I CZ 15/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 15/05

POSTANOWIENIE

Dnia 23 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Helena Ciepła

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie z powództwa S. B.

przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Urzędu do Spraw Repatriacji

i Cudzoziemców

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 23 marca 2005 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w W.

z dnia 16 listopada 2004 r., sygn. akt I ACa …/04,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 16 listopada 2004 r. Sąd Apelacyjny w W. odrzucił

kasację powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.

W zażaleniu powód zarzucił naruszenie "art. 393.5 w zw. z art. 393 112 § 1

k.p.c.", art. 26 konwencji o Ochronie Praw Człowiek I Podstawowych Wolności

i art. 77 ust. 2 Konstytucji i wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawie mają zastosowanie przepisy dotyczące kasacji w wersji

redakcyjnej i numeracji obowiązującej przed dniem 6 lutego 2005 r. (art. 3 ustawy

z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego

oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz.U. Nr 13, poz. 98).

Zgodnie z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., skarżący obowiązany jest przedstawić

w kasacji okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie, czyli wskazać, że

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne lub, że istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów albo, że orzeczenie oczywiście narusza

prawo lub zachodzi nieważność postępowania. Okoliczności z art. 393 3 § 1 pkt 3

k.p.c. mają charakter kwalifikowany (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Nie wystarczy

powołać się na uzasadnienie związane z podstawami kasacyjnymi. Należy

przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie

powołanej

okoliczności

uzasadniającej

przyjęcie

kasacji

do

rozpoznania

(por. uzasadnienie uchwały Połączonych Izb – Izby Administracyjnej, Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych oraz Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia

17 grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92, postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 17 października 2001 r., III CZ 98/01, OSNC 2002, nr 5,

poz. 71, z dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC 2002, nr 2, poz. 22, czy

z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11). Tymczasem

w sprawie skarżący ograniczył się jedynie do przedstawienia w kasacji trzech

ogólnych pytań: na czym polega wyrządzenie przez funkcjonariusza państwowego

szkody przy wykonywaniu powierzonych mu czynności, czym jest normalny

związek przyczynowy, do kogo adresowana jest pomoc przewidziana w art. 23

ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, przedstawienie

okoliczności, uzasadniających rozpoznanie kasacji ze względu na występujące

w sprawie

istotne

zagadnienie

prawne,

polega

na

sformułowaniu

tego

zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Konieczne jest więc wyjaśnienie, jakie zagadnienie prawne występuje w sprawie

i dlaczego jest ono istotne, albo określenie, które przepisy wymagają wykładni

Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne

wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności występujących w orzecznictwie

sądów (por. np. postanowienie z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002,

nr 1, poz. 11, postanowienie z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC

2002, nr 12, poz. 151). Argumentów powyższych skarżący nie wskazał.

W zażaleniu podniesiono również, że w kasacji wykazano, iż zaskarżone

orzeczenie rażąco narusza prawo. W razie powołania się na przesłankę wskazaną

w art. 393 § 2 in principio k.p.c., skarżący powinien jednak przytoczyć argumenty

świadczące, jego zdaniem, o tym, że naruszenie prawa nosi znamiona

oczywistości. Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się

z powinnością wykazania, że określone przepisy zostały naruszone w sposób

zauważalny bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez

doszukiwania się ich znaczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

12 grudnia 2002 r., II UK 163/02, OSNAPiUS 2003, nr 18 – wkładka,

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2004 r., I CZ 164/03, nie

publ.).

Określony w art. 393-3 § 1 pkt 3 k.p.c. obowiązek przedstawienia okoliczności

uzasadniających rozpoznanie kasacji należy do wymagań dotyczących tylko

kasacji jako szczególnego środka odwoławczego. Wykazanie tych okoliczności

umożliwia Sądowi Najwyższemu dokonanie oceny czy nie zachodzą podstawy do

odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania (art. 393 k.p.c.). Bez tych argumentów,

nawiązujących wprost do treści art. 393, kasacja byłaby środkiem odwoławczym

niezupełnym, a selekcja wnoszonych kasacji, dokonywana przez Sąd Najwyższy

w ramach badania wstępnego – nazbyt dowolna. Dlatego też nieprzedstawienie

tych okoliczności skutkuje odrzuceniem kasacji a limine, a zatem bez wzywania

skarżącego do usunięcia istniejącej wady kasacji (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC 2001, nr 3, poz.

51 oraz z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52).

Z tych względów, na podstawie art. 385 w zw. z art. 397 § 2 i 39319 k.p.c.,

Sąd Najwyższy oddalił zażalenie.

db