I CZ 15/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 15/06

POSTANOWIENIE

Dnia 27 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Żyznowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa "D." Spółki z o.o. w W.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "O." w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 kwietnia 2006 r.,

zażalenia strony powodowej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 2 lutego 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – zaskarżonym postanowieniem – odrzucił skargę kasacyjną

powodowej

Spółki

D. motywując,

iż

skarga

ta

nie

spełnia

wymagania

przewidzianego w art. 398 § 1 pkt 3 k.p.c.

W złożonym zażaleniu strona powodowa wnosiła o uchylenie zaskarżonego

postanowienia i dowodziła, że w treści skargi kasacyjnej wykazała istnienie

przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do powołanego w zażaleniu art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. skarga

kasacyjna spełnia wymaganie przewidziane w art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c. jeżeli

zawiera argumentację pozwalającą na przyjęcie, że jest ona oczywiście

uzasadniona. Skoro ustawodawca posłużył się wymaganiem oczywistości co do

zasadności skargi kasacyjnej, to uzasadnione jest odwołanie się do przepisów

w których cecha oczywistości jest rozstrzygająca, np. art. 395 § 2, 505 § 3 k.p.c.

i art. 109 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Omawiana

okoliczność traktowana jest jako niewątpliwa, pewna, z góry widoczna dla każdego

prawnika bez potrzeby pogłębionej analizy.

Oceniając z pozycji oczywistości treść odrzuconej skargi kasacyjnej należy

wskazać, że wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki w skardze tej nie zostały

przytoczone i wykazane okoliczności pozwalające na uznanie skargi za oczywiście

uzasadnioną. Nakaz wynikający z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w zw. z art. 3989 § 1 pkt

4 k.p.c. dowodzi konieczność rozróżnienia wymagania w postaci przytoczenia

i uzasadnienia podstaw skargi kasacyjnej (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.) od

spełnienia przesłanki wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przez wykazanie, iż

wadliwość wynikająca z wykładni przepisów prawa lub ich zastosowania ma cechy

oczywistości.

Oparcie

skargi

kasacyjnej

na

podstawie

naruszenia

prawa

materialnego (art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga określenia postaci naruszenia

materialnego, a swoistość podstawy przewidzianej w art. 398 3 § 1 pkt 2 k.p.c.

wyraża się w tym, że poza naruszeniem prawa procesowego skarżący wykazuje

wpływ tego uchybienia na wynik sprawy. Nawet zatem prawidłowe sprecyzowanie

i wypełnienie podstaw skargi kasacyjnej, czego nie ocenia Sąd Najwyższy w tej

fazie postępowania, nie przesądza o jej przyjęciu do rozpoznania (art. 398 9 § 1

k.p.c.). Nie wystarczą zatem przytoczone przez skarżącego wadliwości, popełnione

– jego zdaniem – w toku postępowania przed Sądem drugiej instancji oraz

ferowania zaskarżonego orzeczenia. W świetle powołanych przepisów niezbędnym

jest zamieszczenie elementu spełniającego wymagania przewidziane w art. 3989

§ 1 pkt 1 – 4 k.p.c. Skoro uzasadnienie wniosku skargi kasacyjnej, o którym mowa

w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., nie zawiera żadnego z tych elementów a powtarzanie

słów ustawy, iż skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona nie może być

potraktowane jako wykazujące cechę oczywistości, o którym stanowi powołany

w skardze kasacyjnej art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. i dlatego zażalenie jako bezzasadne

podlega oddaleniu (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

db