I CZ 15/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 15/08

POSTANOWIENIE

Dnia 16 kwietnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku J. L. i B. L.

przy uczestnictwie Skarbu Państwa: Ministra Finansów, Starosty O. i Dyrektora Ośrodka

Doskonalenia Zawodowego Kadr Celnych i Skarbowych w O.

o rozgraniczenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 kwietnia 2008 r.,

zażalenia wnioskodawców

na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 29 maja 2007 r., sygn. akt IV Ca (…),

oddala

zażalenie

i

nie

obciąża

wnioskodawców

kosztami

postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy W. odrzucił skargę kasacyjna

wnioskodawców z powodu nieopłacenia jej opłatą stałą (art. 3986 § 2 w związku z art.

1302 § 3 k.p.c.).

W zażaleniu radca prawny, zarzucając, że nie było podstaw do zastosowania

rygoru przewidzianego w art. 1302 § 3 k.p.c., ponieważ skargę kasacyjną wnieśli

osobiście wnioskodawcy, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Dla oceny podniesionego w zażaleniu zarzutu kluczowe znaczenie ma kwestia

rozumienia użytego w art. 1302 § 3 k.p.c. pojęcia „wniesienia” wymienionych w tym

przepisie pism. Wykładnia tego pojęcia była już przedmiotem rozważań Sądu

Najwyższego. W uzasadnieniu uchwały z dnia 13 kwietnia 2007 r., III CZP 158/06 (Biul.

SN 2007r., nr 4, poz. 9) Sąd Najwyższy uznał, że dla oceny, kto w rozumieniu art. 130 2

§ 3 „wnosi” pismo nie jest istotne jego autorstwo, lecz oznaczenie osoby wnoszącego

pismo, które określa podpis wnoszącego pismo. Sąd Najwyższy w składzie

rozpoznającym zażalenie podziela to stanowisko. To oznacza, że odrzuconą skargę

kasacyjną – wobec przyznanego przez skarżących faktu, że została ona podpisana

przez ich profesjonalnego pełnomocnika procesowego – wniósł radca prawny, a nie

wnioskodawcy osobiście. W konsekwencji zarzut, że nie było podstaw do zastosowania

rygoru przewidzianego w art. 1302 § 3 k.p.c., gdyż skargę kasacyjną wnieśli osobiście

wnioskodawcy, należało uznać za chybiony.

Zaskarżonego

postanowienia

nie

podważają

podniesione

w

zażaleniu

okoliczności tłumaczące niedopełnienie przez radcę prawnego obowiązku uiszczenia

należnej od skargi kasacyjnej opłaty stałej, gdyż przewidzianą w art. 130 2 § 3 k.p.c.

podstawę odrzucenia skargi kasacyjnej stanowi samo jej wniesienie bez opłaty stałej.

Mogą one natomiast nabrać znaczenia w ewentualnym postępowaniu o przywrócenie

terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Chybione jest także odwołanie się skarżących

do rozstrzygnięcia zawartego w przytoczonej uchwały III CZP 158/06, ponieważ dotyczy

ono innej sytuacji procesowej (osobiste wniesienie przez stronę skargi kasacyjnej, w

przeciwieństwie do apelacji, jest niedopuszczalne z powodu braku zdolności

postulacyjnej).

Z

przedstawionych

powodów

Sąd

Najwyższy

postanowienia (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

orzekł,

jak

w

sentencji