeczenia, czy też

uchylenia i zmiany, i w jakim zakresie uchylenie to lub uchylenie i zmiana powinno

nastąpić (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 sierpnia 2005 r., II CZ 68/05,

LEX nr 255635, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2007 r., II PZ 17/07,

OSNP 2008, nr 15-16, poz. 226, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca

2007 r., OSNP 2008, nr 17-18, poz. 272).

Ze skargi kasacyjnej uczestnika jednoznacznie wynika żądanie uchylenia

zaskarżonego postanowienia w całości. Wskazano w niej także, że uczestnikowi chodzi

nie tylko o samo uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, ale i o „orzeczenie

co do istoty”, orzeczenie zaś w sprawie przez sąd drugiej instancji co do istoty po

uchyleniu w całości zaskarżonego orzeczenia może oznaczać tylko zmianę w całości

tego orzeczenia. Uczestnik wnosząc o „uchylenie zaskarżonego postanowienia w

całości i orzeczenie co do istoty” wystąpił więc niewątpliwie z objętym art. 3984 § 1 pkt 3

k.p.c. wnioskiem o uchylenie i zmianę zaskarżonego postanowienia w całości.

Domagając się ponadto „przywrócenia stanu poprzedniego” wskazał – czemu art. 3984 §

1 pkt 3 k.p.c. nie sprzeciwia się – że zmiana zaskarżonego orzeczenia powinna polegać

na wydaniu rozstrzygnięcia o treści zbieżnej z postanowieniem sądu pierwszej instancji.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 398 15 § 1 w związku z

art. 3941 § 3 k.p.c. jak w sentencji.