I CZ 150/01 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 21 listopada 2001 r., I CZ 150/01

W sprawie o wynagrodzenie za pracowniczy projekt wynalazczy nie

występuje współuczestnictwo konieczne twórców tego projektu.

Sędzia SN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

Sędzia SN Kazimierz Zawada

Sędzia SN Tadeusz Żyznowski (sprawozdawca)

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Kazimierza P., Pawła K. i Henryka M.

przeciwko Elektrowni K. S.A. w Ś.G. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu

niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 listopada 2001 r., zażalenia powodów na

postanowienie Sadu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2001 r.

oddalił zażalenie.

Uzasadnienie

Żądanie powodów przeciwko Elektrowni K. Spółce Akcyjnej w Ś.G. za

stosowanie przez pozwaną patentu na wynalazek pod nazwą „Sposób

oczyszczania rurek, zwłaszcza skraplaczy turbinowych” zostało w apelacji powodów

określone po 1692,79 zł dla Kazimierza P. i Zbigniewa K., po 7053,30 zł dla Pawła

K. i Henryka M. oraz 2257,06 zł dla Wojciecha J.

Oddalając – wyrokiem z dnia 13 grudnia 2000 r. – apelację powodów, Sąd

Apelacyjny pouczył obecnych przy ogłoszeniu wyroku, że kasacja nie przysługuje.

Kasację wnieśli powodowie Kazimierz P., Henryk M. i Paweł K. Zaskarżonym

postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił kasację wskazując, że unormowanie

zawarte w art. 45 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (jedn.

tekst: Dz.U. z 1993 r., Nr 26, poz. 117) pozwala na przyjęcie, że po stronie

powodów nie zachodzi współuczestnictwo jednolite ani konieczne. Wartość

przedmiotu zaskarżenia określona oddzielnie dla każdego z powodów nie osiąga

progu kwotowego ustalonego w art. 3921 § 1 k.p.c., co uzasadnia odrzucenie

kasacji skarżących.

Zażalenie złożyli powodowie, którzy z powołaniem się na orzecznictwo

i poglądy w literaturze przedmiotu zarzucili, że przepisy ustawy o wynalazczości nie

określają cech prawa do wynalazku, które ma charakter współwłasności łącznej,

a nie współwłasności w częściach ułamkowych, i pomiędzy autorami tego prawa

istnieje współuczestnictwo konieczne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Dokonanie wynalazku przez dwóch lub więcej współtwórców prowadzi do

wspólności prawa do patentu. Powodowie jako współtwórcy pracowniczego projektu

wynalazczego zgodnie określili zasady i sposób podziału między nich należnego –

w ich ocenie – wynagrodzenia za uzyskane przez pozwaną Spółkę efekty

ekonomiczne, mające stanowić podstawę do ustalenia wysokości dochodzonego

wynagrodzenia.

Abstrahując przy rozstrzyganiu o dopuszczalności kasacji, czy zastosowane

przez powodów kryteria mające obrazować wymierne efekty uzyskane przez stronę

pozwaną, uzasadniają wysokość należnego każdemu ze skarżących

wynagrodzenia, należy wskazać, że kwestia wysokości wynagrodzenia została

określona przy zastosowaniu stosownego wyliczenia i ściśle wyrażona ilościowo.

Przedmiotem sporu nie jest zatem autorstwo projektu, lecz należne jego

twórcom wynagrodzenie. Oczywiście, chybione jest zatem odwoływanie się przez

skarżących w zażaleniu do orzecznictwa dotyczącego wspólnego prawa do

autorstwa, wynikającego ze scalenia wkładów i inwencji twórczej poszczególnych

wynalazców, których udziały w tym prawie nie są ściśle oznaczone (por. wyrok

Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 1974 r., II PR 216/74, OSNCP 1975, nr 6,

poz. 104). Stanowisko to nie odnosi się do praw majątkowych, a przedmiotem

niniejszego sporu – jak wskazano powyżej – nie jest autorstwo projektu, lecz

wynagrodzenie należne współtwórcom pracowniczego projektu wynalazczego.

Dochodzone przez nich wynagrodzenie jest świadczeniem podzielnym, dzielącym

się na części wskazane przez współtwórców (por. też art. 379 k.c.). Dochodzona

podzielność świadczenia wyklucza istnienie równocześnie między współtwórcami

wspólności praw i obowiązków. (...)

Dlatego zażalenie jako bezzasadne podlega oddaleniu (art. 393 18 § 1 i art.

39319 w związku z art. 385 k.p.c.).